– Әни, рәхмәт инде сиңа кызымны чын күңелеңнән тәрбияләвең өчен! Укырга да өйрәткәнсең,...
– Әни, рәхмәт инде сиңа кызымны чын күңелеңнән тәрбияләвең өчен! Укырга да өйрәткәнсең, кыланмышы гел укытучы инде. Син булмасаң нишләр идем мин? Иремнең генә җилкәсендә утырасым килми. Юк, җитмәгәннән түгел, ә эшсезлек туйдыра. Әле болай үзеңне кеше итеп хис итәсең! Синең хезмәтеңнең кемгә дә булса файдасы тиюен тою – бу инде күңелеңә ял һәм яшәвеңдә канәгатьлек хисләрен тудыра. Син, әни, мине ачуланма инде. Мине аңламый дип уйлыйсыңдыр. Нишлим соң? Хаталарны аңлап, аларга гына карап яшәп булмый шул. Кабат ялгышмас өчен, үз-үзеңне кимсетмәскә һәм үкенмәскә, киресенчә, көчлерәк рухта яшәргә омтылырга кирәк дип уйлыйм! Мин, әти кайтканчы, булачак ресторанны барып карыйм әле. Эчтә нәрсәләр эшләп буласын планлаштырырга кирәк. – Светлана, өстәл яныннан торып, кызын кочаклап алды. – Син, кызым, укытучы булырсың инде! Әнә курчакларың сине ничек тыңлыйлар. Бер тавышлары да чыкмый! – Ул кызының тыныч һәм җитди йөзенә сокланып, чәчләреннән үбеп куйды. – Әнием, алар – курчаклар! Алар бит тыңлый да, сөйләшә дә белмиләр. Мин алар белән юри генә сөйләшәм. Ә менә зур үскәч, мин чынлап та балалар укытачакмын! – Марина, әнисенең кочагыннан чыгып, башын горур гына күтәреп, күзләрендә очкыннар уйнатып, йөзенә тагын да җитдирәк төс кертеп, гәүдәсен турайтты. Бу минутларда баланың күңелендә нинди уйлар йөзгәне әнисе белән әбисе өчен караңгы иде. Марина, әнисенең каядыр җыенганын күреп, бәләкәй куллары белән беләгенә ябышты. Әнисе аны тагын ташлап чыгып китә кебек тоелды. Аның самими күзләрендә яшь бөртекләре күренде. – Әни, син кая барасың? Мине үзеңнән калдырма! Мин әле сине яратып туймадым. Мин бит сине сагынып көтеп алдым! Китмә инде, әнием! – Марина әнисенең беләкләрен чытырдатып кысты. Күзләреннән яшь тәгәрәп, елый да башлады. Бу күренешкә аптырап калган әбисенең дә күңеле оныгының сүзләреннән бөтенләй эреп төште. Ул тиз генә бер-берләренә чытырдап ябышкан кызы белән оныгына ташланды. – Маринам минем, елама! Әниең беркая да китми әле. Ул сине ярата! Яратмаса кайтмаган да булыр иде. – Әбисе, аларга күз яшьләрен күрсәтмәскә тырышып, Маринаны Светлана кочагыннан аерып алырга тырышты. – Кил миңа, кызым, тынычлан! Мин сине яратам бит. Син минем бәләкәй оныгым, орчыккаем! Әнә хәзер әниең белән урамга чыгарсың. Күрше кызларына мактанып, әниең алып кайткан күлмәгеңне киярсең. Чәчләреңә зур ап-ак бантигыңны тагып, әниеңнең кулларыннан җитәкләрсең дә алар яныннан авызыңдагы сагызыңны шартлатып китәрсең! Кил миңа, кызым! Әниең дә җыенсын! Ул да бит минем кунак кызым! – Ул сүзләреннән тынып калган Маринаны әкрен генә Светлананың кочагыннан ала башлады. Аңа балалары кызганыч булып китте. Әйе, вакытында кызына үгет-нәсыйхәт бирә алмагандыр шул инде. Бирә алган булса, кызы яшьлегендә шулхәтле ялгышмаган булыр иде. – Кызым, урамга бергә чыгыгыз! – диде ул, пышылдап кына. – Аның күңелен артык яраларга тырышма, ул болай да яралы инде. Хәзер әтиеңне чакыртам, ресторанга бергә машина белән барырсыз. Ул кайтканчы, Марина белән бергә урамда, өй тирәсендә йөргәләп торыгыз. Кызым, аның да бит әнисе белән мактанасы килә. Светлана Маринасының маңгаеннан үбеп алды да кызын әнисенең кулына тапшырды. Әнисе дөрес әйтә, кызы әнисез үсә! Кызын да аңларга була. Ләкин нишләргә соң аңа? Ул бу турыда бик еш уйлый иде. Әгәр дә кызын үзе белән ире янына алса, аңа ничек карарлар?! Аның бит әле ул иреннән икенче кызы бар. «Балалар икесе бергә уйнасалар да, олылардан берәрсе начар чырай күрсәтсә, йә аны әз генә дә кимсетерлек сүз әйтсә, баланың күңеленә ничек тәэсир итәр бит. Әгәр аны кимсетсәләр, ул кыерсыту аның күңелендә мәңгелек юшкын булып утырып калачак. Шуңа күрә, ничек кенә авыр булса да, Марина әни янында үссен. Инде үсә төшкәч, укуын тәмамлагач, алга таба белем алырга минем янга килер. Ә аңынчы миңа бик еш Марина янында булырга кирәк», – дип уйлап алды Светлана, кызына үзе алып кайткан яңа күлмәген әзерләп. (Дәвамы бар.)