чуалтып, тамагына иртәдән бирле бернәрсә дә капмаганын исенә төшерде. Һәм ул – бер кулы...
чуалтып, тамагына иртәдән бирле бернәрсә дә капмаганын исенә төшерде. Һәм ул – бер кулына өчпочмак, икенчесенә кайнар чәй салынган чынаяк тотып, тәмләп кенә ашый-эчә башлады. Өчпочмак бик тәмле иде. Аннары кыяр-кыймас кына нидер әйтергә җыенып утыручы Нәфисәдән сорап куйды: – Син бу өчпочмакны кайдан сатып алдың, бик тәмле булган. Бу сорау Нәфисәне уңайсызлыктан чыгарды. Ул, рәхәтләнеп: – Мин аны үзем пешердем, дөресрәге, апа булышты. Нигә, тәмсез булганмы әллә? Бу тирәдә аның ише нәрсәләрне таба алмассың. Шуның өчен дә төшке ашны өйдән ташыйм, – дип җавап кайтарды. – Бик тәмле булган. Шуның өчен сорыйм да инде. Тыңла әле, Нәфисә! – Фирүзә бик җитди йөз белән Нәфисәнең күзләренә карады. – Әгәр синдә шушының ише татар ризыкларын пешереп сатсак алырлар бит? Кыскасы, нәрсә кирәк, бөтенесен авылдан китертәм. Ә син апаң белән сөйләшсәң, бәлешләргә тикле пешереп сата башлыйбыз! Ярар, җитәр эш турында! Сөйлә, нинди яңалыкларың бар? – Фирүзә апа, син миңа карама, тәмле булса, ашап чәй эч инде. Хәзер төшке аш вакыты. Пешереп сату турында мин апа белән сөйләшермен. Аны эшеннән кыскарттылар, ул хәзер барыбер өйдә эшсез утыра. Минем уйлавымча, алырлар шикелле. Чөнки бу тирәдәге кибетләрдә аның ише нәрсәләр сатмыйлар. Син, Фирүзә апа, молодец та инде, юктан барны бик тиз уйлап чыгарасың! – диде Нәфисә, тыйнак кына, каршысында аның директоры утырганын аңлап. Эшләре турында аңлаштылар бугай инде. Аның үзе белән булып узган соңгы вакыйгалар турында сөйлисе килде. Ул аларны Фирүзә килеп керүгә сөйләргә уйлаган иде, ләкин сүз башларга җай чыкмады. Ә хәзер Фирүзә апасы үзе сорады. Ләкин кайдан һәм ничек сүз башларга, аның уйлары бутала иде. Ул аны аңлар микән соң?! Фирүзә апасы аның егете барын һәм күрешмәгәннәренә инде күпме вакыт узса да, әле һаман көткәнен белә бит. – Теге егетләр мине хәзер борчымыйлар. Кичләрен өйгә курыкмыйча үзем генә кайтам, – дип сөйләп китәргә булды Нәфисә. – Бу турыда мин беләм инде, Александр Петрович шалтыратты, – дип, Фирүзә аны бүлдерде. – Син миңа эштән соң нишләвең турында сөйлә! Үзеңнең яшьлек тормышыңда нинди үзгәрешләр бар, берәрсен эләктермәдеңме әле? – Аның шатлыклы күзләре бу минутларда уйчанланып, моңсуланып калды. – Ә бит, Нәфисә, еллар уза. Менә шундый итеп яратасы килә! Хыялыңда түгел, ә чын тормышта! Йөрәкләрнең шашып тибүен ишетәсе, кочакларның, иреннәрнең кайнарлыгын тоясы килә. Нигә тормыш шулай кырыс?! Әллә кешегә язылган язмышмы бу? Юк, Нәфисә, минемчә, бу язмыш түгел! Кеше үз язмышына үзе хуҗа булырга тиеш. Ул аны үзгәртеп, үз бәхете өчен көрәшергә тиештер дип уйлыйм. Менә син мине бәхетле дип уйлыйсыңдыр инде. Яраткан эше, кеше арасында дәрәҗәсе, өендә аны көтеп алучы малае, әнисе бар дип. Әйе, болар барысы да бар! Ләкин күңел түрендә кешегә аңлата алмаслык бушлык. Ул бушлыкны эштән алган ләззәт белән генә тутырып булмый шул. Аны күңелеңдәге хисләргә җавап булган хисләрең ләззәте белән генә тутырып буладыр! Әйе, Нәфисә! Син, егетеңне чынлап та яратып көтсәң, мине аңларсың дим... Ул минем беренче мәхәббәтем һәм соңгысы да булыр инде. Ул да мине яратты дип уйлыйм. Ләкин безне язмыш аерды, һәм без бүгенге көндә язмыш коллары булып калдык. Ул үзенең горурлыгы, мин-минлеге белән мине аңларга теләмәде. Ә мин көтәм! Кайчан да булса ул язмыш богавын аерырга беренче адымын атлар дип уйлыйм! – Фирүзә кисәк кенә сөйләвеннән туктап калды. Аның күзләре яшьләнеп, Нәфисәгә төбәлгән карашы хәрәкәтсез калды. Аларның икесе арасында авыр тынлык урнашты. Нәфисә үз уйларына батып утыра иде, Фирүзә апасының сүзләреннән күңеле бөтенләй авыраеп калды. Ул, күзләреннән атылып чыккан яшьләренә ирек куеп, Фирүзә апасын кочаклап алды. Алар шулай кочаклашып, икесе дә үз уйларына буталып, тынып калдылар. Бу минутларда икесенең дә күңелләрендә бушлык иде. Артларына борылып карасалар, кырт киселгән хисләр, ә алда әле һаман да канат җәя алмаган өмет чаткысы гына иде. (Дәвамы бар.)