– Наил, чынлап та, әйт әле, кем малае ул, синеке булмыйча? Фирүзә сиңа балагыз булачагы...
– Наил, чынлап та, әйт әле, кем малае ул, синеке булмыйча? Фирүзә сиңа балагыз булачагы турында берни дә әйтмәгән идемени? – Мансур Наилгә бу сорауны эчке дулкынлану белән бирде. Бу минутларда аның өчен иң мөһиме шушы сорауга җавап табу иде. – Синең өчен барыбер түгелмени? – Наил ыржаеп көлеп куйды. – Малайның кемнеке икәнен Фирүзә үзе генә беләдер! Ул минем хатыным! Димәк, малай да минеке булырга тиеш! Фирүзә теләсә кайда сөйрәлеп йөри торган хатыннардан түгел. Ләкин ул мине беркайчан да яратмады. Безнең арада син тордың. Беренче көннәрдә, миңа бирешмичә, бер атналап ул сине көтте. Синең хатыңнан соң гына риза булды. Менә шулай, Мансур! Син бүген Фирүзәгә һәм миңа ясаган начарлыкларың өчен җавап бирергә тиеш буласың! – Наил тагын рәхәтләнеп кычкырып көлде. Бу көлү аны балалар кебек шатландырды. Хәзер аның исәбе – Мансурның кулларына атып, аны көчсез итеп калдырырга һәм үз аяклары белән сазлыкка атлатып, шунда батыру иде. Мансур аның планнарын аңлады, ахры. Ул, кулын сузып, Наилнең пистолетын бәреп төшерергә уйлады. Ләкин Наил атып өлгерде. Пуля, аның иңбашы аркылы чыгып, өй стенасына кереп утырды. Мансур, күз аллары караңгыланып, аңын югалтты һәм теге мәетләр өстенә сәкегә ауды. Наил аты-юлы белән сүгенеп куйды. Аныңча болай булырга тиеш түгел иде. Хәзер аны сазлыкка үзенең җилкәсендә күтәреп алып барырга кирәк булачак. Әгәр монда калдырса, Мансур аша боларның барысының да аның эшләре икәнен ачыкларга мөмкиннәр. Алай иткәнче, гәүдәсен, башта уйлаганча, егерьны батырган җиргә алып барып атарга кирәк, дигән фикергә килде ул. Башта Мансурны тышка чыгарып куеп торырга һәм өйгә ут төртергә булды. Соңыннан бу ниятеннән кире кайтты. Ниһаять, Мансурны сазлыкка илтеп батырырга, аннан, ашыкмыйча гына, өйдән үзенә бөтен кирәк-яракны алып, ут төртергә һәм урман эченә кереп югалырга, дигән карарга килде. Машиналары да калсын, чынга охшар, дип уйлады ул. «Үлгәндә дә син мине азаплыйсың», – дип сүгенеп, Наил, Мансурның канга баткан гәүдәсен җилкәсенә салып, сазлык сукмагы белән эчкә кереп китте. Таныш сукмак. Хәер, утрауга таба бу тирәдә башка сукмак юктыр да инде. Монда килгән аучылар шушы сукмак буйлап утрауга таба узалар. Шуңа ул сукмак, бормалы-сырмалы су юлы хасил итеп, үзен ерактан ук күрсәтеп тора. Як-ягында төрле зурлыктагы түмгәкләр күренә. Ләкин аларга бернинди дә ышаныч юк. Алар сине, басып тора алсаң, күтәреп торырга мөмкиннәр, ә басып тора алмасаң, бик тиз тигезлегеңне югалтып, сазлыкка төшеп югаласың. Шуңа күрәдер бу сазлыкта башка сукмак салырга теләүчеләр күренми. Аяк атлаган саен, тездән югары су чупылдап, як-якка чайпалып кала. «Ярый әле кичә сазлык итекләре алганмын», – дип уйлады Наил. Аның исәбе башта бу аучылар өендә яшәп торырга иде. «Монда вакытлыча рәхәтләнеп, беркемне дә борчымыйча яшәргә була. Теге вакытта калдырган егерьның мылтыгын, балта-пычакларын эзләп алсам, бөтенләй дә әйбәт булачак», – дип уйлаган иде ул. Менә ничек килеп чыкты. Ә хәзер, эзне югалтып, кая да булса китәргә кирәк. Җитмәсә, бу Мансуры каян белгән аның монда тукталганын? «Бигрәк авыр, монда гына ташлап калдырсаң инде», – дип сүгенеп алды һәм инде шуып төшә башлаган Мансурны, җайлабрак куярга тырышып, җилкәсендә сикертеп куйды. Аның селкетүенә Мансур, аңына килеп, башын күтәрергә тырышып карады. Ләкин хәле юк иде. Ул авыр гына ыңгырашып алды. Наил аны селкетеп куйганда, Мансурның башын күтәрергә азаплануы аның авырткан аякларындагы тигезлекне югалттырды. Наил чайкалып китте. Аның бер аягы, сукмактан тайпылып, каты җирне югалтты һәм ул, бөтенләй тигезлеген югалтып, кисәк кенә сукмак кырыена егылды. Мансур аның җилкәсеннән, бөгәрләнеп, юл кырыендагы үлән түмгәгенә килеп төште. Егылган уңайга Наилнең бер кулы бөтенләй сазлыкка чумды. Якын-тирәдә икенче кулы белән тотынырлык бернинди дә үлән әсәре күренмәде. Ул, куллары белән тыпырчынып, тотынырлык ни дә булса эзләгәндә, аның икенче аягы да каты җирне югалтты. Һәм ул бөтенләе белән сазлык иркендә калды. Наил, бата баруын сизеп, бөтен көченә кычкырып ярдәм сорады. Ләкин тирә-якта кипкән сазлык