– Болай барысы да әйбәт бара! Менә кибетләрнең көнлек отчётларын карап утыра идем. Конт...
– Болай барысы да әйбәт бара! Менә кибетләрнең көнлек отчётларын карап утыра идем. Контрактларга килгәндә, үтәлеш нормада. Ә менә сөт белән проблема булып алды. Мансур бүлекчәсенең бер фермасының сөтендә антибиотик таптылар, һәм сөт юкка чыкты. Кичә Мансур фермасында кайбер үзгәрешләр кертте, һәм, минем уйлавымча, бу хәл башка кабатланмас! – Аннан соң сез Мансур белән бу үзгәрешне юарга уйладыгызмы? – Нигә алай дисез? Әйе, без аның белән ташландык авылга бардык. Җәй көннәрендә Мансурның анда кайтып торучы таныш кешесе булган. Кызганычка каршы, әле быел кайтмаган, һәм без аның йортында ансыз гына кунак булдык. – Шуның хәтле кунак булдыгыз, хәтта өйгә кайтырга хәлегез дә калмадымы? – дип сорады Фирүзә, Нәфисәнең күзләренә туры карап. Аның күзләре тыныч һәм үзгәрешсез иде. – Без кичкә хәтле булдык. Ул мине өй янында калдырып кайтып китте. Өйдәгеләр дә әле йокламаган иде. Фирүзә апа, син Мансурыңны югалтырга тырышма! Андый кешене берничек тә таба алмассың. Минем уйлавымча, сезнең арада ниндидер аңлашылмаучылык туган. Әгәр аны вакытында аңышмасагыз, ул икегезгә дә авырлык белән бетәчәк! Ә миннән курыкма, мин синең өлешеңә дәгъва итмим! Мансур да сине миңа алыштырырга җыенмый. – Алай булганда, нигә һаман Мансурга тагыласың? Ул сине яратмагач, нигә аны бутыйсың? Син, Нәфисә, үзеңнең тормышың белән аңлаш, кешенекенә тыгылма! Һаман икегезгә уртак бәби алып кайта алмыйсың. – Әйе, Фирүзә апа, алып кайта алмыйм! Күңел бармый. Ә син үзең нигә алып кайтмыйсың? Синең дә сәбәбе бар инде. Шуңа күрә тизрәк аңлашыгыз! Ул синнән көнләшә, ахры. – Мин дә шулай уйлыйм! Ярар, Нәфисә, гаеп икебездә дә бардыр. Әгәр берең икенчеңнән читләшә икән, димәк, аның сәбәбе бар. Менә синең белән аңыштык бугай инде. Сау булып тор, миңа китәргә кирәк! – Нәфисә белән сөйләшкәндә, ул һәрвакыт тынычланып, нинди дә булса карарга килә иде. Менә бүген дә аның күңеле җиңеләеп, авыр уйлары искән җилгә эләккән томан кебек каядыр таралып югалдылар. Фирүзә, Нәфисә яныннан чыккач, ресторанга күтәрелде. Светлана эш урынында юк, туристлар өчен ремонтлана торган бинага киткән иде. Ресторанга килеп керүгә, борынын кытыклаган тәмле аш исләре аның әле бүген иртән кофедан башка тамагына бернинди азык капканы юклыгын белгертте. Ул, кунак бүлмәсенә кереп, үзе янына Флүрәне чакыртты һәм ашарга китертергә кушты. – Күптән күренгәнегез юк, эшегез күптер инде. Язгы кыр эшләрегез бетәме соң? – дип кызыксынды Флүрә. – Күп калмады, үзеңнең хәлләрең ничек, кияүгә чыкмадыңмы әле? – Юк! Белмәссең инде бу дөньяны. Руслан килеп чыккан иде. Теге вакытта Светлана белән булып узган вакыйгаларыннан соң байбичәсе аны Себергә алып китте. Йә тагын берәр нәрсә эшләп ташлар дип курыккандыр инде. Монда бар мөлкәтләрен саттылар да, тегендә Руслан аның исеменнән зур гына төзелеш компаниясе сатып алып, әйбәт кенә эшләп киткәннәр. Аның башы эшли бит, әгәр үзен тота белсә. Моннан киткәндә, алар язылышканнар. Узган көздә Саниясе авариягә эләгеп үлә. Руслан, бөтен компанияне үз исеменә күчереп, законлы хуҗа булып кала. Хәзер мине эзләп тапкан да: «Әйдә бергә торабыз, баланы әтисез итмә, ди. – Флүрә тукталып калды. Аның башында Русланның әйткән сүзләре ирек бирми иде: «Флүрә, мин сине яратам! Теге вакытлар өчен син мине гафу ит! Мин ул вакытта да безнең өчен тырыштым. Саниягә өйләнү минем өчен бер хәйлә генә булды. Чөнки ул бай хатын, миннән олырак, барыбер безгә караганда иртәрәк үләчәк иде! Ә байлыгы миндә калачак. Ә хәзер барысы да мин уйлаганча!» – ди. Мин аңа ышанмыйм! Кеше, үз башы белән уйлап, ялгышлык эшли икән, димәк, ул аны барыбер кабатлаячак. Нәрсә эшләргә дә белмим инде! – Ул, сагышлы күзләрен тутырып, Фирүзәгә карады. Авыр тормыштан җиңел тормышка күчеп, үзенең көнкүрешен яхшыртса да, гомер узылган. Хәзер инде үткәнне кире кайтарып булмый. Алдагы көннәрдә Ходаем гаилә бәхете бирсә иде. Аның да бит малае әтисез үсеп, хәзер инде әтисе табылгач та, тагын әтисез калу мөмкинлеге бар. Ул монда үзе гаепледер. Үзен тотышы белән иренең ирлеген киметәдер. Ә кеше күңеле һәрвакыт үзенә уңай җай