Күршемә кияүгә чыктым — 12 июля 2026 г. в 10:19:14.628
Күршемә кияүгә чыктым Галия ӘХМӘТОВА Иремне бик иртә югалтып, 20 елдан артык тол яшәвемә, ялгыз булуыма тирә-ягымда бар кеше күнеккән иде. Минем кияүгә чыгу турындагы ниятемә барысы да шаккатты. Ә аның сәбәбе бар иде. – Әни, син акылдан язмагансыңдыр бит, – диде кызым, бу хәбәрне аңа әйткәч. Озак уйлап, җайлап кына әйттем югыйсә. – Юк, мин эгоистка түгел, кияүгә чыкма дип әйтмим. Аның өчен бит яшьтәшләрең дә бардыр. Нәрсәгә сиңа яше сиксәндә булган Әхтәм бабай? Авырып урын өстенә калса... Яшь чагыңда әтине каравың җитмәде, инде картайгач, чит, ярар, чит түгел, күрше Әхтәм бабайны карарга ниятләдеңме? – Кызым, беренчедән, аңа сиксән түгел, ә җитмеш сигез, – дип җавап бирдем мөмкин кадәр тыныч кына. – Икенчедән, зинһар, аңлатырга мөмкинлек бир. Сүземне тыңлап бетер. Кызым башын селкеп, кулына чәй ясалган чынаягын алды. Бу аның «тыңлыйм» дип әйтүе иде. Күрше Әхтәм абзый белән кырык елга якын күршеләр булып яшибез инде. Хатыны Сәвия апа белән бик матур яшәделәр. Ике ул үстерделәр. Берсе Себергә барып төпләнде, икенчесе яннарында калды. Тик ул авариягә очрап үлде. Бу хәсрәтне күтәрә алмыйча, хатыны да гүр иясе булды. Әхтәм абзый шулай ялгызы калды һәм ялгызы гына яшәде. Бакчасы бар иде, ул аның бөтен юанычы булды. Җәй буе шунда китеп яши. Көзен мул уңыш белән кайта, һәрвакыт безгә дә өлеш чыгара. Кызым аның бакчасындагы алмаларны ашап үсте. Ирем белән дус иделәр. Әмма ул вакытсыз мәрхүм булды. Әхтәм бабай, ирем үлгәч, хәтта моңсуланып калды, «сөйләшер күршем дә калмады» дип йөрде. Безгә кереп йөрүдән туктады, кыенсынгандыр, мөгаен. Әмма көз саен бакча уңышларын кертә иде. Соңгы елларда бабай биреште. Бакчасын да сатты. Себердәге улы елга бер генә кайтып китә. Күпме үзләренә чакырса да бармады ул. Соңгы кайтуында улы, үзе белән китмәгәч, картлар йортына урнаштырырга теләвен әйткән. Бабай «уйлыйм» дип калган да, менә җаен тапкан. Беркөнне ул миңа кереп, шушыларны сөйләде: – Миңа улым: «Син сиксәнгә җитүеңне оныттыңмы әллә? Ялгыз яши алмаячаксың башкача», – дип әйтте. Мин бит сиксән яшькә генә җитәм, ә сиксән чиргә җитмәдем. Үземне карыйм, ашарыма пешерәм, социаль хезмәткәрдән дә баш тарттым. Үз акылымда, башым эшли. Минем белән барысы да яхшы! Әмма миңа ярдәм кирәк... Ул ярдәм бераз сәеррәк яңгырар. Уйладым-уйладым, башка ярдәм сорар кешем дә юк. Син, Нәзирә, минем хәлне аңларсың, гаеп итмәссең дип уйладым, – диде дә тынып калды. – Нәрсә булды, Әхтәм абзый? Миннән нинди ярдәм кирәк соң? – дим. Әхтәм абзыйның күзләрендә кыенсыну чаткылары да, дулкынлану да күрдем. – Кияүгә чык миңа... Мин көлеп җибәрдем: – Әхтәм абзый, булмаганны! Шуннан нинди ярдәм инде йә? – Хатыным булса, тегеләр миңа бәйләнүдән туктарлар иде. «Ялгыз түгел әле» дип тынычланырлар иде. Соңгы сулышымны Себер салкынында аласым килми. Миңа фиктив документ кына кирәк. «Менә, хатыным бар», – дип әйтәргә... Мин, әлбәттә, мондый ярдәм сорауны көтмәгән идем. Аптырабрак калдым. – Бергә яшәсәк тә күңелле булыр. Фатирларыбыз терәлеп тора диярлек. Син дә ялгыз, мин дә ялгыз. Бер-беребезгә иптәш тә булыр идек. Син мине карт дип әйтерсең инде, әмма мин әле үз-үземне карап тора алам. Син эштән кайтуга ашарыңа да пешереп куя алам. Мин бик тәмле пешерәм… Әхтәм абзый сөйли – мин үзем турында уйлыйм. 65 яшьтә булсам да, эшләп йөрим әле. Акча җитмәүдән дә түгел, ялгызлыктан качып. Кызым гаиләсе белән башка шәһәрдә яши. Үз тормышы булгач, еш кайтып йөри алмый. «Бер күңел ачу булыр» дип, бер офиста идән юып йөрим. Шунда баргач, кеше белән сөйләшеп, бераз күңелем күтәрелеп кайта. Ә кичләрен – буш фатир һәм телевизор. Яшьрәк чакта кияүгә чыгарга тәкъдим ясадылар, үзем теләмәдем. Хәзер инде соң. Әмма иптәш яшь чакта түгел, картайгач кирәк икән ул. Соңгы елларда ялгызлыгымнан туя башлаган идем. Ә Әхтәм абзый, мин эштән кайтканда, һәрвакыт подъезд төбендә була. Хәлемне сорашмыйча, кәефемне белешмичә калмый. Көне буе минем хәлне сорашучы бердәнбер кеше икән бит ул. Кызыма менә шуларның барысын да аңлаттым.