– Ни булды, кызым? Ник болай моңсусың? Хафаланма! Пар чиләкләргә бодай тутырып куйдым, ...
– Ни булды, кызым? Ник болай моңсусың? Хафаланма! Пар чиләкләргә бодай тутырып куйдым, парлы мендәрләр күптән әзер, кодагыйларга күчтәнәчкә алып барасы казларны да туңдыргычта саклыйм. Туй табынына куеласы чәк-чәкне шәһәрегездә үзең белгән пешекчедән пешертерсең инде. Хәзер шулай итәләр бит. Элеккечә көне буе казан артында басып торып, 20-30 йомыркалык чәкчәк пешереп ызаланмыйлар. Кодагыйларга тапшырыласы бүләкләрнең әзер икәнлеген беләсең. Борчылма, барысы да яхшы булачак, – диде тыныч кына. – Әни, Гөлназ белән Илназ туйны заманча үткәрәбез, диләр. Аларга парлы каз да, мендәр дә, башкасы да кирәкми. – Шуңа борчыласыңмыни? – Юк, әни, анысын кабул иттек инде. Тик алар туганнарының барысын да чакырмый. Ике якның да картәниләре дә туйга чакырылмый, – дип көчкә әйтте дә, башын аска иеп, кулы белән йөзен каплады. Ике әни, үз уйларына батып, хәтсез утырды. – Ярар, кызым, хәзер инде берни эшләп булмый. Димәк, Гөлназны тәрбияләгәндә син дә, мин дә нәрсәнедер биреп бетермәгәнбез. Гаиләдәге тәрбия ныклы булганда гына баланың күңеле заман шаукымына бирешми ул, – диде Гөлназның картәнисе һәм өстәл өстендә яткан төенчекләрен кире урынына куйды. Туйлар үткәч, Гөлназ ире белән авылга кайтты. Картәнисе яшьләрне аларга тәгаенләнгән каздан аш пешереп, бәлеш салып каршы алды һәм чигүле парлы мендәрләр белән урын җәеп бирде.