– Светлана Александровна, без сезнең белән бүген, хәйран гына җир китеп, күп нәрсәләр б...
– Светлана Александровна, без сезнең белән бүген, хәйран гына җир китеп, күп нәрсәләр белән таныштык. Чыннан да, кызыклы тарихи мәгълүматлар һәм тирән мәгънәле, үзенчәлекле концертлар туристлар күңелендә тирән эз калдырыр. Минем шуны гына әйтәсем килә, җәй көннәрендә авыл җирләреннән путёвка белән ял итүчеләр булмастыр. Җәен шәһәр халкы гына ял итәргә ярата. Сездә менә дигән матур күлләр бар. Шул күлләр тирәсенә җәйге бәләкәй йортлар салып, берничә сыер тотып, туристларга яңа сауган сөтне эчерергә мөмкин. Яңа гына мичтән чыккан ризыклар белән авыз иттереп, кем нәрсә тели: атка атланып йөриме, күлдә балык тотамы яисә ишкәкле көймәдә йөзәме, алар өчен онытылмаслык ял булыр иде. – Әйе, Салих, синең сүзләрең бик тә кызыклы. Бу турыда да уйлап карарга кирәк булыр. – Светлана елмаеп кына Салихка карап куйды. Бер уйлаганда, дөрес тә әйтә инде. Фирүзәнең агрофирмасында сыерлар җитәрлек. Яшәсеннәр авылча! – Син дә таптың инде ял! Кемнең черки туйдырып болында утырасы килсен? – дип сүзгә кушылды Флүрә. Аңа Светлананың Салихка елмаеп каравы ошамады. Әллә берәр нәрсә бар инде болар арасында? Әллә Светлана Салихка тыныч кына карый алмыймы? – Алай иткәнче, мин, реклама элеп, аларны үзебезнең ресторанда күңел ачтырам! – Юк, Флүрә, син дөрес уйламыйсың! Алар яллары вакытында үзләренең шәһәрләрендә дә утыра алалар. Ә монда – болынлыкта – тартар кычкыра, әрәмәдә кошлар сайравы. Якын-тирәләрендә – бытбылдыклар, ә күлдә – бакалар туе. Монда – синең кассетадан чыккан музыкаң түгел, ә табигать оркестры! Аларның шәһәр шау-шуы белән тулган башларына сафлык, күңелләрен айкап чыгарлык ләззәт дулкыннары өстәлә! Салихның бу хыялый сөйләшүе Флүрәгә бөтенләй ошамады. «Бу бөтенләй гашыйк булганмы әллә? Нинди сүзләр сөйли! Андый сүзләрне гади генә күңел кичерешендә сөйләп буламы соң? Юк, монда нидер бар», – дип уйлады ул. Салихка ачуы килеп, утырган килеш кенә, өстәлдәге савыт-сабаларны җыештыра башлады. Аның кыланышын Светлана бик тиз сизеп алды. «Нишләп шулхәтле җәелдем инде. Аларның икесенең генә каласы киләдер. Әнә Флүрәнең чырае күкси башлады», – дип уйлады ул, әкрен генә өстәл яныннан тора башлап. – Салих, рәхмәт сиңа! Без синең белән бүген бик күп файдалы эшләр эшләдек. Хәзер мин сезне икегезне калдырам. Хәерле кичләр сезгә! – дип, Светлана елмаеп кына Флүрәгә күз кысып куйды. – Мине шулай хөрмәтләп кунак итүегезгә үзегезгә зур рәхмәт! – Ә бу сүзләрегез – Флүрәгә! Ул безне шулай каршы алды. Казанга кайткач, Аделгә сәлам һәм минем исемнән зур рәхмәт әйтегез! Озакламый Казанга килеп чыгам әле. Әлегә сау булып торыгыз! – Әлегә! – дип кычкырып калды аның артыннан Флүрә һәм тын гына өстәлне җыештыра башлады. Аның беренче булып Салихның сүзен ишетәсе килде. Нәрсә дияр икән? Кайтып китәм, диярме, әллә башка ягымлы сүз әйтерме?! Светлана ишектән чыгып китүгә, Салих, аның уйларын белгән кебек, Флүрәнең кулларыннан алды. (Дәвамы бар.)