Ә аннан соң инде, көн буе чабып арган аякларыңны ял иттерә-иттерә, өстәл янына чибәр кы...
Ә аннан соң инде, көн буе чабып арган аякларыңны ял иттерә-иттерә, өстәл янына чибәр кыз Ленаның килүен көтәсе генә кала. Лена, чыннан да, чибәр һәм бик зифа буйлы. Нәкъ менә офицерлар кафесында эшләрлек кенә! Ләкин юк, юк, кафе яисә ресторан тирәсендә йөреп шомарып, әрсезләнеп һәм хатын-кыз буларак очсызланып, түбәнәеп барган кызга охшамаган ул. Аның чибәрлеге, тыныч, акыллы холкы, тотрыклылыгы һәм үзе сайлаган иргә олы тугрылык вәгъдә итүче тирән күз карашы әлеге кызны бүтәннәрдән нык аерып куя. Шуңа күрә яңарак килгән яшь офицерлар белән Лена арасындагы мөнәсәбәт көннән-көн җылына бара иде. Менә бүген дә ул озак көттермәде, җиңел-ипле адымнар белән Билаллар өстәле янына килеп басты. Гадәтенчә, ихластан, матур итеп елмайды һәм, икесенең дә чын күңелдән хәлләрен беләсе килеп: – Исән-саумысыз? – диде. Әйе, армия тормышында монысы иң мөһиме! Бу хакта Лена бик яхшы белә, күрәсең. Шуннан соң алар Ленага һәр икесе шатлана-шатлана, берсен берсе бүлдерә-бүлдерә сөйләргә тотыналар. Вакыйф ашыкмыйча, бер-бер хикмәт әйтергә теләбрәк сөйли. Билал исә күзләре һәм карашы белән аңлата төсле үз хәлен. Ә сүзгә катышкан чакларда исә, ул ярты юлда беркем дә бүлдерә алмаслык итеп дигәндәй дәртләнеп, кызу-кызу итеп сөйли. Аннары Лена егетләрнең нәрсәләр ашарга, ниләр эчәргә теләге барлыгын белешә башлый. Шулай ук дусларча, үз кешеләрчә эшли ул моны. Үз өеңдә, үз хатының янында утырам дип белерсең, билләһи. – Без бүген аю ите пешергән идек әле… – ди ул мисал өчен. – Бәлки, авыз итеп карарсыз, кызык бит… Аучылар безгә гел тәкъдим итеп тора аны. Ә яшьләргә шуның ише нәрсә генә кирәк тә инде! Юкка гына Ерак Көнчыгышка килмәгәннәр лә, һәм алар Ленаның тәкъдиме белән рәхәтләнеп килешә. Шуннан калганын Лена үзе дә белә инде – булгач-булгач, тәмам аю атучыларча булсын дип, алар Вакыйф белән икесенә бер акны да ала. Әлбәттә инде, Лена аны матур итеп савытка салып китерә, кабымлыкка шунда үскән йөземне дә өсти. Һәм тәмам кайф була шуның белән! Әй китә шуннан соң рәхәт минутлар! Башта алар күргән-белгән яңалыкларны сөйләшәләр. Алар полкына озакламый югарыдан тикшерү киләчәк, ди, шуңа әзерлек бара икән. Алар чиратлашып тайга уртасындагы хәрби объектны сакларга йөриячәкләр, анда бер тәүлек яшәп кайтачаклар, ди. Шуның ише башка яңалыклар да булгалап тора. Ләкин әле яшь офицерлар боларның берсен дә үз тормышлары диеп кабул итә алмый – аларның күңеле һаман яшәгән якларында, биш ел буена институтта укыган шәһәрләрендә! – Менә син безнең Бакуга бер килерсең әле, Билал! – Үзенең коңгырт кара күзләрен аңа текәп сүз башлый Вакыйф. – Жәй кергәндә бездәге бакчалар, андагы хуш исләр!... Чип-чиста саф һава… Гел дә курорт инде менә! Кырым, Кавказ безнең Каспий ярлары янында чүп кенә ул! Чын менә! Кунакка килерсең, яме! – Ярар, Вакыйф! – ди аңа каршы Билал, андый зур планнарны алдан корып куярга бик яратмаса да. Әйбәт кеше чакыргач нишлисең инде. Һай, Вакыйф дус! Син хәзер кайларда, ниләр эшләп йөрисең икән?... Шулай утыралар, серләшеп. Сәгатьләр үтә, кайчагында аларга танышлары да килеп өстәлә. Ләкин монысы сирәк була, күбрәк икесе генә әңгәмә кора шәп ашамлыклы һәм шәраблы өстәл янында. Лена да алар яныннан узып-узып киткәли. Алар белән юк-бар сүз алышкан булып, кырыйларында туктала. Теге-бу кирәкмиме, дип сораша. Ләкин Билал белән Вакыйф аны үз яннарына дәшәргә кыймыйлар. Чөнки монда утыручыларның күбесе алар полкыннан, бер-берсен таный торган офицерлар – шулар алдында уңайсыз. Аннан соң бу чибәр Ленага бер Билал белән Вакыйф кына кызыгып, сокланып карамый торгандыр – шунысы гына тота әлеге егетләрне… Тагын… тагын шул: официантлар белән әвәрә килү бик үк мактала торган эш түгел бит әле. Кыскасы, алар Ленага күз атып, күңел җылытып утырудан уза алмыйлар. Әмма үзләре шуңа да бик канәгать калалар. Аларның почмактагы өстәл янында кичләр буена сузыла торган лирик-фәлсәфи әңгәмәләре әлеге чибәр Лена янәшәсендә узгач, үзләрен зыялы дип санаган Шәрык егетләренә тагын ни кирәк инде?!