Газизә биш бармагыдай һәр баласын күз алдына китереп, һәркайсына теләк теләде. Аның тел...
Газизә биш бармагыдай һәр баласын күз алдына китереп, һәркайсына теләк теләде. Аның теләкләре шулкадәр ихлас һәм йөрәк түреннән иде, күңел чишмәсе тулып ташыды, бите буйлап үзеннән-үзе күз яшьләре акты. Бүген җомга көне икәне исенә килеп, әрвахларга да дога кылырга онытмады. Намаз укып бетергәч тә, сихерләнгән кебек тирә-ягына сокланып утырды. Күр инде бу матурлыкны! Барысы да Аллаһы Тәгаләнең кодрәте белән барлыкка килгән бит. Бар нәрсә шулкадәр камил һәм төгәл, һәркайсының үз урыны, үз вазыйфасы. Күзе каршысында гына үсеп утырган чәчәккә төште. Шушы кечкенә алсу чәчәкне ул «сандугач теле» дип йөртә. Гел очрап тормый әле ул. Газизә аңа очраган саен сокланмый булдыра алмый, өзәргә дә җәлли хәтта. Аннары күзен ераккарак, Сәрки болынына күчерде. Җәйнең иң матур, табигатьнең иң рәхәт чигеп утырган чоры иде бу. «Мәликә апаны ияртеп, ничек тә мунча себеркесенә барып кайтырга кирәк», – дип уйлап куйды ул, мондый матурлыкны күңеленә сыйдырып бетерә алмыйча. Алар шулай ел саен каршы таудагы каенлыкка себерке җыярга баралар. Иркенләп, үзләре әйтмешли, «көн алып», һәр очраган матурлыкка сокланып, кош тавышлары тыңлап, дару үләннәре җыеп, каенның да ботакларын «агач, рәнҗи күрмә безгә», дип, догалар укый-укый гына сирәкләп алып, йөреп кайталар. Хәзер нәкъ вакыты икән ләбаса. Юкә чәчәк атканда байтак кына юкә себеркесе бәйләп куйды инде ул. Ә каенныкы үзенә бер хуш исле, арасына бераз бөтнек тә кушсаң, чабынганда бөтен тәнеңә сихәт аласың. Күңеленә искиткеч тынычлык, рәхәтлек тулган Газизә, ашыкмыйча гына алга атлады. «Кибеткә бик тәмле тозлы балык кайткан дигәннәр иде, кайтышлый кереп алырмын да, ярып кына бәрәңге пешерермен әле. Тиз дә булыр, ансат та. Ашны болай да көн саен ашыйбыз», – дип ниятләде. Тау кырые буйлап килеп, Газизә су буена төште, аннары чишмәгә юнәлде. Чишмә... Үзләренең чишмәсе! Кайчандыр тешне шыгырдатырлык салкын суы белән йөрәк ялкыннарын баскан, Газизәнең иң тирән серләрен дә берсүзсез тыңлап, читкә түкми-чәчми елга буйлап агызган чишмә... Газизәнең тагын күңеле тулып китте. Аларның өе шушы чишмәдән бераз өстәрәк кенә иде. Улы тугач, нәнәсен көчкә күндереп, үзләренә алып менде Газизә. Үзенең кайнанасы вафат булгач, балаларны карарга кеше кирәк, картаймыш көнеңдә син дә ялгыз булмассың, дип бик каты үгетләгәч кенә риза булды Минзифа карчык. Өе дә яңа иде әле. Тик нишлисең, кызы колхоз кәнсәләрендә эштә, кайтып керә алмый, балаларны көн саен монда өстерәп төшеп тә булмый. Чишмә буенда шаулап бөтнек үсеп утыра. Аларның хуш исе әллә кайларга хәтле таралган. Газизә, тамырларын өзмим тагын дия-дия, байтак бөтнек җыйды. Аннары тыкрык буйлап урамга менде дә кибеткә юнәлде. – И Газизә апа, нинди тәмле хуш ис алып кердең кибеткә! Миңа да беразын бир әле, кайткач чәй ясап эчәргә. Кибетче Ольга, иелә-иелә, бөтнекне иснәде. – Мә, мә, күпме кирәк ал, – дип, Газизә кулындагы бөтнеген Ольгага сузды. – Һай, Газизә апа, синең кадәр кеше булмас инде. Берәү булса, бакча башыңда гына бит, төш тә җый, син әле яшь кеше дияр иде. Бигрәк ыштансыз инде син! –диде көлеп, аларны тыңлап торган Әлфия. – Үземә тагын җыярмын әле, бар бит ул, акчага сатып алмаган. Әле беркөнне стансада автобус көткәндә дә шул сүзне әйттеләр миңа. Бикмәмәт Харисы бер кочак ипи күтәргән, ипиләре төшеп китмәсен дип, тегеләй итә, болай итә. Минем пакетта бер-ике генә әйбер иде, аларны бушатып, кулыма тоттым да, пакетны аңа суздым, «Мә, ал, автобустан төшкәч тә байтак кайтасың бар әле», – дидем. Бу хәлне карап торган Бәдри Зөһрәсе нәкъ синең шикелле: «Кирәк дисәләр, ыштаныңны да салып бирерсең син, Газизә апа», – ди. «Бирәм, мин әйтәм, ник бирмәскә, син бит кунакка кайтучы, дидем». Көлде инде рәхәтләнеп. – Рәхмәт инде сиңа, Газизә апа, йөргән аякларыңа савап булсын. Бөтнек тау астында гына булса да, анда төшеп йөрергә вакыты юк бит әле. Эш беткәч, тизрәк өйгә чабасы, анда мең төрле мәшәкать. Мә, беразын кире бирим әле, миңа бу кадәр үк кирәкми, кайткач чәй эчәрсең үзең дә, – дип, Ольга бөтнекнең яртысын кире сузды.