– Хәзер төшәм, әнкәй. Чәй куя тормассыңмы?
– Хәзер төшәм, әнкәй. Чәй куя тормассыңмы? – Чәй дә, ашарга да әзер инде, әйдә. «Әй бу киленне, бер генә минут та тик тора алмый инде!» – дип куйды Шакирә карчык, үзалдына куанып. Килене янына барып, аны кочаклап алырдай булды. Хисләрен эченә бикләп яшәргә күнекмәгән булса, шулай итәр иде дә. Көтү кайтып, сыерны саугач, Ләйсән чишмәгә төшеп китте. Су өйгә кертелгән булса да, чишмә суы тәмле дип, чәйгә шуннан алалар иде. Чиләкләрен тутырып, көянтәсенә үрелгән генә иде, дертләп китте – таллыкта нәрсәдер бар, кемдер кыймылдый кебек тоелды. – Кем анда? – диде Ләйсән, тураеп басып. Авылга бер аю ияләшкән, дип сөйлиләр иде, шулмы әллә? – Мин бу! – диде таныш та, таныш түгел дә кебек тоелган хатын-кыз тавышы. Һәм шунда ук таллар арасыннан игезәк апасы Ләйсән килеп чыкты. – Син?! Син ничек монда? Себергә киткән идең бит... – дип кенә әйтә алды өрәк күргәндәй куркып калган Мөнирә, шунда ук үз исемен хәтерләп алып. – Менә, ирем янына кайттым әле, – диде апасы. Елмаюы ниндидер салкын, өшеткеч иде. – Ничек инде ирең янына. Син бит аны миңа бирдең, үз кулларың белән бүләк иттең, – диде Мөнирә. – Ә хәзер кире уйладым. Барып чыкмады ул Саша белән, ят ул миңа. Өстәвенә, эчкече булып чыкты, бер-ике тапкыр инде миңа кул күтәрде. – Шуннан? Мин нәрсә эшләргә тиеш хәзер? Син әйттең дә ул, беренче мәхәббәтем Саша армиядән кайткан, шуның белән мөнәсәбәтләрне ачыклаганчы гына мин булып уйнап тор әле, син бит артист булырга җыенасың, менә сиңа җәйге практика, дип. Ә ничек уйнарга тиеш идем мин? Уйнамасам да ул мине бернинди шикләнүсез син дип кабул итте, шунда ук мунчага алып керде. Анысыннан ис тиеп егылган хатынны уйнап котылып калдым да бит, туган көнемә кыр чәчәкләре бүләк итеп, бакчадагы шалашына алып кергәч, мин инде хатын вазифаларын үтәүдән баш тарта алмадым. Хәер, мин үзем дә аңа бер күрүдә гашыйк булган идем инде. Хәзер инде, балабыз да булгач, сәхнәдә кемдер уйлап чыгарган язмышларны уйнап йөрү миңа көлке тоела. Монда чын тормыш, мин үз язмышымны язам, Мөнир дә мине ярата. – Мөнир сине ярата? Ул бит сине мин дип ярата. Үз исемеңне әйтмәгәнсеңдер бит? – Исемдәмени эш? Син әнә Саша дигән исемне ярата идең, ник хәзер яратмыйсың әле? – Кыскасы, – диде апасы, тавышына корыч салкынлыгы чыгарып, – менә хәзер, шушы урында киемнәрне алышабыз да, син шәһәргә китәсең, мин монда калам. Закон минем якта. – Баламны мин беркемгә дә бирмим! – Ә, әйе, балаң бар бит әле. Алайса, син хәзер су белән кайтасың, балаңны алып монда төшәсең һәм аның белән шәһәргә китәсең. Урман аша олы юлга чыгарсың. Шуннан мин, баламны аю алып китте дип, елап кайтырмын. – Син шундый беркатлы... Мине шулай җиңел генә китәр дә барыр дип уйлыйсың бугай. Синең бит Мөниргә хакың юк, син аңа хыянәт иттең. – Анысы инде минем эш, анысын миңа калдыр. Ул минем законлы ирем. Ир белән хатын ничек тә аңлашыр... Тукта, ә ул каян белергә тиеш әле минем хыянәт иткәнне? – Башыңны эшләт аз гына... Апасы Мөнирәнең чәченә килеп ябышты: – Карале, син! Мин сине сеңлем дип тормам. Мөнир минеке! Син хәзер китәсең дә юк буласың! Бөтенләйгә! Аңладыңмы? Бу көтелмәгән хәлдән Мөнирәнең тыны кысылды, ул тораташ катып калды, карашы, акылдан язган кешеләрнеке шикелле, апасы аша каядыр еракка юнәлде. Апасы, моны күреп, сеңлесен җибәрде, шунда ук елмайды: – Ярый, ярый, булды, тынычланыйк. Болай эшлибез алайса, барысы да гадел була. Мин монда нәкъ үземнеке кебек тагын бер күлмәк алып килдем. Мә, шуны ки дә, икебез бертөрле булып каршысына барып басабыз. Кайсыбызны сайлый, шул кала. Мөнирә ниндидер битарафлык белән үз киеме өстеннән апасы биргән күлмәкне кия башлады. Киеп бетергән генә иде, чишмәгә төшә торган сукмакта бала күтәргән Мөнир күренде. Ай яктысында, бер-берсенең көзгедәге чагылышы булып, ике Ләйсән басып тора иде. Ир, күземә күренәме әллә дип, туктап калды. Ләкин кайсысы баланың әнисе икәнен ул шунда ук аңлап алды. Мөнирә янына килеп: – Ләйсән, нәрсә бу? Нинди цирк монда тагын? – диде. – Дөрес сайламадың, Ләйсән бит мин, – диде хатынның игезәге.