Карчык астан гына киленен күзәтте. Килен исә, үзеннән нәрсәләрдер сораша башлауларыннан...
Карчык астан гына киленен күзәтте. Килен исә, үзеннән нәрсәләрдер сораша башлауларыннан курыккан шикелле, сорарга ашыкты: – Авылда нинди яңалыклар бар? – Сине Нәсимә сораган иде, – дип, каенанасы аңа сынаулы караш ташлады. – Ә-ә, – диде килене, – балалар бакчасына тәрбияче эзли ул. Мөнир, керим микән шунда? Шакирә карчык җиңел сулап куйды: уф, хәтерен бөтенләй үк югалтмаган икән әле. Ләкин иреннән киңәш соравы яңалык иде: моңарчы аның беркемнән дә киңәш сораганы булмады бугай, бөтен нәрсәне үзенчә эшли яки, киңәш бирсәләр, өйрәтмәгез мине дип, сөйләшмәс була һәм ул эшне эшләми иде. Мөнир исә, үзен хөрмәт итеп әйтелгән бу сүзләрдән тәмам эреп: – Чиста эш инде, безнең ише тузан эчендә йөри торган түгел, – диде. – Телисең икән, кер. Үзең кара. Шулай да тагын бер шиге калды әле Шакирә карчыкның: нигә соң килене үзен гаепле сыман тота, андый гадәте юк иде бит, үзе гаепле чакта да башкаларны гаеплегә чыгара белә иде. Мөнирнең комбайн бригадасы өч көн, өч төн урман артындагы ерак кырдан кайтмый эшләде. Өченче төнне, таң яктысы беленә башлаганчы ук эшне бетереп, өйләренә таралдылар. Мөнир, кырдан җыеп кайткан чәчәк бәйләмен шалашта калдырып, мунчада юынып чыкты да, аяк очларына гына басып, өйгә керде. – Кайттың дамыни, улым? Әллә көтүдән калганбызмы? – диде гаять сизгер йоклаучы әнисе, уянып. – Юк-юк, әни, йокла, төн әле. Эшебез иртәрәк бетте. – Чәй куяргамы? – Кирәкми, әни, безне басуда ашаттылар. Аларның пышылдап кына сөйләшүенә карамастан, төпке бүлмәдә йоклаучы хатыны уянып чыкты. Мөнир аны кулы белән изәп кенә үзе артыннан чакырды. Шалашка керделәр. Мөнир, чәчәк бәйләмен алып, хатынга сузды: – Туган көнең белән! – Аны каян белдең?... – Ирнең гаҗәпкә калган күз карашын тоеп: – Ә, әйе, онытмавың өчен рәхмәт, – диде. Мөнир хатынны биленнән кочып алды: «Сагындым да соң үзеңне!...» Куллары сылуының күкрәкләрен капшап тапты. «Шәһәр тормышы килешкән моңа, тулышып киткәннәр», – дигән уй чагылып узарга өлгерде... Шунда ук икесе дә бернинди уйга, бернинди фикерләүгә урын калдырмый торган төпсез упкынга чумдылар... Хатыны яңа гына танышкан чакларындагы мөлаем кыз халәтенә кайткан иде. Мөнирне бу чиксез куандырды, аңа канатлар үсеп чыкты. Хатынның мәхәббәт тулы күзләре, назлы сүзләре тартып кайтара аны эштән. Элек хатыны аның һәр адымын тикшереп кенә тора иде. Хәзер башка. Хатынның ышанычы аны иң нык арканнан да ныграк бәйләп тота. Андый хатынга хыянәт итеп буламы? Үз намусың үзеңне ашап бетерер. Хатынына чын-чынлап гашыйк булды Мөнир. Менә ничек була икән ул мәхәббәт, өйләнгәндә моның меңнән бере дә булмаган икән... Бер көнне Шакирә карчык сарай эчендә йомырка җыеп йөри иде. Соңгы оядагы ике йомырканы алъяпкыч итәгенә салды да ишеккә таба юнәлде. Шулчак сарай артында килененең телефоны шалтырады. Шунда ук хатын кем беләндер сөйләшә дә башлады: «Ничек яшим? Әйбәт... Ул бернәрсә дә сизмәде бугай... Ә миңа кайчан шәһәргә барырга соң?... Себергә китәсең? Тегенең беләнме?... Ә мин? Мин нишләргә тиеш?... – Бераз гына пауза булып алды, шуннан соң: – Ярар, үзең карыйсың. Тик, әйдә, сөйләшеп куйыйк: азак монда килеп, безнең араны бутап йөрмисең. Мин инде Мөнирне яратам, авыл миңа ошый, эшкә урнаштым...» Шакирә карчык өнсез калды: менә сиңа, мич тулы пәрәмәч, уртасында бер калач! Менә нәрсәләр эшләп йөргән бу килен шәһәрдә! Менә нигә үзен гаепле тота! Улыма әйтергәме? Бу сорау белән карчык кичкә кадәр интекте. Ниһаять, тынычланды: «Юк, әйтергә кирәкмәс. Тегесе башка хатын белән Себергә китә, монысы әйтә, иремне яратам, безнең арага кереп, бутап йөрмә, ди. Аралары өзелгән, димәк. Аллага шөкер!» Бу вакыйгалардан соң бер ел да үтеп киткән икән инде. Ләйсән әлеге дә баягы бәрәңге бакчасында. Шул ук үләннәр. Ә бит былтыр ул аларны, орлыклары коелмасын дип, кочак-кочак киртә артына бәргән иде. Кайдан чыгалар? Кирәген тәрбияләп тә, сулар сибеп тә үстереп булмый, кирәкмәгәнен йолкып та бетереп булмый... Шундый уйлар белән эшләп йөри иде Ләйсән, сарай янында бала күтәргән каенанасы күренде. – Килен, бала уянды, ашыйсы киләдер.