– Адаштың мәллә? Мондый чокырга күрәләтә кем керә инде?! – диде.
– Адаштың мәллә? Мондый чокырга күрәләтә кем керә инде?! – диде. Ә Булат, текәләнеп: – Да вот, к другу приехал. Первый раз я в этих краях, – дип сүзгә кушылды. – Татар авылы бу. Бездә русча сөйләшмиләр, – дип текәләнгән булды Зилә дә. – Без әле недавно переехали в эти края. – Ә-ә-ә... Шулаймыни? Кайсы авылга переехали соң? – Да вот, моннан биш километр, наверное. Денисовка. – Ну, ну. Ишеткәнем бар андый авылны. Урыс авылы ул, – диде Зилә, җитди кыяфәт чыгарып. Зилә белән Булатның уены уймакка әверелде дә куйды шул мизгелдә. Егет көн саен Зилә янына килеп йөри башлады. Килгән саен я чәчәк, я конфет тотып килде Булат. Зилә әкренләп Булатны татарча сөйләшергә дә өйрәтте. – Язмышлары да охшаш иде әлеге ике яшь йөрәкнең: икесе дә әтисез үскән, икесе дә өлкән бала. – Әти әниемне миңа биш яшь вакытта ташлап чыгып киткән. Сеңлем белән мине дәү әнием аякка бастырган. Әни көн-төн эшләгән. Әти безнең барлыкны да белмәде. Шәһәрдәге фатирны саткач, Денисовкада йорт салдык, машина алдык, – дип сөйләп китте Булат. – Ә минем әтием исән түгел шул. Ярый инде, ул үзе исән чакта безне аз булса да аякка бастырып калдырды. Мин мәктәпне бетергән идем инде ул чакта. Энемә аякка басарга булыштым, – дип сүзгә кушылды Зилә. Ялы бетеп, Зилә шәһәргә эшкә китте, ә Булат район үзәгенә урнашты. Мәхәббәтне дистәләгән чакрымнар гына суыта алмады. Күрешкән саен Булат өйләнешү турында сүз кузгатты. Ә Зиләне Булатның әлеге тәкъдиме куркуга сала иде. Юк, Булатка булган хисләрендә икеләнми Зилә, ә киресенчә, аның нәкъ менә Булат белән гаилә корып, балалар үстереп, озын-озак гомер кичерәсе килә иде. Эш Зиләнең үзендә иде. Йөз мәртәбә талпынып карагандыр Зилә Булатка үзенең серен чишәргә, тик башындагы "әгәр Булатың ташлап китсә нишләрсең" дигән уй бөтен кыюлыгын җимерә дә куя иде. Чираттагы ялларның берсенә кайткач, бар тәвәккәллеген җыеп, йөрәген учларына кысып, сүз башлады Зилә: – Булатым, бәгърем, яратасыңмы син мине? – Әлбәттә. Бик яратам, җимешем. Нигә шулай кинәт сорап куйдың әле? – дип гаҗәпләнде Булат. – Юк инде, болай гына, – диде Зилә. – Болай гына түгел инде, җимешем. Нәрсәдер борчый сине. Нидер әйтергә телисең бугай син миңа, – диде Булат, сизенеп. – Әгәр дә мин сиңа серемне чишсәм, син мине шундук ташлаячаксың, – диде Зилә, яшьләрен чак-чак тыеп торып. – Ә нигә син минем өчен хәл итәсең соң әле. Тыңлап карыйк сереңне, – диде Булат, шаярырга тырышып. – Мин син уйлаганча тәти кыз түгел, Булат, – дип серен чишә башлады Зилә. – Моннан дүрт ел элек кияүдә булдым мин. Бәхетле, матур гаилә төзермен дип уйладым. Тик ялгышканмын булып чыкты. Бер ай да яшәргә өлгермәдек, ул миңа хыянәт итте. Хыянәтне күтәрүе бик авыр булды. Кемнәрдер түзәргә, барысын да яңадан башларга, онытырга киңәш итте; кемнәрдер аерылышырга өндәде. Мин икенче вариантны сайладым. Бала-чагам юк, паспортка мөһер сугылмаган, оятына ничек тә түзәрмен, дип уйладым. Тешләремне кысып булса да түздем. Укуымны бетереп, эшкә урнаштым. Соңыннан аның баласы, хатыны булганлыгы ачыкланды. Кайбер дусларым да, туганнарым да миннән читләште, әйтерсең лә мин ниндидер авыр җинаять кылган. Әниемә рәхмәт, ул кайтарды мине кабат дөнья гаменә. Ә хәзер менә юлымда син очрадың. Ләкин, Булат, үземнең тапланган язмышым белән синең язмышыңны да таплыйсым килми. Үзең хәл ит. Ни дисәң дә, мин аңлармын, Булат. Сөйгәненең яшьле күзләренә текәлеп озак кына карап торы да Булат, үзенең кочагына алды: – Кайчан сөйләрсең, кайчан бушанырсың, дип, озак көттем мин бу көнне. Мин инде күптәннән барысын да беләм, – диде Булат, Зиләнең яшьтән чыланган битләреннән чап-чоп үбеп. – Беләсең?! Каян?! – диде Зилә, гаҗәпләнеп. – Синең белән танышкан көнне минем бит дусларыма барышым иде. Ул сөйләде барысын да, – диде Булат. – Ә-ә-ә... Шулай шул. Авыл җирендә чыбыксыз телефоннар яхшы эшли. – Күкләргә чөеп мактады ул сине, Зиләкәем. Алдадылар аны, бәхетле итәргә тырыш син аны, – диде.