Таня апа да тынып калды. Камилә дә уйланды, кеше тормышы ачы җил сыман, төрле яктан исә...
Таня апа да тынып калды. Камилә дә уйланды, кеше тормышы ачы җил сыман, төрле яктан исә шул, төрлечә сыный. — Язмыш һәр кешенең үзенеке, һәрберебезгә төрле сынаулар үтәргә туры килә, — дип башын аска иде Камилә, бераз тынып торгач сүзен башлады: — Минем дә күңелемдәгесен бушатасым килеп китте әле. Тормышта һәр кешенең үз сынавы бар икәнен мин дә беләм. Сүз минем сеңлем хакында. ...Безнең якта кызларны иртә кияүгә бирәләр. Авылыбызда бер бай бар иде. Хатыны авырып үлеп киткән, ә өйдә берсеннән-берсе кечкенә өч бала утырып калган, иң зурысына ундүрт, кечкенәсе өч яшендә. Бай озак уйланмаган, хатын эзли башлаган, күзе сеңлемә төшкәнен күптән авыл халкы сөйли иде инде, менә шуннан файдаланган да инде. Безнең гаилә гади, әллә ни акчалы да түгел. Бай, әти янына килеп күп сарык бирәм, балаларыңа укырга ярдәм итәм дигән. Әти күп уйлап тормаган, байга сеңлемне кияүгә биреп тә куйган. Мин ул вакытта инде кияүдә идем. Авылга эш буенча килгән егет әтидән кулымны сораган, әтинең бер баладан тизрәк котылырга теләве булганмы, белмим, тик әти баш тартмаган, мине ике дә уйламый, унсигез яшемдә, татар егетенә тоттырып җибәргән. Ләкин, ләкин сеңлем яшь, артык яшь иде бит, әле яңа унҗидесен тутырган гына. Ничек гаилә алып барасын да белми бит, җитмәсә үзеннән күпкә олы кешегә кияүгә чыгарга тиеш булган. Берьяктан балалар белән уртак телне тиз тапкан, чөнки үзе дә әле балалыктан чыгып җитмәгән, икенче яктан, үзеннән шактый олы кешегә ярарга кирәк. Тик бу алай ук ансат булмаган. Бай һәр нәрсәдән гаеп табып апаны гел кыйнаган. Кем белгән инде, яшь хатынның елый-елый әйткән күз яше төшкәнме, Саймә апа әйтмешли, апам рәнҗепме, бай ирен, юлда кайтып барганда кыйнап үтергәннәр иде. Ире үлгәч, унтугызын тутырырга да өлгермәгән сеңлем, бала тапканда үлде. Күп кыйналып яшәгәнгә дип әйткәннәр. Әле дә сеңлем өчен йөрәгем әрни минем. Баланы башта әниләр карады, тора-бара аларга авыр булды, җитмәсә байның да туганнары булмаган, яки туганнарының балаларны үз өсләренә алырга теләмәгәнннәрме, анысы караңгы. Әтиләр бай йортына күчте яшәргә, тик байлыктан бернәрсә дә калмады, аның бурычы күп дип алып бетерделәр. Тора-бара ирем белән киңәшләшеп баланы үзебезгә алдык. Ирем бик яхшы кеше булып чыкты. Хәзерге вакытта бай балалары да безнең белән, авыз тутырып миңа әни, иремә әти дип йөриләр. Башта бик авыр булды, аннары зуррак балалар кул астына кереп булыша башлады, тормыш алга атлады. Бәйрәмнәрдә өй эче тулы бала-чага, бәхетле, шатлыклы мизгелләр бизәп тора. — Үзеңнең ничә бала соң, Камилә? Таня аптырап калганын яшермичә: — Ничек аерып бетерәсең аларны? — Унберәү алар, унберәү, үземнеке, кешенекеме, аермыйбыз, барысы да үзебезнеке. Хәзер инде олылары өйләнде, кызлар кияүгә чыга башлады, тугыз оныгыбыз бар. Аллага шөкер дип яшәргә дә яшәргә. Миңа... Камилә сүзен әйтеп бетермәде, палатага яңа кеше керде, аның артыннан Лариса кереп, Вера яткан караватка күрсәтеп: — Бу сезнең урын була, бераздан ашарга китерәләр, сез урнаша торыгыз. Зур гына корсаклы, үзен зур дәрәҗәле икәнен күрсәтергә тырышкан хатын, Ларисаның кесәсенә акча тыгып: — Зав отделением килгәч хәбәр бир, мин монда, йөз кеше белән ятарга җыенмыйм, бәлки нәрсә булса да уйлап табар. Бу нәрсә инде? Мендәрне яхшыракны табып булмый мәллә? — Кызганычка каршы, бездә башка юк, тик сез өйдән алып килә аласыз, бездә аның өчен сүкмиләр. Лариса гаепле кеше сыман башын иде, ә теге кабарганнан-кабара барып: — Өйдән әйбер алып килергә булгач мин өйдә ятам, хастаханә исенә өйдән әйбер алып киләләрме? Ужас какой то. Онытма, заведующий килүгә миңа хәбәр бир. Лариса берсүзсез чыгып китте. Ә яңа кергән хатын палатадагыларны күз кырые белән генә йөртеп чыкты да, караватка пелёнка җәеп утырып, телефонын кабалый башлады. Таня апа башын селкеп куйды да: