түше инде юешләнергә өлгергән. Ә ул үзе Данияның кергәнен дә, күз яшьләреннән түшләре ч...
түше инде юешләнергә өлгергән. Ә ул үзе Данияның кергәнен дә, күз яшьләреннән түшләре чыланып беткәнен дә сизми. Әрнештән бөкрәеп, кечерәеп, башын түбән иеп утыра бирә. Эчләре туңып киткән Дания телен көчкә әйләндереп сорау бирә алды. — Апа, ни булды? Гөлнәзирә ишетмәгәндәй һаман утыра бирде. Аның иреннәре генә бераз тартышып куйды. — Апа, энекәшләрдән берар начар хәбәр килдеме әллә? Тагын җавап юк. Күз яшьләре генә агалар да агалар. Гөлнәзирәнең җиде баласы илнең җиде почмагында. Җидесе дә хәләл ипиләрен ашап, гаилә корып, матур гына яшиләр. Җәй айларында, йә Сабан туена җыелышып кайталар. Ул көннәрдә өй эче бала-чага белән тулып, гөр килеп тора. Дания соравын тагын кабатлады: — Апа, ни булды? Балалар белән берәр нәрсә булмагандыр бит? Яраткан ирен Гөлнәзирә берничә ел элек күмде. — Апа, ни булды? — дип, Дания тагын соравын кабатлады. — Теге үлгән бит, Дания. — Кем? — Нуретдин. — Нуретдин абый үлгәнме? — Әйе. — Мин ишетмәдем дә. — Мин ишеттем. — Кайчан? — Бүген. Тәки бер нәрсә дә күрмәде бит... Сүзнең ни нәрсә турында барганын барыбер аңлап бетерә алмыйча, апасына карап утыра бирде Дания. Күңел газаплары йөзенә үк чыккан апасына карап, аның да кычкырып елыйсы килде. Гөлнәзирә шулай бөкрәеп, бөрешеп, бәләкәй генә калып, бик озак утырды, аннан соң авыр итеп көрсенеп, үз алдына гына сөйләнгәндәй тетрәндергеч тавыш белән әйтеп куйды. — Ярар инде, үзе дә бер күзенә ак төшкән сукыр хатын белән гомер итте. Бу сүзләр шулкадәр әрнешеп, йөрәк түреннән чыкты ки, Данияне ток тоткандай булды. Апасын җәлләүдән аның йөрәге тамак төбенә килеп утырып, тын алуын авырлаштырды. Күз яшьләре күзләрен, бөтен битен көйдереп акты да акты. Ни әйтергә, апасын ничекләр итеп юатырга да белмәде. Аның янәшәсендә шулай тын гына утырды да утырды. Дания апасының әрнешен үз йөрәге аша кичерде. * * * Миңа боларны инәкәем үлгәннән соң, Дания апа сөйләде. Ишеткәннән соң бу хәл мине бераз өнсез калып торырлык итте. Ни елый, ни бер әйбер уйлый алмый тордым. Аннан инәкәемнең һәр сүзен исемә төшерә-төшерә бик озак еладым. Безнең инәкәй сабырлык үрнәге иде. Ул киң күңеллелекнең үзе иде. Гомергә ачык йөзле, олы җанлы, көр күңелле булды. Ул урамнан узып барган күрше авыл кешесен дә, көне буе йөреп җаны көйгәндер, мосафир кеше бит дип, чәй эчермичә җибәрмәде. Самавары һәрвакыт кайнап, өстәлдә торды. Табынында пешкән коймак, бәрәңге тәкәсе, пәрәмәч өзелмәде. Аның пешергән ипиләрен, камыр ризыкларын ашамаган кеше булмагандыр. Кеше керми торса, ул үзе урамга чыгып, узып барган кешене алып кереп чәй эчерә. Жор телле, шаян сүзле, көр күңелле иде. Җитмеш сигез яшендә, өч кенә көн авырып ятып, бакыйлыкка күчте. Менә шушындый да сабыр, шушындый да акыллы, киң күңелле, көр күңелле татар хатыны Нуретдин аганы гафу итә алмаган икән. Үзен гомер буе әрнергә мәҗбүр иткән кешенең авыртудан үрсәләнә-үрсәләнә үкереп елавын көтте микән?! Алай түгелдер. Шулай да, кайчан да булса күк җиргә төшәр, җир күккә менәр, аны гомер буе кимсенергә мәҗбүр иткән кеше белән берәр нәрсә булыр дип өметләнгәндер. Гаделлек җиңәр, җиңми калмас, ул явыз да, минем кебек бер әрнешер дигәндер. Бер көн килер дә, аны аяз көнне яшен сугар, барган җиреннән җир убылып, аны җир йотар дип, гомере буе, эчтән сызып, әрнешеп көткәндер. Көткән инде. Көтмәсә, "Тәки бер нәрсә дә күрмичә үлеп китте", димәс иде бит. Шул бәндә белән бер урамда, бер очта яшә әле син. Көн саен очрашып, күрешеп, исәнләшеп йөр әле. Нуретдин абыйны мин бәхетле булды димәс идем. Ул да кайгыны күп күрде. Инәкәй әйтмешли, гомере буе күзенә ак төшкән сукыр хатын белән яшәде. Олы кызы үсеп буйга җитте дә, каядыр читкә чыгып китте. Китте дә суга төшкән кебек югалды. Ни хат язып ата-анасын куандырмады, ни үзе кайтып күренмәде. Ярдәм итү турында сүз дә юк инде. Ниләр эшләп, кайларда йөргәндер.