Мәктәпне тәмамлауга, Нурия, әти-әнисенең яшьлек эзләрен саклаган шәһәргә килеп, югары у...
Мәктәпне тәмамлауга, Нурия, әти-әнисенең яшьлек эзләрен саклаган шәһәргә килеп, югары уку йортына керде. Укуын тәмамлагач, шул ук калага эшкә билгеләделәр үзен. Әнисе бердәнберенең уңышларына — сөенеп, берәр эше барып чыкмаса, аннан да битәр борчылып яшәде. Үзенә ике тамчы су кебек охшаган кызын әтисе генә исенә кертеп чыгармады. Хәер, аның авылда күренмәвенә дә хәтсез вакыт үткән, ниндидер зур бер фирма җитәкчесеме дип сөйләнгәннәр иде үткән җәйдә... Нурия, авыр уйларыннан арынырга теләп, каләмен куйды, күзлеген салып, куллары белән чигәсен кысты һәм, торып, тәрәзә янына килеп басты. Әнисе калган авыл ягында яңгыр ява, ахры, салават күперләре чыккан дип, елмаеп куйды кыз. Яңгыр бирегә генә һаман килеп җитә алмый, соңгы көннәрдәге эсселек болытларны парга әйләндереп бетерә, ахры? Бу уен кычкырып ук әйткән икән, хезмәттәшләре дә елмаешып алдылар. ...Яңгыр төне буе яуган булып чыкты. Чылатырга кызгандымы, ишектән чыгуга, туфлиләрен салып бармагына элде кыз һәм, күлдәвекләрне балачагындагыча чәпелдәтеп ера-ера, яланаяклап кына тукталышка тәпиләде. Чия төсендәге машинаны ерактан ук күреп алды Нурия. Бер кулы белән машинасын сыйпап торган ак костюмлы ирнең күзләре дә элеккечә сәер, кызга караса да, берни күрмичә, аның аша ничектер чиксезлеккә төбәлгән иде. Шук сабыйдай ялантәпи су ерып килгән кызын сабыр гына көтеп алган ата кешенең йөзендәге бер тамыры да селкенмәде. Нуриянең исәнләшүенә баш кагып кына җаваплагач, машина ишеген ачты, утырырга ишарә ясады. Шофер ягыннан үзе дә кереп утырды, кызының юеш аяклары белән кыйммәтле келәмгә басарга кыймый торуына игътибар итеп маташмастан, сүз башлады: — Мин бик ашыгам, шуңа тиз генә аңлатып калдырырга телим. Бу машина — сиңа. Менә монда, — ул арткы утыргычта яткан дипломатка күрсәтте, — барлык кирәкле кәгазьләр, машинаның документлары, һәммәсе дә синең исемгә рәсмиләштерелгән. Шунда ук — кәрәзле телефон, махсус кенәгәсендә минем телефон номеры да, башка кирәкле әйберләре дә бар. Буш вакытыңда телефоннан инструкторга хәбәр итәрсең, ул килеп, сине машина йөртергә өйрәтер. Әниең сыман карап торма миңа, хәзер барысын да аңлатам. Тавышы калтырап китте, тиз-тиз генә тамагын кырып алгач, кызының исемен дә әйтә алды хәтта: — Нурия! Торма инде ишеккә ябышып, кереп утыр әле монда. Аптырап калган кызы сүзсез генә рәттән урнашкач, учына йөткереп алды һәм, авыр сулап, сүзен дәвам итте: — Узган ел көз урталарында кинәт күзләрем начарлана башлады. Күренмәгән табиб та калмады. Даруларның ярдәме тимәгәч, операциягә кердем, аның да әллә ни файдасы булмады. Тәмам йөдәгәч, теге белекче әбигә бардым. Ул миңа, үзең бик нык рәнҗеткән кешегә иң кадерле әйбереңне бирмәсәң, бөтенләй дә сукыраячаксың, диде. Шуннан инде, кем булыр икән соң ул кеше, дип уйлап тәмам башым катты, аптырап, белекчегә кабат бардым. Карчык, дөньяга килүенә син сәбәпче булып та, ничек яшәвендә хәбәрең булмаган якын кешең, дию белән, кызымдыр, дигән уй килде башка. Ялгышмадың, диде әби дә, уйларымны укып. Хәзерге вакытта иң кадерле әйберем — менә шушы машина. Бүгеннән ул синеке... Үзең туган урамда яшисең икән. Элек без торган йортны сүткәннәр икән инде, тора иде күз көеге булып, хәзер килергә дә була инде бу шәһәргә... Җилкәсеннән бик зур йөкне этеп төшергән сыман, ир иркен сулап куйды. Нидер әйтергә теләп, кызына борылды, әмма дәшмәде, кулын селтәп, машинадан чыкты, акрын гына, үзен көтеп торган икенче машинага таба атлады. Нуриягә таба әйләнеп тә карамыйча сак кына кереп урнашкач, шалт итеп ишек ябылды да, машина күздән дә югалды. Ялан тәпиләре белән күлдәвектә басып калган кыз, күзлеген утыргычка салып атып, күзләрен куллары белән каплады. «Йә Аллам, — дип пышылдады ул, — хәзер миңа нишләргә соң?» Иң кадерле кешесе аны инде икенче тапкыр юл чатында калдырып киткән иде.