чыгасың да гомерең буе рәхәттә яшисең, йә мин сине җир куенына тыгам. Билгеле инде, Нар...
чыгасың да гомерең буе рәхәттә яшисең, йә мин сине җир куенына тыгам. Билгеле инде, Нариманның холкын бик яхшы белгән Латыйфа курка кала, һәм, әлбәттә, тәкъдимнәрнең беренчесенә риза була. Кияүгә кандидатура да тиз табыла. Нариманның кучеры Шакирҗанов Сабирҗан менә дигән кияү. Акылы чамалырак анысы, башта эшләп, соңыннан уйлый торган кеше. Хәер, бу очракта аның мондый гадәте ярап та куя. Иң мөһиме – Нариманга Аллага табынган кебек табына, ни кушса, шуны сүзсез үти ул. Тиз генә сценарий укмаштыралар. Булмаган сәбәпләрне бар итеп, эчү мәҗлесе оештыралар да Сабирҗанны лыкынганчы эчертәләр. Ә иртә белән ул бернәрсә дә хәтерләми, янында ятучы Латыйфаның да кайчан, ничек үз янына эләккәнлеген белми егетебез. Ә калганы сценарийдагыча бик тиз хәл ителә. Латыйфа бер кат чәчләрен йолка-йолка, сафлыгымны алдың, кеше күзенә ничек күреним, дип истерика күрсәткәч, әлбәттә, Нариман да үз чиратында: «Агай-эне, эшне олыга җибәргәнче, аңа тизрәк өйлән инде. Килде-китте кеше генә түгел бит син, ни әйтсәң дә, колхоз председателенең кучеры, уң кулы дип әйтергә мөмкин. Бер халык теленә керсәң, миңа да яхшы булмас», – дип, үзенең «фатиха»сын биргәч, эшне суындырмыйча, шул ук көнне аңгы-миңге Сабирҗанны өйләндереп тә куялар. Әнә шулай итеп, һич тә уйламаганда, Сабирҗан хатынлы да һәм озакламый уллы да була. Берәр ай узгач, Нариман да тыныч күңел белән, чибәрлеккә тиңе булмаган Миңсылуны йортына килен итеп төшерә. Сүзендә тора председатель. Шул көннәрдән башлап, Латыйфа аның канаты астында, һәрдаим ярдәмен тоеп яши. Икмәккә, печәнгә, утынга кытлык булмый аның йортында. Нариман «прит» булып торган дәвердә йорты, каралты-курасы да менә дигән итеп төзелә. Шуңа да, Латыйфа, гомерем заяга узды, дип офтанмый. Теге вакытта Нариманга кияүгә чыккан булса, ул хәзерге шикелле яши алыр иде микән?! Ай-һай! Йә Тәскирә шикелле вакытсыз гүр иясе булыр иде, йә Миңсылу кебек, биш яктан терәүле иске өйдә яшәр иде. Алар Нариманга кияүгә чыгып, нәрсәгә иреште соң? Тормышлары түгәрәкләндеме, яисә ир рәхәте күрделәрме? Нариман, алар белән яшәп ятканда да, үзенең дуамал дәртен Латыйфа янына килеп басып китә иде. Ялган микән, чын микән, Саматка дусты әнә шуларны сөйләде… * * * Әле кайчан гына хәлдән таеп, тәмам алҗыган, инде шушы мәктәп стеналарын, тыңлаусыз укучыларны үз гомеремдә бер мәртәбә күрмәсәм дә риза-бәхил, дип антлар эчкән укытучылар җәй ахырында кабат мәктәпкә җыела. Хәер, шул аз гына вакыт эчендә мәктәп тә сагындыра башлаган, укучыларга карата фикер дә уңай якка үзгәргән. Нихәл итмәк кирәк, укытучы мәктәпсез яши алмый шул! Элекке эшендә үз вазыйфаларын төгәл белгән Самат өчен бу аңлашылмаган дөньяга кереп китү бик үк җиңел булмас кебек. Шуңа күрә ул, мәктәпкә килгәч, иң беренче эш итеп, директордан күрсәтмәләр алырга кирәклеген чамалый иде. …Җәүдәт Хәлитович Самат белән инде күптәнге дустын очраткандай, бик җылы күреште. – Укытучылар бүлмәсенә керә торыгыз. Мин хәзер, кабинетымда папка белән кәгазьләремне генә калдырам да… Үзе шунда ук коридор тәрәзәсенә тамган буяу тапларын пычак белән кыра-кыра чистартып йөрүче техничкага мөрәҗәгать итеп: – Сәлимә апа, барлык укытучыларны да учительскаяга чакырыгыз әле, – дип, боерык бирергә дә өлгерде… Укытучылар бүлмәсендә бер кыз белән егеттән башка беркем дә юк. Сүзсез генә кыенсынып утыруларыннан боларның да яңа килгән укытучылар икәнлеге аңлашыла иде. Укытучылар тиз җыелды. Бераздан директор үзе дә килеп керде. Ул озын-озак сөйләргә җыенмый иде, ахыры. Түргә, үз урынына узмыйча, ишек янында торган өстәлгә кулы белән таянды да: – Иптәшләр, озаклап әңгәмә корып утырырга вакыт юк. Биш минутка гына эшегездән бүлүемнең сәбәбе – мәктәбебезгә килгән яңа укытучылар белән таныштыру өчен. Директор берара яңа укытучыларга текәлеп торды да, арада өлкәнрәк булганга, күрәсең, сүзне Самат белән таныштырудан башлады.