– Кешене күрәләтә торып «легавыйлар» кулына тапшырмам бит?! Үземә дә алып кайта алмыйм....
– Кешене күрәләтә торып «легавыйлар» кулына тапшырмам бит?! Үземә дә алып кайта алмыйм. Минем өйгә күзәтү куйган булулары мөмкин. Сине качырып тота икән, дип уйлаулары бар. Бер кичкә – кер мичкә дигәндәй, әйдә, минем белән, бер кичлек урын табармын, мин әйтәм, иртән автовокзалга үзем озатып куярмын, дип, машинама утыртып алып киттем… Маратның үз игезәген тизрәк күрәсе килә иде. Шуңа күрә: – Ә хәзер кайда соң ул егет? – дип сорады түземсезләнеп. – Минем машинада утыра, – дип җавап бирде Артём. – Сине әзерләмичә, аны монда алып кереп тормадым инде. Әгәр күрергә телисең икән, хәзер чакырып кертәм. – Үзенең двойнигын кемнең күрәсе килмәсен. Килә, билгеле! Артём чыгып китте дә, җиде-сигез минут узды микән, ишектән Таһирны ияртеп керде. Егет, чыннан да, Маратка бик нык охшаган булып чыкты. Бераз яшьрәк кенә. Каршысында басып торучы Маратны күргәч, Таһир да, гаҗәпләнүдән, берара сүзен әйтә алмыйчарак торды. Ә Марат, тел шартлатып: – Карале, чыннан да, бик нык охшаганбыз икән. Мин болай ук дип уйламаган идем, – дип, двойнигын кочаклап ук алды… Танышып, әлеге шаккатарлык вакыйга тәэсиреннән бераз айный төшкәч, өстәл артына утырыштылар. Марат белән Артём, хәл-әхвәл белешкән булып, вак-төяк дөнья яңалыклары турында сөйләшеп алдылар. Таһир артык чишелеп китмәде. Ул өй эчен күзәтте. «Игезәк сыңары»ның җәһәннәм почмагын да, шушындый фәкыйрь шартларда яшәп ятуы сагайткандыр, әлбәттә. Шуңа да: – Сез нишләп монда яшисез соң? – дип сорамыйча булдыра алмады. Кинәт бирелгән әлеге сораудан Марат та, Артём да каушап калдылар, бер-берсенә карашып куйдылар. – Хәзер бит, брат, шәһәргә пропискага керүләр ай-һай авыр! Ә дустым Марат – читтән килгән кеше. Җәйләрен минем дачада яши. Ә кышларын, тыгызрак булса да, шәһәрдәге фатирыма сыябыз, – дип тезде Артём, кыен хәлдән чыгу җаен тапканына үзе дә сөенеп. Марат, колбаса телеме чәйни-чәйни, башын селкеп, аның сүзләрен хуплап утырды. Таһир өй эчен тагын бер кат күздән кичерде. Тик аның күңелендә барыбер шик калды булса кирәк. «Бигрәк шикчел адәм булды әле бу», – дигән уй йөгереп узды Маратның башыннан. Югыйсә, әле бүген генә өй эчен бераз тәртипкә китергән иде. Артём, киеренкелекне йомшартырга теләгәндәй: – Әйдәгез, танышу хөрмәтенә! – диде. Аннан соң, кинәт исенә төшкәндәй: – Ә нәрсә эчәбез соң, сырамы?... – Юк, мин эчмим, – Таһир тагын аңа каршы төште. – Нәрсә, бөтенләйме? Бер дә эчкәнең юкмы әллә? – дип гаҗәпләнде Артём. – Юк, эчмим. Сыраны бөтенләй эчмим. Минем үз гомеремдә бер тапкыр шәраб кына эчкәнем бар, – дип сөйләнде кунак. Ә Артёмга шул гына кирәк тә инде: – Аны башта ук шулай диләр. Шәраб тек шәраб, – дип сөйләнә-сөйләнә, шешәне ачып, өстәлдәге пластик стаканнарга шәраб койды. Таһир янә: – Юк, мин эчмим, – дип кабатлады. – Ничек инде, әле, шәраб кына эчәм, дигән идең, инде, эчмим, дисең. Ә мин монда синең үтенечең белән шешәне ачтым. Үз гаебе белән шешәне ачканнары өчен егет уңайсызланды. Каршында торган стаканны кулына бер алды, бер куйды: – Мин бит үз гомеремдә шәрабны да бер генә мәртәбә эчкәнем бар, димәкче идем… Аны уңайсыз хәлдән чыгарырга теләгәндәй, Марат: – Соң әйдә, дускай, бер-ике тамчы йотканнан гына әллә нәрсә булмас. Ерак юлдан кайтып арыгансыңдыр. Өстәвенә эчү өчен сәбәп тә бар, – дип башлаган иде, аны Артём бүлдерде: – Егетләр, мәзәк искә төште, тыңлагыз менә. Бер сарык, озак кына ашамыйча-эчмичә йөргәннән соң, тирән сулы елга ярына килеп чыга. Инде эчәргә дип суга үрелгәндә генә, ул күз чите белән якында ямь-яшел хәтфә үлән каплаган болынны күреп ала. Һәм нәрсә эшли дисез?... – Тамагын суда чылатып ала да үләнне ура башлыйдыр инде, – диде, Марат, сорауга беренче булып җавап бирүеннән канәгать калып. – Юк… Теге аңгыра сарыкның башына, башта эчәргәме, әллә ашаргамы, дигән уй төшә. Әнә шулай уйлый-уйлый да, барыбер очына чыга алмыйча, тамагы кибегүдән һәм ачлыктан егылып үлә. Бу җавапны ишетүгә, егетләр шаркылдап көлеп алды. Ә Артём: – Егетләр, әйдәгез, сарыклар булмыйк соң, башта шушы шәрабны эчеп куйыйк, аннан соң капкалап алырбыз, – дип, стакандагы эчемлекне авызына койды.