– Яңак сөяген сындырып та аңламаган кешене нишләтәсең инде?... Юлдан алып ташларга кирә...
– Яңак сөяген сындырып та аңламаган кешене нишләтәсең инде?... Юлдан алып ташларга кирәк ул Порхны. Юкса, ашка төшкән таракан шикелле, һаман килеп чыгып тора. Теге көнне, безгә кадәр, Закир егетләренә пистолет күрсәтеп, акча даулаучылар да аның этләре булгандыр, мөгаен. – Әйе, әйе, Вася, йомдырырга кирәк аны. Юкса… Аннан соң Тимур да кемлегебезне белсен, безнең белән шаярырга ярамаганлыкны аңласын. Вася күзләрен кыскалады, уң як кашын сикерткәләп алды. Нәрсәнедер үлчәп, чамалап караганда, аның кыяфәте нәкъ менә шулай үзгәрүчән. – Порхны йомдырабыз икән, бу тамерланлыларны үзебезгә каршы күтәрү булачак, билгеле. – Аның бу гамәлләрен күрмәмешкә салышу да әйбәт түгел… Инде әңгәмә үзенең иң югары ноктасына күчә бара иде. «Йомдыру» дип сөйләп утыру гына җиңел, аны үтәү – икенче мәсьәлә. «Стрелка»ларда коралга ябышып, үзара атышу һәм шунда кемнең дә булса башына җитү – бер нәрсә, ә менә корбаныңның кем булуын белеп, аны сагалап торып үтерү – анысы бөтенләй икенче. Беркемнең дә «мокрый»га барасы килеп тормый. Шул исәптән Женяның да. Аның башыннан да үтте андый хәл. Үзләреннән үк Тимур шайкасына күчкән бер «лазутчик»ны Вася әмере белән дөмектергән иде ул. Төркемнәр арасындагы бәрелешләрдә утлы корал белән эш итүдә чирканчык алган Женя да ул чакны җебеп төшә язды. Шуңа күрә, Вася сүз башлаганчы, ул үз тәкъдимен әйтергә ашыкты. Юкса, Вася алдан әйтеп куйса, барыбер сүзен сүз итәчәк. – Бу эшне Чегәнгә… Артёмкага йөкләсәк ничек булыр?... Вася җавап бирергә ашыкмады, чөнки ул егетне бик үк өнәп бетерми иде. Бераздан гына, тешләре арасыннан кысып чыгарып: – Ышанмыйм мин синең ул Чегәнеңә. Җил кайсы якка иссә, шул якка авыша ул. Эзенә төшсәләр, шунда ук сатачак, – дип куйды. – Соң, алайса, Маркага йөклик… Корал белән эш итә белә… Кан күргәне бар… Әле хәзергә кушылган эшләрне җиренә җиткереп үтәп тора. Иң мөһиме: акча ярата. Уртак казаннан өлешне дә юмарт чыгарсак, тәтегә басарга икеләнеп тормас. Йомшак сыйраклы егеткә охшамаган. Васяның күзләре тагын да ныграк кысылды. Яңак сөякләре уйнаклап алды. «Марка... Марат…» – дип кабатлады ул үзалдына. Аннан соң: – Әйе, аңа йөкләргә кирәк. Егетне тагын бер мәртәбә сынау да булыр. Үзем дә шуның кандидатурасын әйтергә теләгән идем, – дип сүзен йомгаклады... * * * Шимбә көнне Женя ни өчендер Маратны ресторанга чакырды. Сәбәбен әйтеп тормады. Барда бергәләп сыра эчкәләcәләр дә, аның белән ресторанда булганнары юк иде әле. Йә туган көнедер инде, дип уйлады Марат. Хәер, Женя шикелле егетләр эчәргә сәбәпне төрлечә табалар, анысы. Хәзер календарьның кайсы битен ачып җибәрмә, бәйрәм. Һөнәри бәйрәмнәрне билгеләп үтү модага кереп китте. Ниндиләре генә юк! Бер көнгә икешәр һөнәри бәйрәм туры килә икән, дип тә ишеткәне бар. Хәтта буш шешә тапшыручылар көне дә бар, имеш. Бәйрәмнәре күп булгач, хәзер көн саен шешә тапшыручылар көнедер инде, анысы… Кем белә, бәлки, чыннан да, Женяның туган көнедер? Вася да килер әле. Женя, аны калдырып, Маратның үзен генә ресторанга чакырмас… Нәкъ ул уйлаганча булып чыкты: ресторан янында аны Вася белән Женя көтеп торалар иде. Бу ике әшнәне кем аерсын соң? Әллә бүтән көтәр кешеләре юк, әллә эчтә көтәргә булдылар, Марат килеп хәл-әхвәл сорашкач, ресторанга керделәр. Юл уңаенда Маратның: «Нинди бәйрәм соң бүген?» – дигән соравы җавапсыз калды. Өстәл артына кереп урнашып, шактый мул табынга заказ бирелгәч кенә, Марат биредә аларның өчесеннән башка бүтән беркем дә булмаячагын төшенде. Шунда Вася, йөзенә ясалма елмаю чыгарып: «Узкий круг», – дип тешләрен ыржайтты. Женя исә, аның сүзләренә ачыклык кертергә ашыккандай: «Гел эш тә эш, иркенләп ял да иткән юк. Эш атларымы әллә, конца да концов. Дөнья мәшәкатьләрен онытып, иркенләп утырыйк, ичмаса. Нервыларыбыз тимердән түгел монда. Авыр эш атнасыннан соң разгрузочный көннәр дә кирәк», – дип сөйләнде.