Тик Таһир бу кайтуында бик нык үзгәргән. Хафиз моны егет йорт капкасын ачып кергән мизг...
Тик Таһир бу кайтуында бик нык үзгәргән. Хафиз моны егет йорт капкасын ачып кергән мизгелдә үк аңлап алды. Үзен сәер, бик сәер тота шул. Бераз олыгаеп та киткән кебек. Дөрес, күрешмәгәннәренә дә байтак, анысы. Берьюлы әти-әнисен җирләү егет күңелендә эзсез калмагандыр, холкына йогынты ясагандыр. Монысын Хафиз алдан да шулай чамалаган иде. Тик болай ук булыр дип кем уйлаган. Хәтта Хафизга эндәшкәндә дә, Тәти абый дип түгел, абый дип кенә эндәште… Егерме яшьлек егет өйдә кул кушырып ятмас, берәр җирдә эшләсә яхшы булыр, акрынлап әти-әнисен югалту кайгысы да онытылыр, дип уйлады Хафиз мулла. Авылда ул башкара алырдай эше генә юк. Дөрес, элек Таһир рәсем ясарга бик һәвәс иде. Тик авылда рәсем ясаучы кирәк түгел шул. Бер мәртәбә: «Синең берәр һөнәрең бармы соң?» – дип сораштырып та маташкан иде. Егет иңнәрен генә сикертте. – Ярты ел чамасы машиналар ремонтлау мастерскоенда эшләп алган идем. Ачкыч тота беләм, – диде ул. Хафиз мулла, бераз уйланып утыргач: – Әйдә, алайса, авылдагы машина-трактор паркында эшләп кара. Мин директор белән сөйләшәм. Алыр, бәлки, – диде. Егет моңа да иңнәрен генә сикертте. Эшләрмен дип әйтмәде, эшләмәм димәде. Хафиз, эндәшмәү – ризалык билгесе, дип, икенче көнне үк конторага кереп, хуҗалык директорын күреп сөйләште. Гали Басыйрович авылдашлары арасында ихтирамга ия Хафиз мулланың үтенечен кире какмады. «Паркка килеп, эшләп карасын, яхшы эшләсә, тракторчылыкка укытып, трактор бирербез», – диде. Әнә, шулай итеп, егет машина-трактор паркында слесарь булып эшли башлады. Хафиз моңа да сөенеп бетә алмады. Хәзер авылда да эш юк шул. Яшьләр берни белән дә мәшгуль түгелләр. Эшсез кеше кыңгыр юлга тиз басучан. Дөрес, кайбер егетләр, авылдан китеп, шәһәрдә дә эш таба. Шәһәргә «сыймыйча», кабат авылга кайтучылары да бар. Андыйлар беркай да да эшләмичә эчеп йөри. Элек, совет чорында, киләп сарып йөрүче мондый яшьләрне мәҗбүриләп эшкә урнаштырсалар, хәзер хәл киресенчә, эшләгәннәрен куып чыгарырга да күп сорамыйлар. Аяусыз язмышка дучар булган кеше тайгак юлга кереп киткәнен сизмичә дә кала. Яшь кенә килеш, дөньядан туеп, үзләренә кул салучылар да булгалады… Әнә шундый заман җитте. Хафиз мулланың яшьләр өчен барыбер күңеле тыныч түгел иде. Дөрес, кызын бик инсафлы итеп тәрбияләде. Өлкәннәргә ихтирамлы, кечене кече итә белә, тәртипле, мөслимәләрчә киенә. Хафиз яшь кенә кызларның кендекләре күренерлек дәрәҗәдә кыска итәкле күлмәк киеп йөрүләренә гомумән каршы. Шуңа күрә кызы Гөлназны да мөслимәләрчә киенергә өйрәтеп үстерде. Гөлназ кечкенә вакытыннан ук рамазан аенда әти-әнисе белән берлектә ураза тота иде. Аларга ияреп, дини йолаларны башкарырга да бик иртә өйрәнде. Кыз мәктәптә дә дүрткә бишкә генә укый. Ә өйгә кайткач, әтисе өйрәткән догаларны ятлый... Таһир да, Үзбәкстаннан Күкташка кунакка кайткан чакларында, Гөлназ белән берлектә, ярыша-ярыша, Коръән аятьләре өйрәнде. Өйрәнгән догаларын Хафиз муллага матур итеп сөйләп тә бирә иде. Әйе, бала чакларында бу нәкъ шулай булды… Аннан соң инде күп сулар акты. Ә хәзер… Таһирга тиешенчә дәрәҗәдә тәрбия бирелмәүне Хафиз мулла апасы белән җизнәсеннән күрде. Югыйсә элегрәк татарларга караганда үзбәкләрдә дин көчлерәк, дип белә иде. Ә монда киресенчә килеп чыга. Бу кайтканында Таһир аны бөтенләй гаҗәпләндерде. Ул, кем әйтмешли, әлифне таяк дип тә белми иде. Егетне тезгеннән ычкындырганнар, дип, кыз туганын һәм кияүләрен эчтән генә әрләсә дә, инде аларның вафат икәннәрен искә алып, урыннары җәннәттә булсын, дип тынычланды. Тик барыбер бу егетне ныклап тәрбияли башларга кирәк, юкса әнә Күкташка беренче кайткан көнендә Хафизны ничек гаҗәпләндерде. Табын яныннан кузгалганда, «әппәр» әйтеп битен сыпырырга онытты. Аннан соң, бер дә исе китмәгәндәй, баскычка утырып, тәмәке кабызды. Бу әшәке гадәткә кайчан өйрәнгәндер?... Беркөнне Гөлназ: «Әти, Таһир абый үзе дә машина белән бәрелгән икән бит. Шунда хәтерен дә югалткан булган», – диде.