– Егерме минутлап элек, бер авылга барып кайтасы бар, дип чыгып киткәннәр иде.
– Егерме минутлап элек, бер авылга барып кайтасы бар, дип чыгып киткәннәр иде. – Авылның исемен ничек диделәр? Күкташ түгелме?... – Бәлки Күкташтыр. Исеме бер колагымнан керде, икенчесенннән чыкты. Миңа барыбер. Машинага утырып, көне буе җил куып йөрүне генә беләләр. Алар урынына монда кем эшләргә тиештер?! Бу төксе кеше белән артык сүз куертуда мәгънә юк иде. Наил Хәкимович кооперативны ничек итеп шундыйлар кулына тапшыра алды икән? Хәер, аңа артыгын такылдамый торган аз сүзле кешеләр кулайрактыр, бәлки. Югыйсә, Васяның холкын бик килештермәдем, ди бит. Димәк, Вася белән Женя Күкташка киткән булырга тиеш, дип нәтиҗә ясады Саттаров. Маратны иснәнеп тапканнар, күрәсең. Ниятләре берәр начарлык эшләүдәдер әле. Ул эчке бер сиземләү белән егетләрнең ниндидер яманлык кылырга йөрүләрен чамалады. Анисимов өстәлендәге телефонга ишарәләп: – Шәһәргә шалтыратырга ярыймы? – дип сораган иде, кабинет хуҗасы: – Теләсәгез күпме шалтыратыгыз, – дип җавап бирде. Гомәр эчке эшләр идарәсе дежурныеның номерын җыйды да патруль-пост хезмәтендә эшләүче дусты, сердәше сержант Зәйнетдинов Рәшитне телефонга чакыруларын үтенде. Бер-ике минуттан трубкада таныш тавыш ишетелде. Кыскача гына хәл- әхвәлләр сораштыргач, Гомәр: – Дускай, монда бик буталчык бер эш килеп чыкты. Синең ярдәмең кирәк. Эштән сорап ычкына алмассыңмы? Тик мөмкин кадәр тизрәк кирәк, – диде. – Шулай ук җитди эшмени? Бәлки, үзегезнекеләрне – опер егетләрне чакырыргадыр? – Рәшит, дөресен генә әйткәндә, вакыт бик тар. Артыгын күпертеп, вакытны сузасым килми. Монда икебез ерып чыгарбыз, мөгаен. – Сине кайдан табарга соң? – Мин үземнең «шестёрка»мда «Дуслык» клубы янындагы урам чатында көтәрмен сине. Калганын юлда сөйләрмен. Ашыга күр инде, яме! Трубканы куйган тавышка Анисимов пәке белән карандаш очлаган җиреннән сискәнеп башын күтәрде. Ризасыз кыяфәттә авыз эченнән генә нидер мыгырданып алды... «Дуслык» клубы янында тукталып, бер-ике минут узуга, Рәшитнең ашыгып килгәне күренде. Ашыгып, дип әйтү генә бик үк дөрес тә булмас, егет йөгерә иде… Ул кереп утыруга, иске машина яман үкереп урыныннан кузгалды да, үзәк урамнан бераз баргач, шәһәрдән чыга торган юлга борылды. Юлда ук Гомәр Рәшиткә хәлне төшендереп барды. Үзенең шикләрен дә белдерде. Аны тыңлап бетергәч, дусты, башын чайкап: – Бик кызыклы хәлгә тарыгансың син, – дип әйтә башлаган иде, Гомәр аны бүлдерде: – Кызык түгел, кызганыч… – Бәлки… Дөресен генә әйткәндә, мондый хәлгә ышанасы да килми. Тормышта алай була ала микән? – Мин үзем дә баштарак шулай уйлаган идем. Ә хәзер шикләремнең дөрес икәнлегенә иманым камил. Ә менә Вася Кулагин, безнең кебек, ышаныргамы-юкмы, дип тормаган, шунда ук эзләнә башлаган һәм эзләгәнен тапкан да кебек… Шулай булгач, дускай, безгә ашыгырга кирәк… Гомәр үзе болай да ашыга иде. Спидометр угы сәгатенә йөз ун километрны күрсәтә. Аның иске «шестёрка»сы өчен күп инде бу тизлек. Ул артыгын булдыра алмый. Болай да бөтен кузовы таралыр дәрәҗәгә җитеп калтыранган машинадан артыгын «кысу» мөмкин түгел. Юл читендә ГАИ машинасы тора икән. Рөхсәт ителгәннән югарырак тизлектә килүче «шестёрка»ны күргәч, инспекторларның берсе, сырлы таягын күтәреп, юл читенә туктарга кушты. Тик Гомәр аның таләбенә буйсынмады, тизлеген дә киметеп тормыйча үтеп китте. Машинада утыручыларның милиция формасыннан икәнлеген күргәннәрдер, әлбәттә, арттан куа чыгучы булмады. Дөрес, алар ара-тирә зур тизлектә узучы «Волга»лар, иномаркаларга да әллә ни игътибар итми. Үзләренә өстәмә мәшәкать аласылары килми, күрәсең. Ә менә берәр агайның иске «Москвич»ы белән тыр-пыр килеп баруын күрсәләр, туктатып гаеп эзләргә керешәләр. Иске машинадан гаеп табу җиңел ул: ник номерың юылмаган, нишләп кул тормозы эшләми, карбюраторың көйләнмәгән, төтенне бик куе чыгара һәм башкалар... Бераз баргач, Саттаров, машинасын уңга борып, грунт юлга керде. Юл начар булса да, тизлекне киметмәде. «Шестёрка», артыннан тузан болыты калдырып, болыннар, басулар буйлап алга ыргылды…