— Фатыйма апаларда булырга тиеш. Аның ире Хамис бар иде бит зиратта. Ул өенә алып кайты...
— Фатыйма апаларда булырга тиеш. Аның ире Хамис бар иде бит зиратта. Ул өенә алып кайтып китте. Аның әтисе белән чордашлар бит алар. Фатыйма — авылда бердәнбер шәфкать туташы... — Аңладым, Суфия апа. Аңладым. Рәхмәт... — Чулпан Сәйдәсен җитәкләде дә Рәшәт чатына таба йөгерде... Суфия апа иярмәде. Күз уңыннан югалганчы карап озатты... Язмыш чаты... Гап-гади бер авылда гына югыйсә, әмма һәр юлы төрле, кабатланмас. Мәктәп аша узасыңмы? Клуб тирәлиме? Сулга төшеп, инештә коенып, тау итәгенә ятып ял итәсеңме? Җаның теләгәнен сайла. Авыл кечкенә. Чаты да бер генә. Ул чатта мең тапкыр басып торыла, мең тапкыр уңга да, сулга да борыласың. Әмма бар шундый вакытлар: синең кая таба борылуыңа карап, бер мизгелдә язмышлар хәл ителә. Синеке, башка берәүнеке... Менә Чулпан нәкъ шул чатта басып тора бүген. Рәшәт чатында... Кайсы якка борылуына карап, кемнеңдер язмышы хәл ителер кебек. Аныкымы? Әллә башка берәүнекеме? — Ник туктадык, әни? — Сәйдә әнисенә сабый күзләре белән карап тора. — Торыйк әле әзрәк, кызым... — Без кая барабыз соң хәзер? — Сулга, кызым. Аска төшәбез. Фатыйма апаңнарга... — Ә Фатыйма апалар кемнәр? — Яхшы кешеләр... — Ә без аларга ник барабыз? — Белмим әлегә, кызым... Тагын яңгыр сибәли башлады. Теге коеп яуганнан соң, әле бер көн яумый тыелып торган иде дә... — Керәбезме, әни? Фатыйма апаларның капка төбенә җитүгә, янә туктап калды Чулпан. Керергә йөрәге җитмиме? Нидер тыеп, туктатып тора сыман. Тик нәрсә? Ниндидер яман эше, гаебе, гөнаһы бардыр сыман. Шул гөнаһы кара сакалы белән Чулпанның кул-аягыннан эләктергән дә капканы ачып эчкә үтәргә ирек бирми, артка таба тартадыр кебек. Ә шул арада тиктормас кыз инде капканы ачып ишегалдына ук кереп китте... Артыннан капка кире шапылдап ябылып та калды. Әле аннан соң да ишегалдына үтә алмый торды Чулпан. Аякларга потлы гер асканнармы, кымшата да алмады ул аларны... Менә капка тагын ачылды. Кемдер ачты... Ишегалды бакча белән тоташ. Бакчада чәчәкләр. Чәчәкләр арасында ике эскәмия кара каршы яткызып куелган. Шуның берсендә ул утыра... Бабай... Икенчесендә кем дип сорагыз? Кызы утыра, Сәйдә... Нинди таныш күренеш... — Бабай, син бит бу, әйеме? Бабай бер сүз дә дәшми... — Галимҗан бабай бит инде син, әйеме? Мин бит сине таныдым, — дип, кабатлап сорый кыз бала. Ә бабай һаман бер сүз әйтми. Бары елмая. Ихлас елмая... Кыяфәт юк: тормыш аны шактый кыйнаган. Йөзендә мең дә бер җыерчык, яра эзе. Күптәнгеләре дә бар, яңалары да. Яңалары кызарып кутырланган. Чәч баш — җир-тузан. Шул пычрак бит буйлап агып төшә дә иягеннән кара су булып тама. Ә күзләрендә — кояш! Моңарчы күренмәгән кояш. Бала шул кояшка үрелә. Кулларына кагыла, әнә сакалларыннан сыпыра... — Син... — ди кыз. — Син. Мин сине таныдым... Әйе... Чулпан да таныды... Шул бабай иде инде ул... Автобус тукталышында Сәйдәгә кул болгап калган карт... Кибеттә Чулпаннан унбиш сум сорап маташкан сукбай үзе иде... Чулпанның тамагына төер тыгылды. Әче төер, каты, йотып булмый торган төер. Ул бугазны кыса, суларга ирек бирми, башка кан җибәрми... Әллә нәрсә булды шунда Чулпанга. Күңеле эчтән актарылып-актарылып килде. Шул бер мизгел эчендә барысы да бер-бер артлы күз алдыннан үтте. Галимҗан бабай оныгын сөйгән вакытта өйгә кайтып кергән ире... Каенатасына җикергәне... Рәкыйпнең шул кичне бабайны, елата-елата, ишегалдында кыйнаганы... Туктатмаган иде бит ул аны шул чакта. Өйдән чыкмыйча, кызын кочаклап тик утырган иде. Чыгып туктата ала иде бит... Чыгып туктатырга кирәк иде... Тик ул туктатмады. Менә хәзер болар, барысы бер-бер артлы бер сызыкка тезелеп, Чулпанның күз алдыннан үттеләр. Бәгырен үтәли кисеп, туктап, кадалып... ...Бабай менә әле генә күрде Чулпанны. Күтәрелеп карады. Чулпан карашын яшерде. Юк... Карап булмый иде әлеге мизгелдә картның күзенә. Берничек тә туры карый алмады ул аңа. Бик озак сүзсез тордылар. Тынлыкны Фатыйма апа бүлде. Яңгыр ява башлагач, бабайны өйгә алып керергә дип, ишегалдына чыккан ул... — Чулпан, кызым, синме әллә? Чулпан башын селкеде. — Әйе, Фатыйма апа. Мин...