Ачуыннан ярсыган Мәдинә, чарасызлыктан башын артка ташлап, тирән көрсенеп куйды, ни гаҗ...
Ачуыннан ярсыган Мәдинә, чарасызлыктан башын артка ташлап, тирән көрсенеп куйды, ни гаҗәп, шул мизгелдә кинәт кенә зиһене ачылып киткәндәй булды, як-ягына күз салды. Язгы урман шундый матур иде, агачлар яфрак яра башлаган, тирә-якка тәмле хуш ис таралган, кошлар сайраганы ишетелә — әкияти манзара! Җиһанда яз тантана итә ләбаса, яз! Мәдинәнең уйлары яктырып киткәндәй булды: дөнья нинди ямьле икән бит! Ә ул каядыр ашыга, каядыр бара, кемнәр беләндер сөйләшә, очраша, модалы киемнәр сатып ала, кешедә булмаган кием-салымнары да күп аның. Казанда бик сүзләре үтә торган, кулларында власть булган кешеләр белән дә таныш ул. Ни тели, нәрсә кирәк — һәрвакыт теләгенә ирешә. Үзе дә ярдәм сорап килгән кешеләрне кире бормый, кулыннан килгәнчә булыша. Шулай дөнья куласасында әйләнеп яши яши, табигать бөтенләй онытылган икән... Аның бит эшенә бара торган юл уңаенда үсеп утырган агачларның очына күтәрелеп караганы да юк! Күтәрелеп караса, зәңгәр күкне, ак болытларны күрмәс идеме әллә?! ------------------------------***-------------------------- Ул торып-торып урмандагы матурлыкка сокланды. Күңелдәге кимсенү дә, гарьләнү дә онытылды... Мәдинә андый шакшылыктан, ваклыклардан өстен иде. Дүшәмбе иртүк машина йөртүчеләрне тикшереп, эшләре кимегәч, эштән китү турында гаризасын ашыкмый гына язып, директор кабинетына юнәлде. Сан Саныч бик борчулы иде. Мәдинә, исәнләшеп, гаризасын директор алдына куйды, тегесе кәгазьне алып, укып та тормастан, шунда ук ертып ташлады һәм сүз башлады: — Мая Алексеевна, гафу ит, зинһар! Минем яктан матур килеп чыкмады, сине ничек хөрмәт иткәнемне аңлыйсың, беләсең. Ялгышымны таныйм. Минем бер кешедән дә гафу үтенгәнем юк — син аны беләсең. Ә синнән үтенәм — тагын бер кат гафу! Ул Мәдинәгә авыз ачарга ирек бирмичә сөйләде дә сөйләде: — Әйдә болай итик. Сочига ял йортына юллама бар. Отпускы чутыннан түгел, эш хакын да алырсың. Ял итеп кайт. Мәдинә нәрсәдер әйтергә теләгән иде, шулчак урамда бик каты шартлау тавышы ишетелде. Сан Саныч белән алар икәүләп урамга атылдылар. Күп еллар дәвамында бер-берсен сүзсез дә аңларга өйрәнгән инде алар, бу юлы да ниндидер хәтәр хәл булганын сүзсез дә аңладылар. Ничә минут үткәндер, алар гаражга барып җиткәндә, халык шактый җыелып өлгергән иде инде. Мәдинә шунда ук җирдә аңсыз яткан егет янына ашыкты, тиз генә тикшерә башлады, авызыннан азрак күбек тә килгән, шулай да аның йөрәк тибеше сизелә иде. "Ашыгыч ярдәм" машинасы чакырырга кушты, ә үзе шул арада якында торган ир кешегә егеткә ясалма сулыш алдыру алымын күрсәтеп, үзе яраларын тикшерә башлады. Бәхетенә, кулындагы кечкенә җәрәхәтен санамаганда, егеттә куркырлык зыян юк иде. "Ни өчен аңсыз соң ул?" — дигән уй узды аның башыннан. Бәлки, башы белән бәрелгәндер? Юк, башын карады, анда да тәртип. Сумкасын күтәреп, шәфкать туташы килеп җитте. Нашатырь иснәттеләр, ясалма сулыш алдыру да ярдәм иттеме, егет аңына килде. "Ашыгыч ярдәм" докторы да егетне тикшерде, алай куркыныч әйбер тапмады. Ә хәл болай килеп чыга. Гаражда ул вакытта булган кешеләр сөйли моны. Габделнур (аңын югалткан егетнең исеме шулай иде) тәгәрмәч камерасы ямый, тикшерү өчен камерага һава тутырырга дип, автоматка тоташтыра һәм кисәк кенә авып китә. Санаулы секунд эчендә камера шартлый. Аллаһының рәхмәте белән бер кешегә дә, бернәрсәгә дә зыян килми. Мәдинә Габделнурны үз кабинетына алып керде. Аны егетнең ни өчен аңын югалтканы борчый иде. Авызыннан күбек тә килгән бит әле, җитмәсә. Нинди генә сораулар бирмәде Мәдинә, егет "беренче тапкыр егылдым" диюдән башканы әйтми. Ул Габделнурга поликлиникага барырга юллама бирде, больничный ачарга кушты һәм анализлар бирергә кирәк булачак кәгазьләрне язды. "Эпилепсия өянәге" дигән диагнозны сорау билгесе белән куйды. Егет чыгып китү белән, хәзерге вакытта алар поликлиникасында җитәкче булып эшләүче дусты Гөлиягә шылтыратып, хәлне аңлатты, ярдәм итүен сорады. Ярты сәгать үтмәгәндер, Мәдинә Габделнур турында тулы мәгълүмат белән директор кабинетында иде инде.