утырган хатынга тагын бер тетрәндергеч хәбәр җиткерделәр: «Наил исерек килеш машина бел...
утырган хатынга тагын бер тетрәндергеч хәбәр җиткерделәр: «Наил исерек килеш машина белән капланып үлгән». Ышанырга да, ышанмаска да белмәде моңа Гөлгенә. Күз аллары караңгыланып китте. Гүзәлне күрше хатынына калдырды да өенә йөгерде. «Бәлки... ялгышканнардыр... Капланса да, үлмәгәндер әле ул... Аңын гына югалткандыр...» Юлда очраган машинада авылга җилдергәндә үз-үзенә әнә шул сүзләрне кабатлады хатын. Ләкин, бусагадан атлауга, барлык өметләре челпәрәмә килде... Гөлгенә ирен җирләгән вакытта үз-үзен белештерерлек хәлдә түгел иде. Дөньядан ваз кичкән кешедәй, беркем белән дә сөйләшмичә елады да елады. Болай да чарасызлыктан калтыранган йөрәккә кайнана учлап-учлап тоз сипте. «Син генә җиттең улымның башына. Синең аркаңда шундый хәлгә төште. Үлгән вакытында да өйдә түгел идең. Син гаепле, син!..» – дип бертуктаусыз тәкрарлап торды ул. Инде хәзер, ялгызы гына калгач, бу мәхшәргә түзеп яшәргә көче дә, теләге дә юк иде Гөлгенәнең. Үзенең һәм кызының киемнәрен төенчеккә төйнәп, ялгыз калган әтисе янына күченде. Ике ел чамасы вакыт үткәннән соң, яман шеш чиреннән әтисе дә үлеп китте. Бердәнбер якын кешесе, йөрәк парәсе Гүзәл генә анага яшәргә көч бирде. Кызы турында уйлап уянды, аның бәхетле киләчәге хакында хыялланып йокыга китте ул. Аның үз язмышын кабатламавын теләде. Алладан ялварып, кызына җаваплы мәхәббәт, бәхетле киләчәк сорады. Тимурның бай гаиләдән булуы күңеленә шик салса да, кызының очкынланып янган күзләрен күреп, каршы бер сүз дә әйтмәгән иде. «Бәлки, насыйбы шулдыр, бәхетле генә була күрсеннәр», – дип уйлады. Инде менә... кызының йөрәге дә ачы мәхәббәт газабыннан бәргәләнә. «И Ходаем, балаңа сабырлык бир, зинһар. Юлына бары тик иманлы бәндәләреңне чыгар, шатлык-куанычлар, бәхет насыйп ит...» Уй-борчуларына бирелеп, ничек йоклап киткәнен сизми дә калды ана. Гүзәл исә күрше бүлмәдә керфек тә какмыйча түшәмгә төбәлеп ята иде... * * * Бу вакытта Казан шәһәре рестораннарының берсендә туй мәҗлесе гөрләде. Шампан шәрабыннан кәефләнгән кунаклар бер-бер артлы кияү белән кәләшкә тигез тормыш, ак бәхетләр теләде. Тегеләре исә курчак сыман киенеп түрдә елмаеп утыралар. Тимур әлеге мәҗлестә чыннан да үзен курчак итеп хис итте. Гүя бу аның туе түгел, бары тик төш кенә. Аның тизрәк уянасы килә иде. Әйе, ничек кенә теләсә дә, вакытны кире кайтарып булмый: бу – аның туе, аның киләчәге хәл ителгән көн. Ә бит егет тормышын бөтенләй башкача күз алдына китергән иде. Туйда бәхетемнән күккә сикерермен дип уйлаган иде ул. Табын түрендәге кәләш урынында исә бердәнбер мәхәббәте Гүзәл утырырга тиеш иде. Барысы да башкача килеп чыкты. Сөйгәне аның янәшәсендә булыр урында кайдадыр ялгызы гына моңаеп утыра. Берни аңлатмыйча үзен ташлаганы өчен Тимурга рәнҗи торгандыр инде ул. Тик нишләтәсең, олылыр әйтмешли, язмыштан узмыш юк. Исерек килеш ясалган бер ялгыш адым аркасында егетнең тормышы бөтенләй башка борылыш алды... Төркиягә ял итәргә баргач булды бу хәл. Тимур сөйгәненә хыянәт итте. Ничектер уйламаганда килеп чыкты ул. Йоклап китә алмыйча озак кына урын өстендә боргаланып ятканнан соң, отельның беренче катындагы кафега сыра эчәргә төште егет. Ике шешә эчемлекне бушаткач, аның янына чибәр генә кыз килеп утырды. Үзен Алсу дип таныштырды. Сүз иярә сүз чыгып, номерда үзенең бүген ялгызы гына булуын әйтте, кунакка чакырды. Гөнаһ эшлим, дип уйламады бу вакытта Тимур. Авыл тәрбиясендә үскән Гүзәл кияүгә саф килеш чыгарга тели иде. Бер-ике тапкыр бу хакта сүз кузгатып караганнан соң, егет башкача аңа бәйләнмәс булды. «Хәзерге вакытта мондый кызларны чыра яндырып эзләсәң дә табып булмый. Әйдә, ул теләгәнчә булсын»,– дип уйлады. Мәхәббәте хакына өйләнешкәнче генә түгел, еллар буе да көтәргә риза иде ул. Ә бу юлы әллә ничек аяклар үзеннән-үзе җилбәзәк кыз артыннан иярде. Төнне дә аның кочагында уздырды. Икенче көнне сөйгәне алдында оялды, үзен гаепле итеп тойды Тимур. Бүлмәгә кергәндә, Гүзәл йоклый иде әле. Ул уянганчы иртәнге ашны урын өстенә алып керде. Бергәләшеп көлешә-көлешә ашадылар. Кыз берни дә сизмәде.