Озакламый машина ниндидер ачыклык кырыена килеп чыкты. Алан дисәң, аланга да охшамаган....
Озакламый машина ниндидер ачыклык кырыена килеп чыкты. Алан дисәң, аланга да охшамаган. Аны бик сирәк кенә вак агачлар, яртылаш кипкән соры кыяклар, башлары йонтачланып, әле бөтенләй очарга өлгермичә тузгыган озын камышлар урап алган. Ерактарак пары чыгып утырган зур гына сулык, без урман түгел, без үзебезчә дигән кебек җәелеп ята. Аларны әйләндереп алган төп-төз биек таза наратлар сакчылар кебек басып тора. Машина килеп туктаган җирдә наратлар киселеп, аларның баһадир рәтләрен кемдер китеп алган кебек тоела иде. Өлкән тикшерүче, машинадан төшүгә: – Әй, егетләр! Бу бит сазлык күле зонасы. Бу зона дәүләт тарафыннан саклана. Син шушы участоктан төядеңме агачларыңны? – дип сорады ул шофёрдан. Тегесе «әйе» дип җавап биргәч, Наилгә борылып, аннан сорады. – Син белдеңме нинди агачлар кискәнеңне? Кем сиңа рөхсәт бирде? Наил нәрсә әйтергә дә белмәде. Нәрсә әйтсә дә, аңа җавап бирергә иде инде. Аның исенә директорның сүзләре төште. – Юк, белмәдем! Белгән булсам кысылмаган булыр идем. – Белмәсәң бел! Син бу агачларың белән ике нәрсәгә эләгәсең. Агач урлауга һәм дәүләт тарафыннан саклана торган зонага экологик зыян китерүгә. – Аннан, Мансурга борылып, бу урынны фотога төшерергә һәм киселгән агачларның санын барларга кушты. Мансур өлкән абыйсының кушканнарын эшләп бетергәч, алар кире кайтып киттеләр. Шәһәрдән монда килгәндә, Мансур тикшерүчегә Наил турында сөйләгән иде. Аның такта урлавын, ләкин, дәлилләр җитеп бетмәгәнлектән, аны судка бирә алмаганнарын һәм аның урынына гаебе булмаган кешенең эләккәнен. Шушы сүзләрне искә алып һәм аның бүгенге җинаятенең зурлыгын уйлап, өлкән тикшерүче Наилне, өенә җибәрмичә, үзе белән милиция бүлегенә алып китте. (Дәвамы бар.)