мөмкинлек туды. Аның белән бүген үк сөйләшеп куярга кирәк! Ул шундый уйлар белән урман ...
мөмкинлек туды. Аның белән бүген үк сөйләшеп куярга кирәк! Ул шундый уйлар белән урман хуҗалыгына килеп җитүен сизми дә калды. Теге көнне Ибраһим белән Рамил элеккеге агач эшкәртү участогын барып караганнар һәм Фирүзәгә, әле төзәтеп, эшләтеп җибәреп була, дип әйттеләр. Менә хәзер генераль директорны күреп, шул хакта сөйләшергә уйлады ул. Конторлары агачтан булып, ачык төстә лакланган такталардан матур итеп тышланган, артык зур булмаган бинада иде. «Агач патшасының сарае агачтан булыр инде, әкияттәгечә», – дип көлемсерәп, Фирүзә директорның кабинетына үтте. Ул бермәл гаҗәпләнеп калды. Кабинет, урман музее кебек, җәнлек һәм кош карачкылары белән матур итеп бизәлгән. Килеп керүгә, кая аяк басканыңны да аңламыйча торасың. Ләкин Фирүзә үзен бик тиз кулга алды. – Исәнмесез, Заһрый абый! Сезнең монда әкият дөньясындагы кебек икән. – Исән әле, сезгә дә шуны телим! Әкият дөньясы дигәннән, һәркемнең, урыс әйтмешли, үз хоббие бар. Ә менә мин урман тормышын яратам! – дип, имәннән ясалган зур гына өстәл артыннан олырак гүдәле бер агай башын күтәрде. – Ни йомыш, сеңлем, сер булмаса сөйләп җибәрегез, мин тыңлыйм! – диде ул, урман кебек куе кашлы йөзен Фирүзәгә текәп. – Мин сезнең элекке участок янындагы авылда оештырылган агрофирманың директоры булам. Сезнең янга бик мөһим йомыш белән килгән идем. – Әйе, ишеткәнем бар. Бөтен район шау итте. Казан кешеләрен куып җибәреп, үзе хуҗа булып калган, дип. Мин сезне урман лачыны кебек эре хатын-кыздыр дип уйлаган идем. Ә сез песнәк кебек кенә икән. Алай дисәң, песнәк сары була, ә сез карлыгач кебек! Ходаем, туган якларын, авылларын яратучы һәм үз авылларының таркалуына ирек куймаска тырышып, яшьлекләрен дә җәлләмәгән яшь кешеләрне күбрәк бирсәң иде! – Заһрый, мөлаем гына елмаеп, үзенең каршындагы шулай ук имәннән ясалган кәнәфигә кулы белән ишарәләп, аңа утырырга кушты. – Сез, сеңлем, утырыгыз, басып торып су гына эчәләр. Сез миңа зур йомыш белән килгәнсездер дип беләм. – Әйе, йомышым зур! Аны, Заһрый абый, йомыш дисәң бик бәләкәй нәрсә булыр иде ул. Мин сезнең янга бик зур эшлекле тәкъдим белән килдем. – Ярар, тыңлап карыйк әле яшьләрнең эшлекле тәкъдимнәрен. – Заһрый абый, теге безнең авыл башындагы ташландык пилорамны һәм аның янындагы таш складны безгә бирегез әле. Сез аны хәзер барыбер җибәрмәячәксез. Гел таралып беткәнче, безгә файдасы булыр иде. – Шулай шул, алга таба без аны җибәрергә уйламыйбыз да. Бөтенләй таралып беткәнче җибәрә алсагыз файдасы булыр иде, әгәр дә сез аны куллана белсәгез. Әгәр куллана белмәсәгез, ул сезгә файдага эшләмәячәк. Ә файдасыз эш хәзерге заманда үз-үзеңә чокыр казу белән бер. Шуңа күрә дә, бу мәсьәләне чишәр өчен, башта уйлап бетерегез! Кайдан нинди агач материалы табасыз. Ярар, ярдыгыз ди, ә аны алга таба нишләтәсез? Такта материалы гына сатып файда булса, без аны үзебез дә ташламаган булыр идек, – дип сөйләп китте Заһрый, авыр гына көрсенеп. Бу сүзләрне сөйләве аңа аеруча авыр иде. Күп еллар элек, шушы кыздан чүт кенә өлкән булгандыр, монда хуҗа итеп куйгач, ул беренче эш итеп шушы пилорамны оештырды һәм анда агач эшкәртү цехларын төзеде. Күп еллар ул участок якын-тирә авыллар өчен эш урыны һәм яшәү чыганагы булып хезмәт итте. – Без бу турыда уйладык инде. Дөрес әйтәсез! Такта ярып кына файда күреп булмаячак. Заһрый абый, безнең алтын куллы кешеләребез бар. Әгәр дә ул кешеләргә эшләү өчен шартлар тудырып, төзелеш оешмаларыннан сыйфатлы һәм матур бүлмә ишекләренә, тәрәзә рамнарына, әйбәтләп чыгарылган түшәм һәм идән сайгакларына заказ алып эшләсәк һәм үзебезнең кибеттә дә сатарлык йорт, хуҗалык кирәк-яраклары ясасак, безнең бу участок зыянга эшләмәскә тиеш. Ә агач материалына килгәндә, монысы турында сезнең белән сөйләшергә иде. Минем сезгә ике якка да файдалы тәкъдимем бар. Урманчылыкта, минем белүемчә, урман һәрвакыт яңартылып торырга тиеш. Соңгы елларда сезнең хуҗалыкта эшләргә кешеләр бик атлыгып тормый. Әгәр без сезнең белән килешү төзеп, мин үзебезнең агрофирмада урманчылык буенча бригада оештырсам һәм шул бригада белән нинди эшегез бар шуны