чүпрәккә төреп, мал суя торган пычагын тыкты. Төн аяз, күктә йолдызлар чуарланган. Төн ...
чүпрәккә төреп, мал суя торган пычагын тыкты. Төн аяз, күктә йолдызлар чуарланган. Төн урталары җиткәнгәме, тулы ай, югары күтәрелеп, бөтен җирне яп-якты иткән. Агачларның ай яктысыннан төшкән күләгәләре, кыска гына булып, үз тирәләреннән ерак китми, һәм сукмактагы озын кыяклар да Наил салган аяк эзләрен каплап бетерә алмыйлар. Ул инде, бу сукмактан берничә мәртәбә узганлыктан, колаклары белән утрау ягын тыңлап, курыкмыйча атлады. Утрау ягыннан бернинди дә ят тавыш ишетелмәде. Аяк астында коры кыякларның кыштырдавы, урыны белән инде чыйрый башлаган су элпәләренең ватылып чытырдап куюлары, алар астыннан чыккан суның чыпырдавы – барысы да тыныч урман тынлыгында сәер булып ишетелә иде. Ул, утрауга чыгып җиткәч, имәнлек эченнән күлгә таба җилгә каршы килергә уйлады. Ярты юлны узгач, ерактарак коры агач чыбыкларының шытырдап сынган тавышлары ишетелде. Наил тиз генә җилкәсендәге мылтыгын кулына алды һәм адымнарын кызулатты. Нинди мал булса да, аларның каршыларына төшеп атарга уйлады. Чөнки чыгу юлы бер генә, алар барыбер аңа каршы чабарга тиешләр. Ул теге кыштырдаган урыннан кырыйлатып кына барды да мылтыгының чакмасын тартып, атарга әзерләнде. Җилгә каршы барганлыктанмы, маллар аны сизмәде. Ул инде яхшы гына якынаеп, өстенә килсәләр таптамасыннар өчен, юан имән артына посты һәм, аларның берсеннән берсенә күчеп, алга атлады. Алдагы бәләкәй генә аланда пошилар күренде. Шул минутта берсе, куркыныч барлыгын сизеп, чыгу юлына – аңа таба сикерде. Наил аңына килеп мылтыгын әзерләгәнче, аның янына килеп тә җиттеләр. Ул, мылтыгын да төбәмичә, үзе яныннан узып баручы пошига атып җибәрде. Пуля, калак сөяге артыннан кереп, үпкәсенә тиде, ахры. Поши, кан агызып чабып барган килеш, утрауның сулы өлешенә җитәрәк, башы белән имәнгә бәрелеп егылды. Наил йөгереп килеп җиткәндә, ул исән иде әле. Авыз-борыныннан кан пошкырып, аяклары белән җирне тырмый иде. Ул, тиз генә пычагын чыгарып, муеныннан суеп җибәрде. Каны күп акканлыктан, пошиның хәле калмаган, һәм ул каршылык күрсәтә алмады. Наил, тиз генә кабаттан мылтыгын корып, яшь туйрага сөяп куйды. Җирдә яткан имән ботагына утырып, кесәсеннән тәмәкесен чыгарганда, имәнлектән җирдә яткан чыбыкларны шатыр-шотыр сындырып, кабан дуңгызлары килеп чыкты. Алар, караңгыда Наилнең шырпы утын күреп, кисәк кенә туктап калдылар. Бу аптыраш берничә секундны алгандыр. Бу вакыт Наилгә кулын сузып мылтыгын алырга һәм өстенә килүче кабанга атарга бик тә җитте. Пуля башына тиеп, дуңгыз мәтәлчек атты һәм тынып калды. Ул пычагын тиз генә дуңгызның йөрәгенә кадап, канын агызды. – Да-а, дела, – диде Наил, яңадан тәмәкесен кабызырга җыенып. Әгәр хәзер иптәшләре янына барып йөрсә, болар суыначак, эшкәртүе авыр булачак, итенә эчәге исе дә таралачак. «Ярар, үзем генә эшкәртермен, ахры», – дип уйлап куйды ул. Таң атып көн яктырырга әле хәйран гына вакыт бар иде. Наил иң беренче эш итеп учак ягып җибәрде. Уттан төшкән яктылык тирә-якны әйбәт кенә яктырта. Ул, дүрт казык кагып, пошиның ботларына бау бәйләп, һәрберсен тарттырып, эшкә тотынды. Пошины тунап бетергәндә, көн әле бик яктырып җитмәгән иде. Эчен яктыда алырмын дип, аны калдырды да кабанны эшкәртергә булды. Казыклар кагып, аның да башта аякларын бәйләп куйды. Аннан, азрак яктырганчы дип, ял итәргә утырды. Күпме генә арыган булса да, Наилнең күңеле күтәренке иде, һәм ул үзенең арыганлыгына әһәмият бирмәде. «Вәт иптәшләр шатланырлар инде», – дип кенә уйлап куйды ул. Ял итеп, ике түшкәнең дә эшен бетергәндә, өйлә вакыты җитте. Наил тиреләрне җыеп, сазлыкка батырырга йөргәндә, агачлар арасыннан мылтык аскан олырак яшьләрдәге кеше килеп чыкты. Ул, сүзсез генә ит түшкәләре янына килеп, Наилнең мылтыгыннан патронын салдырып, ит өстенә куйды. – Нишлибез монда? Поши атабыз, кабан үтерәбез. Кем син, кая документларың? – дип сорады ул үзе янына ашыгып килүче Наилдән. Наил, егерьга килеп капканын аңлап, акланырга тотынды: