көтәргә кушты. Мансур, урыныннан торып, стенага эленгән фотоларны карарга кереште. Нинд...
көтәргә кушты. Мансур, урыныннан торып, стенага эленгән фотоларны карарга кереште. Ниндиләре генә юк анда! Ләкин шунысы кызыклы: анда төшкән фотоларның күбесендә шат күңелле кешеләр. Берничәсе шундый җитди, әллә кемнәр дип белерсең. Араларында үзләрен күрсәтер өчен генә төшкәннәре дә бар. «Нинди чуар характерлы бу кешеләр дөньясы», – дип уйлап куйды Мансур. Ул арада фотограф та, эшен бетереп, Мансурга эндәште: – Фотога төшәсезме? – Әйе. Ләкин бер үзенчәлекле үтенечем бар. Тыңлагыз әле! Минем авылда йөргән кызым бар иде. Без аның белән ачуланыштык. Ул миңа, киткәндә: «Синең белән бер кыз да йөрмәячәк, чөнки син җебегән», – диде. Шуның өчен син мине бер кыз белән төшкән итеп ясый аласыңмы? – Юк! Андый эшләрне эшләгәнем дә юк, эшләмим дә! Башка фотограф эзләгез. – Миңа бик кирәк иде. Сез миңа әйтә алмассызмы, кемнән сорарга була? – Безнең бу тирәдә Салават кына бар инде. Ул акчага шундый эшләр белән шөгыльләнә дип ишеткәнем бар. Менә шуның белән сөйләшеп карагыз. Бәлки, риза булыр. – Фотограф урыныннан торды. – Әйдәгез, мин биклим, эш вакыты бетте. Ә сезгә уңышлар! – диде ул, сүзенең беткәнен аңлатып. Мансур, салоннан чыккач, «Кая барырга икән?» дип уйланып торды. Хәзер инде Салаватны эзләргә соңрак, аннан соң әле ул аның кая торганын да белми. «Иртәгә эшкә килгәч белешермен әле аның турында», – дип уйлады. Бүген инде кабат эш урынына керәсе килмәде. Фатирына кайтып та нишли инде? Озакламый Нәфисәнең эш вакыты бетә, аны күрим әле дип, агрофирма кибете ягына борылды. Өенә кереп киткәндә, нигә башка килмәскә кушты икән? Нигә «бу кич яшьлегебезнең сере генә булып калсын, бу кичеңне бүләк итүең өчен рәхмәт» диде? Хәер, ул кичтә Мансур үзе дә рәхәтлектән кала башка тойгы сизмәде. Ул күңелендә туган каршылыклы уйлар белән кибеткә килеп җитте. Ишекне ачарга дип баскычтан менгәндә, аны эчке бер дулкынлану били башлады. «Хәзер мине ничек каршы алыр, мин аңа нәрсә дип әйтермен икән?» дигән уйлар аның болай да буталган күңелен тагын да авырайтты. Кибетнең ябылыр вакыты җиткәнгәме, анда кеше юк иде. Ул кыюсыз гына ачкан ишеген, бер тавыш та чыгармаска тырышып эчке яктан ябып, басып калды. Нәфисә, бөтен гәүдәсен көянтә кебек бөгеп, идән юа иде. Ишек ачылып, кеше кергәнен дә сизмичә, башын да күтәрмичә эшен дәвам итте. Мансур аны нигәдер кызганып куйды. Исәнләшергә дип авызын ачарга уйлаганда гына, кибетнең бер почмагына куелган бәләкәй түгәрәк өстәл артында уйнап утырган кызчык: – Әни, әни, әнә абый керде! – дип кычкырып җибәрде. Аның тавышы шундый көтелмәгәндә булды, колакларны ярып, стенага тезеп куелган савыт-сабаларны зеңгелдәтеп куйгандай итте. Нәфисә башын күтәреп ишек ягына карады. Анда, телсез калгандай, бер сүз дә әйтә алмыйча, Мансур басып тора иде. Нәфисәнең кулыннан суга манчылган чүпрәге идәнгә төшеп китте. Ул тиз генә тураеп алга атлады да әле һаман бер сүз дә әйтә алмыйча басып торган Мансурны кочаклап, башын аның күкрәгенә куеп тынып калды. Шул минутта Мансур, аңына килеп: – Исәнме, Нәфисә! Нәрсә булды? – дип, җавап та көтмичә, аны күкрәгенә кысты. Алар шулай берсүзсез хәйран гына басып тордылар. Берсенең дә сүз башларга кыюлыгы җитмәде. Мансур үзенең күкрәгендә Нәфисәнең күзләреннән аккан яшьләренең дымын гына тойды. Нәфисә тын гына елый иде. Мансур берни дә аңламады. «Нигә елый ул, мине күргәнгәме, сагынгангамы? Алай булырга тиеш түгел, киресенчә, ул мине күргәч шатланыр иде. Мин югында тагын берәрсе рәнҗеттеме икән әллә? Ә ул кыз бала аңа нигә «әни» дип эндәште? Аның моңарчы кызы булганмы икән әллә? Бәлки, ул турыда яшергәндер, ә менә хәзер, мин барында «әни» дип дәшкәч, аның бу яшерен сере ачылганга елыйдыр» дигән уйлар аның күңеленнән яшен тизлеге белән үтеп китте. «Нәрсә булса да, үзеннән сорарга кирәк», – дип уйлады ул кабаттан. – Нәфисә, нәрсә булды? – дип кабатлады ул, әкрен генә пышылдап. – Берәрсе рәнҗеттеме әллә? Йә, сөйлә инде! Азаплама мине! Тынычлан, хәзер үк сөйлә! – дип, ул аның күзләренә карады. Нәфисә тынычланып килә иде инде.