кырыендагы эскәмиягә егылды. Кулына тоткан фотолар учыннан җиргә коелды. Аптырап әнисен...
кырыендагы эскәмиягә егылды. Кулына тоткан фотолар учыннан җиргә коелды. Аптырап әнисенә карап торган Марина, аның кулыннан төшкән фотоларның берсен алып, үзен таныды. – Әни, әни, кара әле, кем төшергән бу рәсемне? Мин шул начар кешене кочакларга җыенам. Гомердә булмаганны, мин аның янына барырга да куркам! Бу карточкага төшерүче абый ялганчы. Бабайга әйтәм мин аны, тотсын да төрмәгә яптыртсын. Бүтән кеше алдап йөрмәс! – дип, ул аңын җуйган әнисенең бармакларыннан сөйрәде. – Әни, тор! Әйдә өйгә кайтабыз. Мин барысын да бабайга сөйләп бирәм. Ул аны барыбер тотачак! Марина әнисенең тормавына аптырап, аның башыннан тарткалый башлады. Ләкин әнисе һаман селкенмичә ята бирде. Үч иткәндәй, бүген алар яныннан беркем дә узмады. Марина, тын гына елый-елый, әнисенең авызына өрә башлады. Көз көне суыкта туңып егылган күбәләкләрне учында авызыннан җылы сулыш өреп терелтергә аны әбисе өйрәткән иде. Алар, шулай иткәч, тиз генә тереләләр иде дә кабат очып китәләр. «Әнине дә шулай эшләргә кирәк», – дип уйлады ул. Әгәр дә хәзер каты тавыш белән кычкырып ярдәм сораса, теге начар кеше килер дә аны урлап китәр. Әнисе дә берүзе калыр. Аны кем карар? Марина, бу уйларыннан тагын да ярсыбрак, үзенең барлык булган сулышын әнисенә бирергә тырышты. Светлана иреннәрендә юеш тоз тәмен тоеп уянып китте. Башта берничә секундка ул әле һаман аңына килә алмыйча торды. Тротуар кырыендагы эскәмиягә башы салынып төшкән, һәм, аның башын кочаклап, кызы, үзенең бәләкәй иреннәрен бөрештереп, әнисенең авызына һава өрә. Тирә-ягына фотолар чәчелгән. Светлана, шул фотоларны күргәч кенә, үзе белән нәрсә булганын исенә төшерде. Марина, әнисе күзен ачуга, шатлыгыннан кычкырып җибәрде: – Әни, мин сине күбәләк кебек терелттем! Мин теге абыйдан шундый курыктым. Ул ялганчы! Мине, аны кочаклый дип, фотога төшергән. Мин аны беркайчан да кочакламаячакмын! – Әйе, кызым, ул – ялганчы кеше! Ул шулай итеп безне сатып алмакчы була. Әйдә, тиз генә бу фотоларны җыеп алып, өйгә кайтабыз. – Шулай шул, әнием! Бу фотоларны бабайга күрсәтик, безне төшергән кешене төрмәгә япсын! Юл буена Светлананың башыннан чыкмады. Ничек боларны шулай чып-чын итеп ясаганнар?! Ышанмаслык та түгел, кичә генә төшерелгән кебек. Әгәр бу фотолар Адел кулына эләксә, аның хәзерге тормышы пыран-заран килеп бетәчәк! Алай гына да түгел, ике кызыннан да коры калуы бар. Нишләргә?! Ул бу сүзне берничә мәртәбә кабатлады. Ләкин җавап таба алмады. Нервыларының кабат артык киерелүен сизеп, Светлана үзенә тынычланырга кушты. «Салкын кан белән уйла әле бу турыда, – диде ул үз үзенә. – Каян килгән бу фотографияләр? Алар беркайда да фотога төшмәделәр. Димәк, шулай ясаганнар! Кем ясаган? Әтигә барысын да сөйләп биреп, ясаучысын таптырырга кирәк», – дип уйлады ул. Алар кайтып җиткәндә, әтисе әле эштә иде. Светлана бөтен фотоларны әнисенә күрсәтте. Әнисе, игътибар белән карап чыгып, чынлап та, әле шушы көннәрдә генә, алар балалар мәйданчыгында йөргәндә, Маринаның, кулларын җәеп, нәкъ шушы фотодагыча аңа таба йөгергәнен әйтте. Кабат үзе дә җентекләбрәк карагач, бу фотоларның Фирүзә белән йөргәндә төшерелгәнен аңлады. Менә нишли бу кабахәт җан?! Әтисе эштән кайтып, Светлана аңа сүз әйтергә өлгергәнче, Марина бабасына ташланды. – Бабай, бабай, кара әле, мине теге начар кешене кочакларга йөгергән итеп фотога төшергәннәр. Син, бабай, бу ялганчы фотографны, таптырып, төрмәгә җибәрт әле. Икенче ялганлап йөрмәс! – дип, фотоларын бабасына күрсәтте. Александр Петрович карточкаларның барысын да карап чыкты да янында басып торган Светланага аңлатырга кушты. – Светлана, аңлат әле, бу нинди тамаша тагын? Теге вакытта, күпме әйтә торып, ниләр кыланып бетмәдең шул Руслан белән. Мине халык алдында оятка калдырдың! Хәзер Мәскәүдәге дусларым каршында спектакль күрсәтмәкче буласыңмы? – Аның ачуы йөзенә чыгып, күзләрендә хәтәр ялтырыйлар иде.