– Ул вакытларда син үзең аны санладыңмы соң?! Ярый әле синнән аерылып китте. Китмәгән б...
– Ул вакытларда син үзең аны санладыңмы соң?! Ярый әле синнән аерылып китте. Китмәгән булса, һаман шул фермасында черер иде. Хәер, аң керә башлаган иде инде аңа. Укуыннан син аны барыбер туктата алмаган булыр идең! – Әсмабикә җәйгән камырын кулы белән сыпыргалый башлады. Аннан, бәләкәй стакан алып, пилмән ясарга түгәрәкләр кисәргә әзерләнде. – Санламый нишләдем әле мин? Гаиләгә акча табам дип, кая хәтле барып җиттем! Ә ул, тешләк, үзенең балага узганын да миннән яшергән һәм, иркенләп калу өчен, мине төрмәгә этеп кертте! – Аның ачуы чыгуы сизелә башлады. Күз карашы төссезләнеп, куллары сизелер-сизелмәслек кенә тартышып куйды. – Нәрсә сөйләп торасың әле син?! Ул тапкан акчаларыңны Фирүзәгә бирдеңме соң?! Ул акчаларың эчәргә генә китеп барды. Өеңә дә бернәрсә алмадың бит син, адәм имгәге! – диде Әсмабикә ачулы йөз белән. Наилнең әйткән сүзләренә аның ачуы чыкты. «Кара син аны нәрсәләр сөйләп тора?! Бу имгәк әллә тагын безнең янда торырга кайтканмы? Теге вакытта бер мәртәбә ишетелеп киткән иде төрмәдә бер кешене эшләп торган пилорам пычкысына тыккан икән, шуның өчен аның тагын срогын озайтканнар, дип. Ходаем, шунда башын да бетермәгәннәр! Моның белән болай лыгырдап торганчы, тизрәк чыгарып җибәрергә кирәк. Озакламый балалар да кайтып җитәрләр, Ильясның аны күрмәве хәерлерәк булыр», – дип уйлады Әсмабикә, тураеп басып. Хәзер инде пилмән ясау кайгысы бетте. Ул, стаканын камырга баскан килеш калдырып, кулын өстәл кырыенда торган уклауга куйды. Әсмабикәнең бу сүзләреннән Наилнең бөтенләй ачуы кабарды. Үзен белештермичә сикереп торды. – Кем дисең мине, адәм имгәгеме?! Күрсәтермен мин сиңа үземнең кем икәнлекне! – диде Наил, кулларын йодрыклап. Төрмә булып төрмәдә дә беркемнән андый сүзләрне ишеттермәде ул. Ә менә хәзер үзенең хатынының анасыннан нинди сүз ишетә! Бу сүз Наилнең мин-минлегенә берничек тә сыеша алырлык түгел иде. Ул, йөзендәге буразналарны тагын да бүлтәйтеп, Әсмабикәнең каршына ук килеп басты һәм, бер кулы белән өстәл кырыена таянып, аның күзләренә текәлде. – Мин нигә син карт карга белән сөйләшеп торам әле?! Кая Фирүзә белән минем малай? Минем улымны күрәсем килә! Ә Фирүзәнең күзләренә карап, нигә мине ташларга уйлаганын һәм, атасы булган килеш, малайны ничек ятим итеп үстерәчәген беләсем килә! – Ул инде Әсмабикәнең тел төбен аңлады. Бу минутларда аның ничек тә малаен күрәсе килде. Ул аны кочаклап алыр иде дә, куенына кысып: «Исәнме, улым, мин сине сагындым! Без хәзер синең белән аерылмабыз! Мин сине башка малайлардан беркайчан да рәнҗеттермәм!» – дияр иде. Ә ул әбисенә: «Син кычкырма, ул минем әти бит!» – дип, миңа ябышыр иде. – Алар өйдә юк! Шәһәргә киткәннәр иде, – диде Әсмабикә, тынычрак әйтергә тырышып. Наилнең йөзе бик каты үзгәрүеннән ул әзрәк шүрләп тә куйды. «Ышаныч юк бу бандитка! Әллә нәрсәләр эшләп атуы бар. Дөресен әйтсәм, бәлки, чыгып китәр» дигән уй үтеп китте аның күңеленнән. – Сиңа нәрсәгә алар?! Фирүзә хәзер барыбер синең белән тормаячак! Үзең әйтмешли, ул хәзер зур кеше. Аннан соң, Ильяс синең малаең түгел, аның атасы башка! – дип сүзен дәвам итте Әсмабикә, инде бөтенләй тынычлангач, Наилгә карарга тырышмыйча гына. Ләкин аның уклауга таянган куллары сизелер-сизелмәс кенә калтырый иде. – Нәрсә-ә?! – дип кычкырды Наил, Әсмабикәнең соңгы сүзләрен ишетеп. Ачудан аның күз аллары караңгыланып, йөрәге шашып тибә башлады. Нәрсә ди ул?! Малае аның малае түгел! Чынлап әйтәме? Күпме еллар үзенеке дип йөргән малай аныкы түгел. Моның булуы мөмкин түгел!!! Әллә чынмы? Малае тугач, аңа апасы, бала бер айга иртәрәк туган, дип язган иде. Бу нәрсә бу? Дөресе ничек? Ул, үзен бөтенләй белештермәс хәлдә, кулына эләккән өстәлне камырлары белән күтәреп ыргытты. Һәм өстәл астында ит чабарга әзерләп куйган бәләкәй балтаны эләктереп, Әсмабикәгә кизәнде. – Нәрсә сөйлисең син, карга? Миннән маңка ясамакчы буласызмы? Ю-ук! Булмас ул хәл! Мин хәзер синең башыңны чабып өзәм! – дип акырды Наил. Ул бу минутларда берни дә аңламый иде инде. Аның чабарга дип кизәнгән балтасы, Әсмабикәнең өстәл ауганда кулына тотып калган һәм үзен