Бу минутларда авыл күренеше Бибинурга аның Борһанны кочаклап утырудан туган хисләреннән...
Бу минутларда авыл күренеше Бибинурга аның Борһанны кочаклап утырудан туган хисләреннән ерак иде. Аңа ул вакытта рәхәт булды. Һәм шул рәхәтлек күңелендә мәңгегә уелып калды. Инде агач башыннан аска таба төшкәндә, Бибинур үзе өчен гомерлек ялгышлык эшләде. Ул, төшеп җитәрәк, күлмәгенең күкрәге турындагы ике сәдәфен ычкындырды һәм, «О-ой» дип кычкырып, агач кәүсәсеннән сызырылып төшә башлады. Аның кычкырган тавышына Борһан борылып карады һәм ярдәмгә ташланды. Шәрә ботларыннан эләктереп, җиргә бастырды. – Синең белән бәлале булырсың әле! Тотынып төшәргә кирәк иде. Өстә үк кулың ычкынган булса, нишләр идең?! Егылып төшеп имгәнер идең! – диде Борһан, аның ачык изүеннән тырпаеп чыккан күкрәкләренә карарга тырышмыйча. – Нәрсә булсын миңа! – диде Бибинур, күлмәген тәртипкә китереп. Ул вакытта аның Борһанга бик каты ачуы чыкты. Эченнән генә: «Бу хәтле юләр егет булмас! Кочагына «мине ал инде» дип ябырылган кызны кире кага. Әллә шулхәтле Әсмабикәне яратып, мәхәббәтенә тап төшерәсе килмиме?!» – дип уйлады ул аның турында. Аннан соң Борһанның ачуын китерәсе килде. – Син, Борһан, егетләр белән сугышып йөрергә генә яратасың, ахры! Күңелеңдә, йөрәгеңдә бернинди дә хисләр юкмы әллә? Юктыр! Югыйсә мондый булмас идең! – диде Бибинур, еларга җитешеп. – Әй Бибинур, Бибинур! Миңа аннан башка беркем дә кирәкми. Чынлап ярату ул хисләр белән уйнау түгел! Әгәр мин хәзер син теләгәнчә эшләгән булсам, синең хисләреңне урлап таптаган булыр идем. Ләкин мин алай теләмим! Бүгенге кич өчен рәхмәт сиңа, әйдә кайтабыз! Әнә тау артыннан таң сызыклары күренә башлаган. Мә, йә туңарсың! – дип, Борһан аңа үзенең пиджагын салып бирде. Авылда озакламый, печәнгә төшәр алдыннан, Сабан туйлары башланды. Һәр авылда Сабан туен күрше авылныкы белән бер көнне уздырырга тырышмыйлар иде. Шулай итеп, ул елларда Сабан туйлары берәр атнага сузылды. Яшьләр өчен көн дә бәйрәм, көн дә Сабантуй. Һәр өйдә мич башында мичкәсе белән әчегән бал һәм өстәл тулы камыр ризыклары. Сабантуй вакытларында өйләнәсе егетләр, үзләре күзләп йөргән кызлары аңа чыгарга риза булмаса, алар аны урлап алып кайтып, үзләренеке итәләр иде. Шундый язмыш Бибинурга да эләкте. Күрше авыл Сабан туенда алар авылы егете Кәримулла батыр калды. Карап торырга матур булмаса да, бик көчле егет иде. Бөтен авылдаш егетләре аның янына җыелды. Кызлар башта кыймыйча гына карап тордылар да, аннан Әсмабикә: – Әйдәгез, кызлар, нәрсә карап торабыз, минем күрше бит ул. Әйдә котлыйбыз батырны! – дип, үзеннән ерак түгел генә торган Бибинурның кулыннан эләктереп, иңенә тәкә салып, чигелгән сөлгеләр белән бизәлеп җигелгән пар атка баручы Кәримулла янына сөйрәде. Алар артыннан калганнары иярде. Кәримулланы башта Әсмабикә котлады. Аның артыннан башкалар дәррәү кычкырды. Шул вакытта егет аңа карап алды. Аның үзенә генә әйткән кебек, кызларны кичке уенга чакырды. Башта ук Бибинур ул караштан нигәдер шикләнде, ләкин ахыргача әһәмият кенә бирмәде. Инде кичке уен бетеп, кызлар өйләренә тарала башлаганда, аны Әсмабикә кырыйга таба тартты. – Сине бер егет чакыра, үзе килергә кыймый. Ниндидер сүз әйтәсем бар иде, ди. – Үзе килсен, егет булса! – дип караган иде дә, ләкин кызыксыну көчлерәк булып чыкты. Алар яр кырыеннан ун адымлап җир дә үтмәгәннәрдер, таллар арасыннан кемдер чыгып, башына мендәр тышы киертте һәм күп итеп яңа чабылган болын печәне салынган ат арбасына салып, атларын чаптырып китеп бардылар. Бибинур, күпме тыпырчынып караса да, берни дә булдыра алмады. Аны көчле куллар кочаклап кыскан иде. Алар озак та бармадылар, капканы ачып, кемнеңдер ишегалдына керделәр. Аны шул ук көчле куллар кочаклап алды да, өйалды баскычына куелган мендәргә аяклары белән бастырып, башындагы мендәр тышын салдырды. Аның каршында Кәримулланың әтисе белән әнисе басып тора иде. – Менә сезгә килен, минем булачак тормыш иптәшем Бибинур! – диде егет, кызның иңнәреннән кочып. Бибинур нәрсә әйтергә дә белмичә аптырап торганда, әнисе: – Төкле аякларың белән, Бибинур кызым, әйдә өйгә уз! – дип, ишеккә өндәде.