Машинада алар тын гына бардылар. Фирүзәнең уенда әнисе иде. Инде тормышлары әйбәтләнеп ...
Машинада алар тын гына бардылар. Фирүзәнең уенда әнисе иде. Инде тормышлары әйбәтләнеп кенә киткән чагында нинди зур кайгы. Аңына килеп, рәтләнеп тагын яшәсен иде әле. Ильяс та әбисен юксына. Юксынмыйча, әбисе аның әтисе дә, күп чакларда әнисе дә булды шул. Аннан аның уйлары Мансурга күчте. Әнә Бибинур апасы: «Ул синнән курка, син аны кичерә алмассың дип уйлый», – ди. «Ходаем, инде күпме үземә үзем вәгъдә бирәм, һаман сөйләшергә батырчылыгым җитми. Юк, берәр уңайлы очрак табып, барыбер аңа ни дә булса әйтергә кирәк! Ләкин нәрсә? Малай турындамы? Юк, Ильяс минеке! Тагын нәрсә әйтә алам мин аңа? Менә шулай, әйтер сүз дә юк шул! Монда без үзебезнең хисләребез белән генә бер-беребезгә якыная алабыз. Шулай булмаганда, бу бит базар рәвешендә генә булып калачак!» Шул минутта, аның уйларын бүлеп, шып итеп машина туктады. – Нәрсә булды, нигә туктадың? – дип, Фирүзә Николайга борылып карады. Николай ике кулы белән рульне кочаклап, бөтен гәүдәсе белән аңа сыланып, карашын алга төбәп, уйчан гына нидер күзәтә шикелле. – Нәрсә күрдең анда, нигә уйга баттың, машинаң ватылдымы әллә? – дип, кабат аптырап сорады Фирүзә. – Берни дә ватылмады! Соңгы вакытларда әзрәк күңел какшый башлады. Сезнең теге вакыт өчен миңа һаман ачуыгыз килә бугай. Минем белән артык коры һәм игътибарсыз сөйләшәсез кебек. Сезнең өчен мин әллә бар, әллә юк! Теге кичтә сез миңа дөресен әйттегез. Мин аны шунда ук аңладым. Әгәр мин, һаман да үземнең хисләремне аңлап бетермичә, сезгә өйләнгән булсам, сезне дә, үземне дә бәхетсез иткән булыр идем, – диде Николай, һаман да карашын үзгәртмичә. – Николай, балакаем! Синең, чыннан да, үз-үзеңне артык яратуыңнан күңелең какшый башлаган, ахры. Мин һаман да, теге вакыттагы йомшаклык күрсәтүем өчен, синең алда үземне түбәнсетергә тиешме?! Минем сиңа беркайчан да кияүгә чыгарга җыенганым булмады. Теге кичне сиңа дөресен әйттем! Син аңа хәзер үзең дә ышангансың. Мин сезне Люся белән бәхетледер дип уйлыйм. Әнә нинди матур кызыгыз үсеп килә! Әйе, соңгы вакытларда мин сезнең барыгыз белән дә корырак сөйләшәм. Бәлки, азрак игътибарсызрак тадыр. Ләкин сез дә мине аңлагыз! Мин дә бит кеше! Минем дә арырга һәм вакыты белән корырак булырга, үземнең куйган максатларыма ирешергә хакым бар! Мин сиңа бүген эш куштым, әйе, ул – минем максатым. Син аны үтәргә тиеш! Бу бит син аны үти алмыйсың да, мин сине кимсетергә тиеш дигән сүз түгел. Син аны булдыра алачаксың, чөнки мин сиңа ышанам! Ә кешегә ышану – аны якын итү! – диде Фирүзә, Николайның җилкәсенә кулы белән орынып. – Әйдә кабыз машинаңны, минем вакытым юк! Николай мондый сүзләр ишетергә уйламаган иде. Фирүзәнең җавабыннан аңа уңайсыз булып китте. Чынлап та, нинди сүзләр сөйлим мин, дип уйлады ул. Фирүзә әйтмешли, ул да бит кеше. Аның да синең кебек арырга да, урыны белән коры һәм игътибарсыз булырга да хакы бар. Ул йөкләгән эшләрне тырышып, чын күңелдән башкарганың өчен, аннан үзеңә игътибарлык эзлисеңме? Юк, ялгышасың! Менә хәзер ул сиңа җавабын аермачык бирде. – Фирүзә, син мине гафу ит инде! Мин, чынлап та, артык мин-минлегем аркасында эшемне хисләрем белән бутый башладым, ахры. Әйе, безнең икебез арасында эштән кала бернинди дә күңел адашуы булмаска тиеш! Фирүзә, әйт әле, нигә бу шулай? Югыйсә без Люся белән бер-беребезне яратабыз, әмма күңелем почмагында сиңа карата ниндидер очкын һаман сүнә алмый. Мин әллә синнән чыккан нурлар һаман мине яктыртамы дип уйлаган идем. Хәзер инде үз-үземне алдаганымны аңладым бугай. Мин синнән тагын бер кат кичерүеңне сорыйм! – диде Николай, Фирүзәнең күзләренә карап. Ләкин аның күзләрендә бернинди гаҗәпләнү дә, ярсу да күренмәде. – Николай, син, чыннан да, үзең турында күбрәк уйлануың аркасында, тормышыңда адашырга телисең. Беркайчан да үткәннәр белән түгел, ә киләчәккә туган уйларың белән яшәргә кирәк! – диде Фирүзә, тыныч кына, сүзнең беткәнен аңлатып. * * *