– Мең рәхмәт инде сиңа, Салих. Менә хәзер казанлылар берничек тә өченче кешенең юклыгын...
– Мең рәхмәт инде сиңа, Салих. Менә хәзер казанлылар берничек тә өченче кешенең юклыгын исбатлый алмаслар, – диде Фирүзә, аңа коры киемнәр белән кайнар чәй сузып. – Ә хәзер, өченче кешенең булганлыгын исбатлап, Мансурны сак астыннан чыгарырга мөмкин булачак. – Әле аның шул өченче кеше икәнлеген исбатларга кирәк бит, – диде аңа каршы Салих, чәен чөмереп. – Анысы инде тикшерүчеләрнең тырышлыгы булачак. Мин бу турыда аларның хуҗалары белән сөйләштем, бу яктан проблема булмаячак! Хәзер мәетне алып кайтуга, мин аны аларга расписка белән тапшырам, – диде Фирүзә, Салихның тәмләп кайнар чәй чөмергәнен күзәтеп. «Әйбәт егеттер. Кара син аны бүген иртә белән ресторанда Флүрәгә ничек карады. Тегесе дә! Болар кичә бик әйбәт танышканнар, ахры. Нәрсә әйтсәң дә, Салих әйбәт кеше булырга тиеш. Берәү булса шушы суык сазда йөрер идеме? Әгәр каршы килгән булса, нишләр идем мин хәзер? Бу уйдан Фирүзәнең йөрәге туктагандай тоелды. Ул, тиз генә урыныннан торып, автобустан чыкты һәм кешеләргә кем нинди машина белән килгән, шуңа утырырга, ә мәетне, үзләре белән алып килгән махсус капчыкка салып, автобус артына урнаштырырга кушты. Кыш аеның кыска көне кичкә авышып килә иде инде. * * * Светлана, Фирүзәләр киткәч, үзенә урын таба алмыйча, бер залдан икенчесенә йөренде, яңадан үз бүлмәсенә кереп утырды. Аның күз алдына теге вакытта китеп барган Зарина килеп басты. Нишләргә соң инде, нишләргә? Аның башына бернинди дә җавап килмәде. Колагында Заринаның сүзләре яңгырап торды: – Минем әнием – ул минем әбием! Сез миңа беркем түгел! «Ничек кенә булса да кызым белән очрашырга кирәк. Теге вакытта аңа, сине әниең ташлап китте, дип ышандырганнар. Хәзер әтисе алай түгеллеген аңлатты бит инде. Бәлки, әз генә булса да уйлагандыр. Юк, очрашырга кирәк, – дип кабатлады аның иреннәре. – Иртәгә үк Казанга барып, кичке поезд белән китәргә! Бәлки, Казанда Аделне күреп тә торасы булмас, чөнки аның эше болай да күптер. Ходаем, әйбәт кенә эшен башлап җибәрсен инде». Бүген көне буе Светлана, юк-бар эшләрен бар итеп, шундый уйлар белән көнен уздырырга тырышты. Кичкә таба аңа, иртәгә Казанга килеп, шәһәрнең яр буе паркы проектын әзерли башлаячак архитекторлар белән очрашырга тиешлеге турында хәбәр иттеләр. Бу хәбәр аның өчен бик зур шатлык иде. Аларның күптәнге хыяллары тормышка аша башлаячак. Ходаем кушса, алар Фирүзә белән үзләренең шәһәрләрен җәйге туристлар шәһәрчегенә әйләндерәчәкләр. Светлана өенә соң гына кайтты. Казанга алып барасы документларын тагын бер кат барлап һәм һәр пунктын кабаттан тирәнтен өйрәнеп, карап чыкты. Өенә кергәндә, инде кызы, дәресләрен әзерләп, көндәлеген тутырып утыра иде. Ишектә әнисе күренүгә, Марина, көндәлеген тиз генә ябып, әнисенә текәлеп карады. Аның йөзендә әнисенең кинәт кенә килеп керүе уңайсызлык тудыруы сизелеп тора. Светлана моны сизми калмады. Аның өчен бу хәл үзенең артык икәнлеген сиздергән кебек булды. Кара син аны, кызының аннан аерым серләре барлыкка килгән. Шулай итеп, Марина кызы үсеп тә җиттеме инде?! Алай әнисеннән уңайсызлана башлагач, ул үзен бала итеп түгел, ә үскән кыз итеп хис итә. Ул, әкрен генә килеп, кызын кочаклап алды. – Кызым, мин сине уйларыңнан бүлдем, ахры. Башка вакытта көндәлек тутырганда, миннән сүзләреңне яшерми идең. Ә бүген бик тиз ябып куйдың. Әйт инде, кызым, нинди серләрең барлыкка килде? – Ул аны, кочаклаган килеш, беләкләре белән кысып куйды. Әллә моңарчы игътибар бирмәгәнме, кызының җилкәләре йомарланып, күкрәкләре калкуланып киткән. Менә кызы да үсеп җиткән бит инде. Бу яшьтә ул инде үзе дә малайлар күзли башлаган иде. Кызының да берәр дус малае барлыкка килгәндер, ахры. Тойгыларын көндәлегенә күчереп утырганда, әнисенең килеп керүе аның өчен оят булып киткәндер. – Юк, әнием! Бернинди дә серләрем барлыкка килмәде. Синең көтмәгәндә килеп керүең минем өчен әллә ничек булып чыкты, – диде Марина, кызарып. Аннан әнисенең кочагына тагын да кереп, аны үбеп алды. – Юк, әни, берни дә юк. Бүген мәктәптә бер кызык хәл генә булды. Теге милиция начальнигының малае Булат минем шапкамны алды да, баш