– Монда бит ярты ресторанны ашатырлык ризык алып чыккансыз. Сез миңа булышмасагыз, мин ...
– Монда бит ярты ресторанны ашатырлык ризык алып чыккансыз. Сез миңа булышмасагыз, мин боларны төне буе да ашап бетерә алмыйм. Өегезгә кайта алмыйча, төне буе минем янда утырачаксыз. Чөнки сез, мине кунакханәгә урнаштырмыйча, янымнан китә алмыйсыз. Монысы инде минем чәүчәлек түгел, ә сезнең хуҗагыз кушуы, – диде Салих, ачыктан-ачык шаяртып. – Миңа нәрсә, утырырмын! Өйдә көтеп утыручым юк дисәң дә ярый. Кызым бар, бу вакытта инде ул йоклый, – диде Флүрә, Салихның аннан нәрсә турында беләсе килүен аңлап. Аның күңелендә бу иргә карата кызыксыну уянды. Ул, Салихның каршына утырып, ике кулын иягенә куеп, аның тәмләп ашавын күзәтә башлады. Менә шундый ирең булып, аның каршына утырып, шулай тәмләп ашавын күзәтсәң иде! – Минем теләсә нинди чит ирләр белән бер өстәлгә утырып ашаганым юк. Әгәр үзегезне минем белән таныштырсагыз, мин, бәлки, сезнең белән бер чәркә шәраб эчкән булыр идем! – Флүрә, шаяртуын һәм аның белән кызыксынуын яшермичә, кашларын сикертеп куйды. – Сез мине гафу итегез инде. Мин Салих булам! Калганын Фирүзә Борһановнадан белешерсез! – Ярар, мин моңа да риза! – диде Флүрә, ягымлы карашын яшермичә. – Минем исемем Флүрә! Монда баш пешекче булып эшлим. Ә калганын үзегез беләсез. Тагын да төпченәсегез килсә, калганын Фирүзәдән сорарсыз! – Флүрәнең күзләрендә шаянлык билгеләре сизелеп куйды. Салих үзенең бу хатынга ошаганлыгын аңлады. Ул да бит аның күңелендә нидер уятты. Мәктәп елларыннан бирле янып килгән мәхәббәтенең Чечен тауларында кинәт сүнүеннән соң, күңеле кабат тартылып куйганын сизде. Икесе дә тынып калды. Салих, Флүрәгә карамыйча гына, ашавын дәвам итте. Бу танышудан соң аңа уңайсыз булып китте. «Артыгын сөйләп ташладым бугай. Әллә нәрсә уйлавы бар бу хатынның. Ничектер башкача танышырга иде аның белән. Ә хәзер ул минем турыда начар уйлап, кабат минем белән сөйләшәсе килмәсә» дигән уй Салихны ашавыннан туктатты. – Рәхмәт сезгә, бик тәмле булды! – дип, Салих урыныннан торды. Мөмкин булса, мине кунакханәгезгә озатып куйсагыз иде. – Ул кабат Флүрәгә күтәрелеп карарга кыймыйча гына, аның артыннан иярде. Юлда барганда, алар башка берни дә сөйләшмәделәр. Флүрә, Салихны кунакханәгә урнаштырып, ишектән чыгып барганда, артына борылып карады. Шулвакыт аларның күз карашлары очрашты. Икесенең дә күзләрендә бер-берләренә якынлык һәм аерылу сагышы сизелеп китте. Иртә белән Фирүзә кунакханәгә килгәндә, Салих йокысыннан торып, юынып аны көтеп тора иде инде. – Исәнме, Салих! Ничек йокладыгыз? Флүрә сезне кичә әйбәтләп сыйладымы? – дип, сорау артыннан сорау бирде ул Салихка. Аның сүзләрендә дулкынлану сизелә иде. – Рәхмәт! Барысы да әйбәт булды, – дип, Фирүзәнең артык борчылганын күреп, тынычландырырга тырышты. Аңа каршы Фирүзә берни дә җавап бирмәде. Кунакханәдән алар ресторанга киттеләр. Анда Светлана көтеп тора иде. – Мин кичә Казанда беләсеңме кемне очраттым? Аделне! Аптырап киттем. Без аның белән маңгайга-маңгай бәрелешә яздык. Озакламый ул үзенең Мәскәү банкы филиалын ачып эшли башлаячагы турында әйтте. Һәм безне ачылу тантанасында оештырылачак банкетка чакырачагын белгертте. «Светланага төгәл көнен хәбәр итәрмен, бергә килерсез», – диде. Аннан сөйләшеп киттек тә, ул минем бөтен проблемаларымны хәл итте дә куйды. Менә бу егет аның каравыл җитәкчесе була. Элек теге Габидуллинныкы булган. Мин Казанда шушы егетне эзли идем. Аның исеме Салих, – дип, Фирүзә Светлананы аның белән таныштырды. – Ул булачак банкет хакында миңа хәбәр иткән иде инде. Көнен генә тәгаен әйтә алмады. Әллә ашыга иде, әллә бик сөйләшәсе килмәде. Миңа Зарина турында бер сүз дә әйтмәде. Мин дә ул турыда сорамадым. Аңлавымча, алар арасында ниндидер аңлашылмаучылык бар, ахры. Фирүзә, миңа кызым Зарина янына барып кайтырга кирәктер. Куса куар! Бәлки, үзем белән Маринамны да алып барырмын. Балалар бер-берләре белән тизрәк уртак тел табарга мөмкиннәр, – диде Светлана уйчан гына.