— Үтереп бетерәм барыгызны, китегез безнең өй яныннан! — дип ачыргаланып кычкырган, чыг...
— Үтереп бетерәм барыгызны, китегез безнең өй яныннан! — дип ачыргаланып кычкырган, чыгырыннан чыгып, аларга таш, таяк ыргыткан. Шул усаллык күрсәткәнен генә көткәннәр диярсең, ниһаять, тынганнар. Алай гына да түгел, уйнарга да чакыра башлаганнар. Шулай тормыш җайланып бетте дигәндә, әнисе Маһира апа район үзәгендә төзелешкә урнаша. Озакламый бер бүлмәле фатир да бирәләр. Болай да әтисез китек күңелле Зәлифәсен, әнисез дә итәсе килмичә, үз янына ала. Кызчык өчен бөтенләй яңа шәһәр тормышы башлана. Гомеренең бу өлешендә дә үз кыенлыклары булгандыр, ләкин балачак авырлыклары җиңелрәк кичерелә, тизрәк онытыла шул. Гомумән, кеше тормышы, уйласаң, бер китап язарлык. Җир шарында җиде миллиардлап кеше яши ди. Шуларның һәрберсе турында аерым әсәр язсаң, барысы да кызыклы булачак. Зәлифә язмышы да үзенә бер төрле, тик кызык якларыннан кызганычлары күбрәктер… …Авылга туганнары барында еш кайтып йөргән ул. Әнисә үзе дә озакламый икенче урамга торырга күчте. Әтисе үлгәч, картәни белән картәти йортына кайтып, бергә тора башладылар. Зәлифә белән дә очрашулар һаман сирәгәйде. Яшьлектә яңа дуслар тиз табыла бит. Зәлифәнең дә иске дусларын яңалары алыштырган. Көн дә күреп, бергә уйнап, тауда йомран куып йөргән күрше егет Зөлфәткә гашыйк булган ул. Дәү әниләренә ял саен кайтып йөргәндә инде. Авылның иң озын урамын ничә генә урагандыр алар. Бу урам тау буйлап урнашкан. Әнисә дә аны ныграк сагына. Әле дә җиләк җыярга шул якка барырга тырыша. Кайтып киткәндә әтисе, ике картәнисе, картәтие, апасы янына зияратка кереп, сөйләшеп, хәлләрен сөйләп чыга. Шулай ук бар авылга бер әрәмә дә, тавык та йөзеп чыгарлык инеше дә шулкадәр күңеленә якын… Зәлифә дусты да шулай авылны бер ураса гына көч-кодрәт ала торган булган. Бик кызганыч, яшьлектә яраткан егет белән чәчләре чәчкә бәйләнмәгән. Купшы киенгән, матур сөйли торган шәһәр егете тиз арада үзенә каратып, гашыйк иткән. Бәхетенә Ильмиры бик игътибарлы, яхшы күңелле кеше булып чыккан икән. Кече улларының церебраль паралич диагнозы белән дөньяга килүен аңлагач та, тормыш иптәшен юата белгән, башкала табибларына йөртеп караган. Тереләсенә бик нык ышанган! Сөйгәнен дә бу турыда ышандырып килгән. Ләкин үзенең генә гомере кыска булган шул: 38 яшендә тычкан бизгәгеннән ире вафат булган. Бу кайгы өлкән улларын да чак кына аяктан екмаган. Зәлифә үзе дә йөрәге авыртуын сизә башлаган. Соңрак башкалада операция кичергән. Тормыш юлында тагы бер яхшы кеше очрап, аның белән дә тугыз ел гомер иткәннәр. Замана шаукымы — эчкечелек анысын күрә алмас чиккә җиткермәсә, бергә картаелыр иде, бәлки. Болай да ярсырга гына торган авыру йөрәк, көн дә исерек белән көрәшерлек көч тапмаган. Авыру улны карыйсы бар бит, ни хәл итәсең? Ярый әле бу дөньяда баласының һәр сулышын аңлаган әнисе булды. Туганнары, дуслары бик күп иде. Шунысы кызык: әтисенең икенче хатыныннан туган улы аны 30 елдан соң килеп тапкан иде. Соңгы елларда алар бер-берсе белән хәбәрләшеп торды. Әйтерсең лә гел бергә булганнар! Әнисә боларны бик яхшы белә, ахирәтен аңлый иде. Моңа кадәр... Үләренә 2 көн кала Зәлифә шалтыраткач кына аңламый калды. — Әле авылдамын, үзем кабаттан шалтыратырмын! – диде ул шул чак. Зәлифә үзенең җәйне бушка уздырмавын, Төркиядә, Казан белән Петербугта булуы турында гына сөйләп өлгәште. Их, белгән булса соң Әнисә соңгы сөйләшүләре булганын. Кайчак күрешү-сөйләшүләрнең иң соңгысы икәнен сизми-белми калабыз шул... Үкенеч тә соң! Ләкин аның үлеме Фәнил белән тагын бер кат очрашу-аңлашуына китерер дип ким уйлаган? Дөньяда бер хәлнең дә очраклы түгеллегенә мең кат инанганы бар һәрберебезнең. Берәүнең үлеме исәннәрнең язмыш агышын үзгәртә ала икән бит! ...Ул көнне улы Тәбрик урамда гадәттәгедән озаграк йөрде. Ә Зәлифә бер кайда да чыкмады. Әллә нигә йөрәге кысып, хәле бетебрәк торды аның. — Ятып кына торам әле, тиз кайт, улым, — дип калды ул улы чыгып киткәндә моңсу гына. Ята торгач, йоклап киткәнен сизмәде дә...