хакында үзенə белдермəскə тырыштылар, терелəсең дип, төрлечə дəвалау чарасын күрделəр. ...
хакында үзенə белдермəскə тырыштылар, терелəсең дип, төрлечə дəвалау чарасын күрделəр. Сабирның балтасы суга төшкəндəй йөрүеннəн чамалый иде: Гөлгенəнең авыруы өметсез. Шуңа да картын гел янəшəсендə тотарга тырышты. Төннəрен йоклый алмаганда, яшьлеклəрен искə алып, авыру хакында сөйлəшмəскə тырышып, балалар хакында гəплəшеп утырыр булдылар. – Сабиркаем, гомер буе синнəн бер генə авыр сүз дə ишетмəдем, мин сиңа бəхиллегемне калдырып китəм, син минем арттан килергə ашыкма, балалар бөтенлəй ятим калса, авыр булыр, – диде Гөлгенə, һушым барда əйтəсемне əйтеп калыйм дигəндəй. – Ни сөйлисең, əнисе, нинди китү, мине кемгə калдырасың? Юк, китмисең əле, бергəлəп яшибез, терелтəбез сине, – диде Сабир, күзлəренə тулган яшьне эченə йотарга тырышып. Үзе, Гөлгенəнең сызлануларын җиңелəйтергə телəгəндəй, аны кочагына алып, аркасыннан сыйпап, иркəлəгəндəй итте. Əйе, йөзе якты аның, тормышында Гөлгенə бердəнбер мəхəббəте булды, бервакытта да аның йөзенə кара ягарга тырышмады. Гөлгенə үзе дə акыллы йомшак күңелле хатын иде, яратышып гомер иттелəр. Тик аның авырып китүе генə кайгыга салды. ...Гөлгенəне соңгы юлга озатырга бөтен авыл халкы җыелды. Шулай булмый соң, бар гомерен шушы авыл кешелəрен дəвалауга багышлады ич ул. Көн димəде, төн димəде, авыру янына чыгып йөгерə иде, күпме кешене үлемнəн алып калгандыр да, күпме баланың кендек əбисе булгандыр, һəрхəлдə, аңа сүз тидерүче булмады. Сабирның кайвакыт хатынының иң кирəк чакта өйдə булмавына ачуы да чыккалады, əмма үзенең дə тəүлеклəр буе юлдан кайтып керə алмавын уйлый да сабырлана иде. Менə шулай бер-берсен аңлап яшəде алар. Кадерлесен югалту кайгысы əйтеп бетергесез авыр, башы тəмам түнгəн, ни уйларга да белми əле ул, моннан соң ничек яшəр, ялгыз тормыш ничек булыр? Зиратта мəетне күмүне дин кануннарына туры китереп башкаргач, халык таралыша башлады. Балалары Сабирны култыклап чыгу юлына əйдəргə уйлаган иде, аларга үзен беразга калдырып торырга кушты. Кабер янына тезлəнеп, яңа өелгəн туфракны озак кына сыпырып торды, җан яры белəн кабат бəхиллəште. Гөлгенə апасын югалтуны Таңсылу да бик авыр кичерə иде, дуслар иде бит алар, яшүсмер кыз Гөлгенə килен булып килгəч, үзенə иптəш булды дип ничек сөенгəн иде. Шəһəргə укуга киткəнче һəр адымын җиңгə-апасы белəн киңəшлəшеп ясады, дисəң дə ярый, соңыннан да гел хəбəрлəшеп тордылар. Хатын-кызга зиратка барырга ярамый, дисəлəр дə, Таңсылу ире Бəхтиярдəн калмады, читтəн булса да табутны кабергə төшергəнне күзəтеп торды. Шунда гына Гөлгенə апасының мəңгелеккə араларыннан киткəне аңына барып җитте. Кайтыр юлга борылуга, каршыларында басып торган хəрби киемдəге, мəһабəт гəүдəле ирне күреп, туктап калдылар. Бераз карашып торганнан соң, теге ир телгə килде: – Таңсылу, танымыйсызмы? Сезнең кайгыгызны уртаклашам... – Искəндəр! Сез бит бу, шулаймы? – диде чак телен əйлəндереп Таңсылу һəм, иренең кулын ычкындырып, теге кешегə таба омтылды. Искəндəр каршы килеп Таңсылуны кочаклап алды. Ул арада зират капкасыннан чыгып килүче Сабир "Искəндəр" дигəнне ишетеп калды, лəкин аның кем икəне тиз генə башына барып җитми иде. – Абыем, менə безнең туганыбыз Искəндəр килгəн бит, – дип дəште Таңсылу, аңа борылып. Кочаклашып торучыларга Сабир да килеп кушылды. Бу озак вакытлардан соң көтеп алынган туганнарча аңлашу мизгеллəре иде... ТӘМАМ.