чит пәрдәләр. Элек көлеп торган йортның күзләрендә бушлык. Алай гына да түгел, караңгыл...
чит пәрдәләр. Элек көлеп торган йортның күзләрендә бушлык. Алай гына да түгел, караңгылык. Әллә түбәдәге кардан, әллә сагышыннан йорткай иелгән, җиргә сеңгән кебек. Көрт баскан өй янына якын барырлык түгел иде. Шулай да Гөләра, карга бата-чума капка янына килеп, аны этеп караган булды. Хатын койма ярыгыннан ишек алдына, йортка күз алды. Ишек алдында биек кар ята, кеше йөргән эзләр күренми. Йорт ишегендә дә, абзар-мунча ишегендә дә авыр йозаклар эленеп тора. Шул амбар йозакларын күрмәс өчен әллә ниләр бирер иде Гөләра! Туган йортының бусагасы аша атлап керер өчен әллә ниләр бирер иде! Юк шул! Ике апасы бикләп алганнан бирле аңа бу йортка сукмак ябылды. Ата-баба мирасы, ата йорты ызгышлы дөнья малына әйләнде. Ниндидер үзләре уйлап чыгарган тәртипкә, хаклыкка ышанып, Зөләра белән Диләрә уртак йортка икесенең генә хаклары бар, дип саныйлар. Ә кече сеңелләрен читкә тибәләр, якын да җибәрмиләр. Ярый инде, олы буларак, үзләрен хуҗа да санасыннар ди. Гөләра ата милегенең үзенә тигән өлешен ике туганына бирергә дә риза. Тавышланмасыннар гына иде. Йортка кырык йозак элмәсеннәр иде. Гөләрага да сирәк-мирәк булса да кайтып йөрергә урын калдырсыннар иде. Ызгышып кеше көлдермәсеннәр, халык алдында гыйбрәткә әйләнмәсеннәр иде. Юк бит! Әти-әниләре үлгәннән бирле иң олы апалары Зөләрә җыеп килгән бар агуын сибә, туганнарын еландай чага башлады. Алар исән чагында төп йортның ике энекәшенә язылуын Зөләрә кичерә алмады. Ризасызлыгын белдерсә дә, ата-анасы алдында тавыш чыгарырга базнат итмәде. Марс белән Харис ата йортына көчләрен дә салдылар, вакытларын да кызганмадылар. Икесе килешеп-киңәшләшеп, йортның түбәсен алыштырдылар, капка-койманы рәткә китерделәр, иске мунчаны сүтеп яңаны салдылар. Алар да моны байлыклары артканнан түгел, ә ата-ана сүзен аяк астына салмас өчен эшләделәр. Йорт хәтле йортны рәтләү вакыттан да бигрәк, шактый гына акча чыгымы да сорый. Һәр икесе, гаиләләренең авызыннан өзеп, төп йортны сипләргә чара эзләде. Һәр икесе ата-аналарын азаккы көннәренә хәтле карады. Һәр икесе, төп нигез үзебезгә калыр, бар туганнарны җыя, сыйдыра торган кунакчыл урын булыр, дип хыялландылар. Тормыш без санаганча гына барамы соң ул?! Абыйлы-энеле ике туганның якты хыялларына тормышка ашу насыйп булмаган иде, ахры. Марс белән Харис, сөлектәй ике ир көтмәгәндә бер-бер артлы фаҗигале рәвештә вафат булдылар. Аталары бу вакытта инде дөньяда юк иде, ә әниләре Мәнзүмә карчык бу югалтуны бик авыр кичерде. Дөнья малы кайгысы, тормыш гаме киткән ана тиз арада балалары, ире артыннан иярде. Шулай да киткәндә тиешле васыятын калдырды: "Төп йортны бүлмәгез. Аерылсагыз, бәхет күрмәссез..." Ә Зөләра төп нигезне бүләргә уйламады да. Өч туганның иң олысы буларак, ул үзен монда бердәнбер хуҗа итеп сизде. Аталары күп көч түкте, дип тормады, "хуҗабикә" булуының беренче көненнән диярлек энекәшләренең балаларын да, хатыннарын да йортка кертмәде: "Йөрмәгез монда башымны катырып!" Абыйларының рухын хаклап, туганнарын яклап авыз ачкан Гөләра сеңлесенә дә, Зөләра, туганым, дип тормады, аяк тибеп кычкырды: "Синең дә артык кирәгең юк монда! Әнә ишек, әнә юл!" Апасының авыр холкын белеп, аңа яраклашып яшәгән Диләрә генә йортта кала алды. Туганнар арасыннан кара мәче үтте. Гөләрага, кайчандыр үзенә сыендырып үстергән, җил-яңгырдан, салкыннан саклаган, кайнар ашын, җылысын биргән йортка, кайтып, читтән сагышланып карап торырга гына калды. Әти-әнисенең гомере үткән, аларның тормышын, яшәешен сеңдергән диварларны кереп сыйпау, алар рухына кереп дога уку, корьән ашы уздыру, әни карчык яратканча җылы мичкә арка терәп утыру Гөларага башкача насыйп түгел иде ахры. Ата-анасының рухы каршында да, ходай каршында да моңа хакы бар иде кебек. Тик аның бу хакын дөнья малына туя белмәгән Зөләрә апасы кисте. Гөләра туганы белән ничек тә килешү чарасы эзләде. Әйткәндәй, тузандайны тубалдай итәсе килмәде. Туганнарча яшик, талашмыйк, без бит бер ана балалары, дип өенә барды. Тик Зөләрә яхшылыкны аңламады, сеңлесен һаман читкә типте, үзенекен тукыды: "Мин сезне үстерештем. Йорт минеке!" Булсын