— Гамир кайткан икән бит! Әниеңне күмәргә генә җитешә алмадың... Ничек кайтып җитә алды...
— Гамир кайткан икән бит! Әниеңне күмәргә генә җитешә алмадың... Ничек кайтып җитә алдың, акыллым? — дип, күрше өйдә яшәүче, туган да тиешле Мәрфуга апасы тиз-тиз атлап килеп, күрешергә дип кулын сузды. Аның артыннан күршеләре Хөсни абзый белән хатыны Бибинур апа кергәннәр икән. Кергән күрше-туганнар белән күрешеп чыккач, Гамир башыннан солдат фуражкасын салып куйды да: — Кайтып җиттем, анысы әйбәт булды! Тик бераз соңга калдым шул... Әниемне күрми калдым! Шунысы көенечле булды! — диде, тавышы калтыранып китеп. — Ярый, нишлисең инде... Монда беркемне дә гаепләп булмый. Исән вакытта әниеңнең сине бик күрәсе килгән иде инде, әлбәттә... Язмагандыр, күрәсең! — диде Мәрфуга апасы, үзенең борчылганын Гамирга сиздермәскә тырышып. Утырып дога кылып алганнан соң, хәл-әхвәлләрне сораша-сораша самавыр кайнатып чәй эчкән арада Гамирның кайтканын ишетеп күрше-күләннәр, туганнары килеп күрешеп чыктылар. Төштән соң Гамир апасы белән әнисе күмелгән зиратка китте. Монда аларның әбисе дә күмелгән иде. Ул зиратның юлга карап торган ягында күмелгән булгач, Гамир, әнисен дә шул тирәгә күммәделәр микән дип уйлап килгән иде, алай булып чыкмады, вафат булган кешеләрне соңгы вакытта башка урынга күмә башлаганнар икән. Яңа каберлекләр янына килгәч, апасы әниләре күмелгән каберне күрсәтте. Түгәрәк агачлардан бурап корылган, такталарны җыеп ясалган чардуганнар кырында, яңа гына җирне өеп Гамирның әнисен күмеп куйган кабер иде ул. Алар апасы белән кабер янында шактый вакыт, сүзсез генә басып карап тордылар. Аннан ул апасына кабер янында үзен генә калдырып торуын үтенде. Апасының атлаган тавышы ишетелми башлагач, әнисенең кабере каршысына тезләнеп: — Әни! Улың кайтты бит синең яныңа! Син нигә, аның хезмәтен тутырып кайтуын көтмичә, якты дөньядан китеп бардың? Мин беләм: кызың белән улыңны ярата идең бит син... Безне укымышлы итәм, тәртипле балалар үстерәм, сугыштан соңгы авыр тормышны җиңәм дип, үзеңә авыр булса да, күпме көч куйдың! Без дә сине бик ярата идек! Мин үзем үскән вакытымда көчемнән килгән кадәр сиңа булыша торган идем. Сине ярамаган эшләр белән борчымаска тырыштым. Син боларны сизеп яшәгәнсеңдер дип уйлыйм... — диде улы, кабер эчендә яткан әнисенә. Бераз туктап торгач, сөйләвен дәвам итеп: — Үзең белә идең бит, мин ерак якларда хезмәт итәм. Соңгы минутларыңда кайтып җитеп, яныңда була алмадым! Газиз әнием! Гафу ит мине соңга калганым өчен! Мин сине беркайчан да онытмам! Алдагы тормышымда минем өчен син һәрвакыт уңай үрнәк булып торырсың! — дип әйткәч, күңеле тулып китеп, кайгылы хәбәр алганнан соң икенче тапкыр елап җибәрде.