Утын?... Ауган агач, корыган ботак-чатак – бар да ярый. Лесник Габделхәй белән уртак те...
Утын?... Ауган агач, корыган ботак-чатак – бар да ярый. Лесник Габделхәй белән уртак тел табарлар. Яктылык. Гел чыгымнарсыз да булмас: электр үткәрер. Люминесцент лампалар энергияне аз сарыф итә. Кибетләрдә бар. Күңеле кинәнеп, үзен маяклы юлга чыккан мосафирдай хис итте ул. *** Теплица төзелешенә ун көн китте. Йокысын алты сәгатькә калдырды. Ходаның хикмәте: йокысы туеп, тәне көч җыеп торды. Вакыты барда ярдәмгә күршесе Илдус кергәләде. Суган утыртканда, биш хатын-кызны эндәште. Тегеләр бик теләп килделәр. Әмма телләре! «Кайчан өйләнәсең? Туеңа безне чакырырга онытма!» – дип, тәмам теңкәсенә тиделәр. Эшләгәннәре өчен акча бирмәкче иде – алмадылар. «Өмәгә килдек бит!» – диештеләр. Беренче уңышны җыйганда дулкынланды. Суган түтәлләрен фотога төшереп, интернетта белдерү биргән иде. Сатып алучы икенче көнне үк табылды. Телгә үткен, сүзгә юмарт марҗа түтәй (пекарня хуҗабикәсе): «Мин моннан фәлән кадәр пирог пешерәм бит», – дип, беренче партия суганны сатты да алды. Марҗа түтинең кул арты җиңел булып чыкты. Бер генә кафе-ресторан, ашханә, сәүдә үзәге ул үстергән яшел суганнан баш тартмады. Киресенчә, бик теләп алдылар. Кулга тере акча керде. Күңеле сөенеч белән тулды: бу әле эшнең башы гына... Киләчәктә – күкрәп утырган яшелчә, җиләк-җимеш бакчасы! *** – Хозяин дома? Эш белән мавыгып күрми калган: капка төбендә «джип» туктаган, дүрт ир-ат ишегалдына кереп киләләр иде. Соңгы кергәне артыннан капканы япты. Көньяк кешеләренә охшаганнар. Охшаганнар гына түгел, тәгаен шулар. Алдан килүче сакал-мыек басканы кычкырып исәнләште: – Здраствуй, дарагой! – Здравствуйте. – Какая у тибя злая собака! – диде сакалбай, аяк астында чәңгелдәп йөргән көчеккә елмаеп карап. – У вас ко мне дело какое? – Дило, дило, дарагой! – Я вас слушаю. – Ты зачэм лук растишь, дарагой? – Не понял. Көлештеләр. – Лук мы растим, дарагой! – Так выращивайте. – Ты нам мешаешь, дарагой! Э-э... палку в колёса ставишь! – Я вам не мешаю. Вы выращивайте на своей земле, я – на своей. – Не понял! – Сакалбай гаҗәпләнгән булды: – Он нас не понял! Ай-вай-вай!... Нехороший человек! Яше, кесәсеннән пәке алып, теплица пленкасына сызып җибәрде. Көлештеләр. Яше тагын сызды... Аңлашылды. Башта Сакалбайны сугып егарга кирәк. Ул – баш. Калганнары югалып калачаклар. Аннан күз күрер... Сакалбай, тез буыннары тотрыксызланып, бер-ике адым артка чикте дә чалкан барып төште. Аның артыннан икенчесе... Яше пәке белән ташланды. Пәкеле кулы һавада буталып алды, маңгаена төшкән авыр йодрык чакырылмаган кунакны җиргә сеңдерде. Дүртенчесе, һөҗүм итәргә кыймыйча, читтә басып торды. Алай да таза, нык егетләр. Берсе дә ятып калмады. Торып, үз телләрендә нидер кычкырып, сугышка ыргылдылар. Ул үзенең ялгышын аңлады: сугып еккач, дошманыңа алагаемга тибәргә дә кирәк! Шул чагында ул тиз генә аяклана алмаячак. Егылганны тәпәләмиләр!... Тәпәләмиләр! Каян башына сеңеп калган канун бу?! Дүрт ир-ат ялгызыңа күбрәк шул. Кайсыдыр тез астына күсәк белән орды. Каты авыртудан сыгылып төшүгә башына суктылар. Ишегалды, йорт, теплица – һәммәсе каядыр йөзеп китте дә әйләнеп капланды... Ярсып, сүгенеп типкәләргә тотындылар. Егылганны тәпәлиләр шул! Тәпәлиләр!... Гаяз, бар көчен җыеп, торып басарга тырышты. Аягына басса, боларга каршы тора алыр кебек иде. Күтәрелергә ирек бирмиләр каһәрләр! Хуҗасын яклап, тигезсез көрәшкә ташланган көчекне тибеп очырдылар. – Алас!... Тамак ярып, кемдер кычкырды. Шул мизгелдә коймадан Илдус сикереп төште. – Алас! – дип, тагын бер үкерде күршесе, уң кулын югары күтәреп. Ә кулында граната иде. *** Укытучылар кызык халык: Әүхәдиев Илдус турында сүз чыкса, тиз генә туктатырмын димә үзләрен. Әйтерсең лә Таллыяр урта мәктәбендә бер Әүхәдиев укыган, бүтән балалар килеп-китеп кенә йөргәннәр! И, ул малайга бәйле берсеннән-берсе кызыграк хатирәләр... И, ул малайның чиктән ашкан шуклыгы! Кайчак: «Нигә мин дә аның кебек тәртипсез-шук бала булмадым икән? Мине дә сөйләрләр иде», – дип көнләшеп тә куясың.