Альберт улына охшамаган. Буйчанрак та, гәүдәгә дә нык-калын күренә.
Альберт улына охшамаган. Буйчанрак та, гәүдәгә дә нык-калын күренә. Кирәк чакта күзлеге кул астында түгел. Каударланып, иренә эндәште: – Безгә кемдер керә. Бар әле, бар, каршы чык. Йомышы булса, баскыч төбендә генә әйтсен. Өем җыештырылмаган. – Өеңнең җыештырылган чагы бармы... – Теленең тәмсезлеге! Үзеңне бел! И адәм хуры! Назиф Сибгатович мыштырдап чыкканчы, ишек шакыдылар. – Өйдәләрме? – Өйдәләр. Әйдәгез, әйдүк, түрдән узыгыз! Керүче ир-ат башын ия төшеп исәнләште. Яшьләргә хас сабырсызлык күрсәтеп: – Сез авыл җирлеге башлыгы Гобәйдуллина Фәгыйлә Моратовна буласызмы? Өегезгә килүем өчен гафу итегез. Эш урыныгызда мин сезне озак көттем, – диде. – Э-э... чирләбрәк тора идем шул бүген... Әйе. Ашыгыч эшегез бар идеме? Иртәгегә кадәр сабыр итә алмыйсыз?... – Ашыгыч дип... Авылда сатлык өйләр бармы, Фәгыйлә Моратовна? – Йорт сатып алмакчы буласызмы? – Әйе. – Ул йортны дача итеп тотарга уйлыйсыздыр инде? Шәһәр кешесе шулай кылана хәзер. – Мин авылда яшәргә кайттым. – Яшәргә кайттыгыз?! – Яшәргә, – диде егет, елмаеп. Үзеннән күпкә өлкән ханымның чиктән тыш гаҗәпләнүе кызык тоелды, ахры. – Ерактан кайттыгызмы? – Березники шәһәреннән. Пермь краенда ул кала. – Ничек алай кайтырга уйладың соң? – дип сорады Фәгыйлә Моратовна, «син»гә күчеп. Якын-тирә шәһәрдән кайткан түрә-фәлән түгел икән әле. Хәер, түрә булырга яшьрәк. Белмәссең, артыннан этүче булса! – Ике ай элек Нургали бабам дөнья куйды. Гөлҗиһан әбием инде өч ел гүр иясе. Үләр алдыннан бабам: «Улым, асыл ватаныбызга кайт», – дип, васыять әйтте. – Әти-әниең каршы килмәделәрме? – Әтиемнең гомере авариядә өзелде. Әнием авырып вафат булды. – И Ходаем!.. Урыннары җәннәттә булсын. Олы кайгы кичергәнсез икән... Туганнарың бардыр? – Апам бар. Врач. Пермьдә яшиләр. – Авылга кайтып нишләргә уйлыйсың соң? Ничек көн күрмәкче буласың? Егет йөзендә нур балкытып елмайды. – Җан биргәнгә җүн бирер дия торган иде Нургали бабам. Яшәрбез! – Бабаң соң... Бәхет эзләп барып чыкканмы ул якларга? – 1933 нче елда Нурислам бабамны, «кулак» дип, гаиләсе белән авылдан сөргәннәр. Нургали бабама ул чакта 7 яшь булган. – Алай икә-ә-н... Үзең генә кайттыңмы? Гаиләң бармы? Егет янә елмайды. – Өйләнмәгән әле!... – Исемеңне дә сорамадым. – Гаяз. – Алайса, без болай итик, Гаяз... Хәзер вакыт соң. Иртәгә сәгать тугызларда авыл советына кил. Бөтенесен шунда сөйләшербез. Сатлык өйләр бар. – Ярый. Рәхмәт. Сау булыгыз. – Сау бул. – Чәй эчәргә дә кыстамадың, – диде Назиф Сибгатович, егет артыннан капка ябылгач. – Кеше ерак юлдан кайткан. Хәзер кая бара инде ул? – Бетмәс! Бөтенесенә чәй эчертә башласаң! – Җене тынычланмады. Әллә егетнең «мин сезне эш урыныгызда озак көттем» дигән сүзе ошамады? Көтәрсең! Әллә кем түгелсең! Беткән, ди, синең ишеләр! Авылда яшәргә кайткан! Бал сөртеп куйганнар, ди, монда! Яшьләр шәһәргә китү ягын карый хәзер! Аларга офисларда эш кирәк! Компьютер төймәсенә генә басып утырсыннар! Альберт улларын институтта укыту, Казанның үзендә эшкә урнаштырып, фатир алып бирүләр күпмегә төште соң?! Ашаган белми, тураган белә. Чак калды ләбаса... Пай җирләрен шухыр-мухыр китерә дип, кемдер әләк язган. Ярый әле, тикшерүче акча ярата торган адәм булып чыкты. Алар арасында да төрле кеше бар. Хәзер хәлле кеше баласын Казанга урнаштыру ягын карый. Байлар Казан белән генә дә ваксынмый: балалары Мәскәүдә! Олигарх дигәннәренең чит илдән кайтып керми. – Сандык ачкычын бир! – Картының тавышыннан сискәнеп китте. – Өстәл тартмасыннан карап ал үзең. Ни булды? Ут чыккандай кыланасың. – Авылдан сөрелгән бабасының исемен кем диде әле?... Әйе! Нурислам! Хәтерлисең микән, яшь чагында авыл тарихын язам, китап чыгарам дип, җүләрләнеп йөргән идем. – Нигә язмадың соң? Азмы-күпме акчасы булыр иде. – Акчасы!... Китап чыгару өчен үз кесәңнең калын булуы кирәк! – Адәм санына керер идең бераз! Йөрисең! Санга суккан кеше дә юк бит сине! – Сукмасалар! – Кайтасың да шул диваныңда түшәм санап ятасың! Менә бүгеннән тотын китап язарга! – Юк, – диде Назиф Сибгатович, сандыктан кызыл клеёнка тышлы калын дәфтәр алып. – Нигә? – Сәбәбе бар.