сүзлəрен авырлык белəн сайлап. – Сарык-сыер көттем, көтү артында йөрдем. Кайчакта үземн...
сүзлəрен авырлык белəн сайлап. – Сарык-сыер көттем, көтү артында йөрдем. Кайчакта үземне бала дип тə сизми идем: иртəдəн кичкə кадəр – эш, кайгырту, уй. Үз-үземə генə терəк булып үстем. Ул тагын тынып калды. Күңелендəге иң авыр җөмлəне əйтергə вакыт җитə иде. – Əти хəзер юк, – диде ул əкрен генə. – Əниемə исə мин йорт алып бирдем. Ул хəзер эчми. Тормышы җайлана башлады. Мин аңа ярдəм итəм, кулымнан килгəнен эшлим. Əмма… минем тамырларым шундый. Минем узганым шундый. Фəрит Гөлназга карады. Аның күзлəре яшь белəн тулган иде. Ул үзенең эчендə нəрсəдер өзелгəндəй тойды: əйтер сүзлəр əйтелгəн, сер ачылган, хəзер инде бөтен нəрсə Гөлназ кулында. – Мин синең каршыңа "камил" булып килмим, – диде ул, тавышы калтырап. – Мин бары тик үз көчем белəн аякка баскан кеше. Əгəр син минем бу үткəнемне кабул итə алсаң, мине нинди булсам – шундый итеп кабул итсəң… Мин сиңа бер үтенеч белəн килдем. Ул кесəсеннəн кечкенə генə тартма чыгарды. Куллары чак кына дерелди иде, əмма күзлəре нык иде. – Гөлназ… Мин сине яратам. Минем белəн тормыш корырга риза булырсыңмы? Мин сине үземнең хатыным итеп күрəсем килə. Əмма моны əйткəнче, мин сиңа дөреслекне җиткерергə тиеш идем. Бер мизгелгə тынлык урнашты. Яңгыр тамчылары тəрəзəгə бəрелə, ерактан гына ниндидер музыка ишетелеп кала иде. Гөлназ Фəритнең кулына үз кулын салды – җылы, ышанычлы итеп. – Фəрит, – диде ул тыныч кына. – Кеше үткəнен сайлап тумый. Əмма ул бүген кем булуын сайлый. Син бит үзеңне югалтмагансың. Син кешелəрдəн оялырлык эш эшлəмəгəнсең – киресенчə, барын да үз көчең белəн күтəргəнсең. Əниеңне дə ташламагансың. Мин моны хөрмəт итəм. Ул аз гына елмайды, күз яшьлəрен яшерергə дə тырышмады. – Мин синең белəн булырга телим, – диде Гөлназ. – Əйе… мин риза. Фəритнең күкрəгеннəн авыр таш төшкəндəй булды. Ул бер мизгелгə генə күзлəрен йомды: балачактан бирле күңелендə җыелган шом, курку, кимсенү – барысы да əкренлəп таралгандай иде. Ул бу дөньяда беренче тапкыр чын-чынлап җиңел сулады. Шул кичне алар, яңгыр астында кулга-кул тотынып, озак кына йөрде. Шəһəр утлары да башкачарак яктырак күренде. Фəрит өчен ул көн тормышындагы иң мөһим көннəрнең берсе булды: ул мəхəббəткə генə түгел, ышанычка һəм кабул ителүгə дə иреште. Шул мизгелдə аның күзлəрендə, мин җаваплылыкны күтəрə алырмынмы, дигəндəй борчылу да күренде. Əмма Гөлназның җавабы Фəритнең күңеленə җиңеллек булып төште: ул аның куркуларын да, ниятлəрен дə аңлады. Гөлназның əти-əнисе Фəритне үз уллары кебек кабул иттелəр. Бу гаилəдə ул беренче тапкыр үзен чын мəгънəсендə өйдə кебек хис итте: табында – ихласлык, сүздə – җылылык, карашта – ышаныч. Кайчак Фəрит, аларның йортындагы якты тəрəзəлəргə карап, күңеленə сыешмый торган рəхмəт хисе тоя иде: "Менə шушы җылылыкны мин сакларга тиеш. Алар алдында да, Гөлназ алдында да сынатырга ярамый". Ул аларның ышанычын акларга телəде. Шуңа күрə зур купшы туй, киемнəрдə ярышу да, шау-шулы мəҗлеслəр дə кирəк түгел иде аларга. Алар тыныч кына язылыштылар. Иң якын кешелəр генə белде, иң кадерлелəргенə янəшə булды. Ихтыяр көче дə, мəхəббəт тə көндəлектə сынала. Фəрит күп эшлəде, Гөлназ аны сүзсез аңлады: артык сорауларсыз, артык үпкəсез. Ул Фəриткə терəк була белде. Ə Фəрит исə Гөлназга яклау, хөрмəт, ышаныч бирергə тырышты. Сабырлык, ихтирам, тугрылык – аларның мəхəббəтенең телсез кагыйдəсе шулар иде. Язылышканнан соң бер ел үтүгə, аларның тормышында тагын да зуррак шатлык ишеге ачылды: кызлары туды. Бала елавы өйгə керү белəн, Фəрит үзенең бөтен дөньясы үзгəргəнен аңлады: элек ул "иртəгə" турында уйласа, хəзер килəчəк турында уйлый башлады. Кызының нəни учы аның бармагын кысканда, Фəритнең күзлəренə яшь килде. Ул, эчтəн генə пышылдап, үзенə тагын бер кат сүз бирде: "Мин сезне саклармын. Мин булдыра алырмын". ...Җəйге ялларда Фəрит Гөлназга үзенең туган якларын күрсəтергə булды. Ул күптəн күңелендə йөрткəн телəген үтəде: "Кайда үскəнемне, кайсы җиллəрне сулышым белəн бергə эчкəнемне күрсен, минем йөрəк кайда тибə башлаганын белсен", – диде ул.