Фəритнең күңелендə əтисенə карата бер үпкə дə калмаган иде инде. Чөнки Фəритнең яралы к...
Фəритнең күңелендə əтисенə карата бер үпкə дə калмаган иде инде. Чөнки Фəритнең яралы күңеле һаман да тормышка ябышып яши белə иде. Аңа, гаҗəп, күпме җылылык һəм игелек сыйган! Яралы булса да – йомшак; кырыс тормышта үскəн булса да – кешелеклелеген югалтмаган. Ул барысын да тиешенчə башкарды: җеназасын да, каберен дə, ташын да. Аннары зират капкасыннан чыккач, бер мизгелгə туктап калды да кабат борылып карады. Кайчан тагын монда кайта алырмын əле, дип уйлады ул. Фəритнең əнисе күрше авылда яши иде. Бер ир-ат белəн тора: ул үзе эчми кебек, лəкин еш кына аны кыйный иде. Əнисе инде бөтенлəй диярлек эчми башлаган – əби дөрес əйтə иде: ул элек əтисе аркасында гына эчкəн, əтисе аны мəҗбүр иткəн. Фəрит əнисенең дə гомерен əрəм иттерəсе, аны да югалтырга телəмəде. Шуңа күрə ул аңа ничек ярдəм итə алам икəн, дип уйлана башлады. Дусты Айрат белəн сөйлəшкəндə, Фəритнең туган авылында сатуга куелган бер йорт турында белеп калды. Ике дə уйлап тормыйча, Фəрит шул йортны сатып алырга булды. Акчаны тагын да эшлəп табып була. Ə менə əнисенең сəламəтлеген дə, күңел тынычлыгын да кире кайтарып булмый. Һичьюгы картлык көнендə тыныч, имин яшəсен. Өстəвенə, киленне дə кайда алып кайтып, туган якларны күрсəтергə мөмкин булыр. Гөлназ турында уй Фəритнең күңеленə җылылык бирə иде. Йорт зур түгел иде, лəкин бик җыйнак һəм матур: газ кертелгəн, эчендə җылы, уңайлы. Фəрит əнисен алып кайтты. Артык сөйлəшмəделəр – сүзлəр артык кебек. Күңелендə бер генə уй əйлəнə: "Җитте инде, əни… җитте бу интегүлəр. Мин сине тынычлыкка чыгарам". Йорт янына килеп туктагач, Фəрит ишекне ачты да, əнисен түргə уздырды. Өй кечкенə генə, лəкин нурлы: тəрəзəлəр чиста, идəннəр шоп-шома, мич янында да, бусага төбендə дə җылы бер тəртип сакланып калган. Монда кайчандыр ялгыз яшəгəн əбинең кул эзе һəркайда күренə иде: йорт үзе бер сабырлык һəм пөхтəлек белəн сулый. Əнисе, башын аз гына иеп, өйне əкрен генə карап чыкты. Күзлəрендə курку да бар иде, ышанмау да. "Чынлапмы бу? Минем өченме?" – ди иде карашы. Фəрит, тавышын мөмкин кадəр йомшартып, янəшəгə килеп басты. – Əни… менə сиңа йорт, – диде ул, сүзлəрен авырлык белəн генə тезеп. – Шунда яшəрсең. Коммуналь түлəүлəрен үзем түлəрмен. Тик сиңа бер генə үтенечем бар: өй һəрвакыт чиста, җыйнак булсын. Белəм, син булдыра аласың. Əнисе җавап бирмəде, тик куллары дерелдəп китте. Аның бар тормышы – чит йорт, чит ишек, чит ирнең каты сүзе, куркып уянган төннəр иде. Ə монда – тынлык. Кешене өркетə торган дəрəҗəдə тыныч тынлык. (Ахыры бар.)