– Бу сез? – дип сорады кыз, янында утырган Габдинурны күреп.
– Бу сез? – дип сорады кыз, янында утырган Габдинурны күреп. – Әйе, мин. Син борчылма, инде күзеңне ачтың, авырлыклар артта калды, сабыр ит. Мин хәзер табибларны чакырам. – Туктагыз, миңа әйтергә кирәк… алайса өлгермим. – Сиңа сөйләшергә ярамый! Габдинур китәргә теләп урыныннан торды. – Зинһар… китмәгез… Мин куркам… – Курыкма, монда бик яхшы табиблар эшли, алар сине аякка бастырырлар… – Сез моңа ышанасызмы?.. Мин тиздән үләм… Сөенәсездер… гөнаһлы булып китәм бит… Сез бит мулла, укыгыз миңа бер дога… Бер дога җитә… Кызның канлы йөзен уратып алган марля аша кан төсендәге күз яше агып чыкты. "Хәзер соң инде, баштарак уйларга кирәк иде", – дип әйтмәкче булды Габдинур. Кызның кыяфәтен, аның халәтен күреп, бу уеннан кире кайтты. Белүче бер Аллаһ кына, ә доганы укырга кирәк… Палатага үзәкләрне өзеп "Йәсин" догасы яңгырады. Укып бетергәннән соң, Габдинур табибларны чакырды. Берничә минуттан палатадан өстенә ак җәймә ябылган каталканы алып чыгып киттеләр. "Эх, мин сине туры юлга бастырырга тиеш идем, өлгермәдем бит!" – дип әрнеп уйланды Габдинур. …Ике елдан соң ул яңа туган кызларына Диния дип исем кушты. Мөнирә Сафина