дулкынында йөзде. Зәлидәнең иркәләү-назлары да шундый ихлас иде, Фәниснең моңарчы андый...
дулкынында йөзде. Зәлидәнең иркәләү-назлары да шундый ихлас иде, Фәниснең моңарчы андый хатын-кызны очратканы булмады. Егет чын саф сөюнең ни икәнен шушы төндә генә аңлады. Иртәгесен Фәнис көне буе ярәшү балдагы эзләде, исәбе – кич белән барып, Зәлидәгә кияүгә чыгарга тәкъдим ясау иде. Тик... соңга калды. Зәлидә юкка чыккач, Фәниснең күңел күген болыт каплады. Ул кызны югалткач кына Зәлидәнең үзе өчен никадәр кадерле булганына төшенде. Беренче тапкыр Фәнис аның тавышына гашыйк булган иде. Әнвәрнең үгетләүләренә, коллегаларының каршы килүенә карамастан, ул Зәлидәне үзе янына алып килүгә иреште. "Җырчы сандугачым" дип йөртте ул аны эченнән генә. Казанга килгәч, матур киенеп, бизәнеп йөри башласа да, аның гадилеге, авыллыгы әллә каян сизелә иде. Фәнис, шәһәрдә туып-үскән егет буларак, аның кайбер гадәтләренә гаҗәпләнеп тә куйгалады. Берсендә Рәфидә аңа мәҗбүриләп, бик тә очлы үкчәле туфли киертеп чыгарды. Аягыңны нәфис күрсәтә, имеш. Үзе Зәлидәнең, ялгыш басып, егылып китүен көткәндерме, аңламассың бу хатын-кызны. Кызның чыгып басу рәвешеннән үк аяк киеменең уңайсызлыгы сизелде, ул аның игътибарын ала, онытылып җырларга комачаулый иде булса кирәк. Шулвакыт, бөтен кешене шаккаттырып, Зәлидә сәхнә уртасында туфлиен салды да куйды! Халык гөрләтеп кул чапты үзенә. Беркем гаеп итмәде, киресенчә, гадилеген яраттылар аның. Фәнис тә торган саен аңа тартылды. Кыз янында ул үзен иркен хис итә, ясалмаланырга кирәкми, ни уйласаң, шуны әйтеп була. Кайвакытта, күзләре очрашкач, Зәлидәнең оялып керфекләрен түбән төшерүе, сиздермәскә тырышса да, каушап китүе егетнең күңелен әллә нишләтә, үзенә тарта иде. Яңгырлы көн һәрнәрсәне үз урынына куйган иде бит инде, ләбаса. Фәнис Зәлидәне чынлап яратуын аңлады, ә иң мөһиме – Зәлидәнең үзенә гашыйк икәненә бер шиге калмаган иде аның. Тик ни өчен качты аннан Зәлидә, ник кабат очрашырга теләмәде – бусы инде Фәнис өчен гомерлек сер иде. Фәнис кабат көндәлекне кулына алды. (Дәвамы бар.) Камария Вафина