Ниһаять, авылга, әби янына кайтып килергә җай чыкты. Әнвәр, рәхмәт яугыры, авылга кайта...
Ниһаять, авылга, әби янына кайтып килергә җай чыкты. Әнвәр, рәхмәт яугыры, авылга кайтасың килмиме, дип үзе дәште. Аның миңа булган карашы үзгәрде хәзер. Чөнки мин күп җырны баянга башкарам. Уртак җырлар берләштерде безне. Ул баянда, мин җырлаганда икебез бербөтен булып бетәбез. Әбием, җанкисәгем, теге вакытта үпкәләп калса да, мине күргәч, күңеле тулып, күзләре мөлдерәде. Үзем дә бик сагынган идем, кочаклашып елаштык. Минем өчен бик тә кадерле, җаныма газиз кешем шул ул. Берничә ай эчендә картаеп киткән кебек тоелды. Әллә авырый шунда. Әледән әле эчен угалап куйса да, сер бирмәгән була үзе. Кич белән йокларга яткач, әбием караватыма килеп килеп утырды да, чәчемне сыпыргалап: – Бик тә бәхетле булуыңны телим шул, кызым. Нишлисең, ул җыр-моң дигән нәрсә безнең нәселне гомер буе эзәрлекләп килә инде ул. Никтер бәхет китерми ул безгә. Заманында мин дә җырлый идем. Бабаең гармунчы, мин җырчы, әй гөрләтә идек кичке уеннарны! Мәҗлесләрдә бар кешенең күзе бездә була иде. Өйләнешкәч, мине дөнья мәшәкате басты: балалар карыйсы, мал-туар дисеңме. Бабаең мәҗлес-фәләннәргә үзе генә йөри башлады. Шунда бозым керде арабызга. Миннән көннән-көн суынды, ахырда, гаиләне ташлап, башка хатынга чыгып китте. Һай, еладым шул чагында, бик рәнҗедем. Сөяркәсе белән бәхетле гомер кичерә алмадылар барыбер. Бабаең тора-бара эчүгә сабышты. Минем янга кайтмакчы булып, көн дә гармунын күтәреп килеп, капка төбемдә җырлап утырыр иде. Кертмәдем шул, күңелем каткан иде, кертмәдем. Керткән булсам, әле яшәгән дә булыр иде. Исерек көе урамда туңып үлде. Җәлләдем үзен. Кояшым сүнгән кебек булды. Кайгымны җыр белән бастым. Башта җырлыйм, аннары туйганчы елыйм... Аннары анаң хәсрәте... Аңа да җыр бәхет китермәде. Бик яраткан егете алдады аны. Ул да гармунчы иде. Син туасын белгәч, авылдан чыгып качты. Әниеңнең җырлары да гел сагышлы, моңлы иде. Йөрәк яраларын җыр белән баскандыр инде ул да. Шуңа да сине җырлатасым килмәде. Тик, нишлисең, ташып аккан күңел чишмәсен буып куеп булмый шул. Мин инде сиңа үпкәләмим. Үзең сайлаган юлдан үзең барасы. Тик сиңа киңәшем шул: күңелне күтәрә торган, дәртле җырлар җырла! Моң-сагыш басмасын күңелеңне. – Ярар, әбием, – дигән булдым мин, аның күңелен төшермәс өчен. Тик андый дәртле, сикертә торган җырлар Рәфидәгә калсын инде. Минем күңелемә бер дә батмый шул алар. – Сиңа тагын бер киңәшем, киңәш кенә түгел, үтенечем бар. Нинди генә авыр вакытың булса да, шатлыгыңны уртаклашыйк, дисәләр дә, авызыңа аракы алма! Берүк сак бул! Бөтен бәланең башы ул исерткеч эчемлекләр. Әби янында рәхәтләнеп бер атна торып килдем. Бәрәңге алдык, бакчалар җыештырдык. Ул пешереп җибәргән өчпочмакларны Анна түти белән әле һаман ашап бетерә алмыйбыз. 25 октябрь Бүген әбиемне җирләп килдек. Әнвәр белән Фәнис тә кайтты. Авырган булган шул инде әбием, сиздермәгән генә. Больницага алып баргач, операция ясаганнар ясавын, тик соңга калгансыз, озак яшәмәс дигәннәр. Без ерак шәһәрдә гастрольдә идек. Күмәргә генә кайтып җитештек. Гаиләсе белән әбинең бертуган энесе булышмаса, нишләгән булыр идем, белмим. Бик авыр миңа. Ике күземнән яшь ага да тора. Бер якын кешем дә калмады бит. Фәнис юаткан була инде үзе. "Без сине ташламыйбыз, борчылма", – ди. 23 март. 1999 ел. Эх, Көндәлегем! Сине ташламасам да, күптән кулыма алганым юк икән шул. Бу артист тормышы шулкадәр тынгысыз дип уйламаган идем. Бер шәһәрдән кайтып кереп, хәл алырга өлгермисең, тагын юлга чыгасы. Минем җырлаганны яраталар, исемемне башка җырчыларныкы янына афишага да яза башладылар. Кайбер җырчыларның "укымаган бит ул", "тынын дөрес алмый", "тамашачыларны елатыр өчен генә чыгаралар аны" дигән сүзләренә дә исем китми хәзер. Гел озын көйләр җырламасам да, миңа татар халык җырлары якын. Мин янымда сикереп биеп торучыларны бөтенләй яратмыйм. Алар булса, җырым бармый, игътибарым читкә китә. Алардан башка да халык тын алмый тыңлый үземне. Чәчәк бәйләмнәренең дә иң күбесе миңа эләгә. Мин купшы роза букетларын түгел, үзебезнең болын чәчәкләре кебек гадиләрен яратам. Көнләшүчеләр күп инде. Бигрәк тә