– Ләйсән! Ашны кара әле, бик шәп кайнап китмәсен, алга тарт утын! Берәмләп кенә үзем өс...
– Ләйсән! Ашны кара әле, бик шәп кайнап китмәсен, алга тарт утын! Берәмләп кенә үзем өстәрмен утынны. Шулпа аша күренмәле булсын иде, талгын гына кайнаса, бик тәмле булыр, менә күреп тор. Ирина, син, балакаем, шәбәйт эшеңне, Ринат килеп тә керер: мулла вакытында йөрүчән була ул. Аны көттереп тору килешмәс. Сөйли торды, эшен эшли торды Тәгълимә. Мичне ачып, бәлешләрнең урыннарын алыштырды, кызу булып китмәсен дип, сызык кына морҗаны ачып куйды: – Авылга тәмле бәлеш исе таралсын әле, әйме, Рәмилә кызым! – дип елмайды һаман итәгенә ябышып ияреп йөргән балага. – Бәйрәм исе таралсын! Бәлешләр пешеп, мич башына «менеп китүгә» ит тә җитеште. Аны алып, рәтен белүче Тәгълимә ападан мактап-мактап тураттылар да, майлы шулпада пешкән бәрәңге, кишер, кәлигә белән аралап, тирән тәлинкәләргә өеп куйдылар. Ит һәм бәлешне табынга чыгарганда өстенә кояр өчен аерым савытка майлы шулпа алып мич алдына куйдылар. Шулпаны сөзеп, икегә бүлделәр: токмач кайнатырга, аны өләшкәндә сыегайтырга. Яшел суган туралып, ипи киселеп, әкренләп килә башлаган кунакларның һәрберсенең күчтәнәчләре, Иринаның кичтән пешереп алып төшкән татлы пироглары киселеп табынга тезелгәч, эш алъяпкычларын, яулыкларын чистасына алыштырды уңганнар. Коръән ашында башлап кабарга тоз куйдылар табынга, сөлгеләрне әзерләделәр. – Ринат килеп кергәнче бер сүзем бар бит әле, туганнар. Тыңласагыз инде, – дип, уртагарак чыкты Тәгълимә. – Муллага мәчет кирәк, болай булмый. Гайнуллин алдында йөз саклап тору ярамас, яңа мәчетне үз кулыбызга алып, юып җыештырыйк та бергәләп бәйрәм уздырыйк. Озакламый Ураза ае җитә, авылыбыз өстендә азан тавышы яңгырасын. Сез ничек уйлыйсыз? – Бик әйбәт булыр иде дә бит. Рөхсәт бирерләрме соң? – диде Булат. – Рөхсәт алу эшен Иринага кушабыз. Бикмурзин аңа каршы килә алмас, – диде Сәгыйдә. – Мин бу эшкә кушкуллап кушылам! – Ә Гайнуллинны кая итәбез соң? – Үзе аңлап юл бирергә тиеш: аны баланың исем туена түгел, вафатларның җеназасын укырга да чакыручы юк хәзер, – дип сөйләшүгә кушылды әлегә кадәр авылдашларын ачык ишек яңагына сөялеп күзәткән Эдик. – Әтине күмгәндә укыганы өчен дә һаман эчем поша. – Мәчетне җыештырыйк та Вилдан Яруллович рухына Коръән укыйк. Бик әйбәт булыр, – диде Булат. – Ә Гайнуллин якын килми ул, Ирина безне искечәгә укыта башлагач та аңлады, күренгәне юк мәчеттә, – диде Сәгыйдә. – Өмәне үзем оештырам, бер чакыргач та йөгереп килергә булсын, карагыз аны! Шулвакыт: – Исәнмесез, авылдашлар! Бисмиллаһи рәхман рәхим! Яңа өй котлы булсын! – дип, көр тавыш белән исәнлек сорап, Ринат бусаганы атлап керде. Кунакларның үзен күргәч тынып калуын шәйләп, бераз гаҗәпләнсә дә, тышка чыгармады, зур өйне кинәнү белән күзеннән уздырып: – Бик матур булды өегез, авылга ямь артты, рәхмәт яусын сезгә, Булат, Ләйсән, балалар, ярдәмләшкән кешеләр! Ягез, мәҗлесне башлыйк, табын артыннан урыннарыгызны алыгыз, туганнар! – дип игълан итте. Бәйрәм матур үтте. Яңа өйдә азан яңгырады, догалар укылды, хәерләр таратылып, мәрхүм ата-бабалар, туганнар рухына багышланды. Мулла һәр ризыкны мактап, бүлеп-бүлеп кунакларга өләште, кыстап ашатты. Табын артында тыйнак кына сөйләштеләр, аннары берәм-берәм яңа өйне котладылар, бүләкләр салдылар, изге теләкләр теләделәр. Азактан бергәләп салават әйттеләр. Булат эшсез калып, төшенкелеккә бирелгәч, аракы белән юанып, эчәргә салышканда гаиләсен коткарганы өчен Ләйсәннең Ринатка чиксез рәхмәтле булуын белә Ирина. Бу хакта еш искә ала Ләйсән. Шуңа да кунаклар таралышып, савыт-саба юылгач, ризыкларны җыеп: – Ирина! Булат сине мотоцикл белән илтер. Кайтышлый Ринатның балаларына кертеп кенә чык әле менә шул сыйларны. Үксезләр бит, йөрәгем әрни, – дигәч, берсүзсез ризалашты. Өенә кергәч, балаларны тезеп утыртып ашатканда хатын-кыз кулы җитмәвен – Йолдызның тигез үрелмәгән чәчләрен, тишелгән урыны «чумырып» тегелгән күлмәген, малайларның юылса да таплары катып калган өс киемнәрен, газ өстендә куерып киткән кибет токмачы салынган ашны күреп, үзенең дә үзәге өзелде. «Кайчан гына мин дә шул хәлдә идем бит. Балалар йортында кигән төсе чыккан, юылып