янәсе. Ә Рәхимәсе өзми дә куймый: «Кыз кирәк!» – дип тукый 36 яшендә Рәхимәнең карынынд...
янәсе. Ә Рәхимәсе өзми дә куймый: «Кыз кирәк!» – дип тукый 36 яшендә Рәхимәнең карынында тагын өмет үсә башлады. Район табиблары сөендерделәр: «Игезәкләр булачак!» Әни кеше кич утырып туачак сабыйларына оекбаш, башлык һәм аллы-гөлле җепләрдән... кечкенә генә күлмәкләр бәйләде. Хастаханәгә алданрак барып ятарга кушсалар да, Рәхимәнең балаларын ташлап китәсе килмәде. Кышкы зәмһәрир салкыннар дөньяны туңдырган бер төндә Рәхимәнең тулгагы кузгалды. Бүрәнәләр шартлап ярылган мондый салкында бала табарга торган хатын белән утыз чакрымдагы район үзәгенә чыгып китү турында уйлау да юк. Куркудан төсе качкан Зифа карчык Гафурны төнлә фельдшерга йөгертте. Бәхетсезлеккә каршы, анысы өендә юк, каядыр киткән булып чыкты. Гафур әйләнеп кайтканда чарасыздан кендек әбисенә әйләнгән Зифа карчык бер баланы кабул иткән иде инде. Алла ярдәме белән тиздән икенчесе дә дөньяга туды. Зифа карчыкның балалары алдында дәрәҗәсе тагын да үсеп китте. Рәхимәнең алдан бәйләп куйган аллы-гөлле күлмәкләрен киярлек бала булмады – Гафур әйткәнчә, бу төндә гаиләдә ир-ат сафлары тагын ике егеткә ныгыды. Зифа карчык исә юатып килененең башыннан сыйпады: «Уңган хатын ул китерер...» Төпчеген – алтынчы улын Рәхимә кырык бер яшендә тудырды. Олы улы Шәүкәт бу вакытта инде хәрби хезмәтен бетереп кайткан иде. Төпчек энекәшеннән башка дүрт туганын үстерешкән Шәүкәт инде тиздән өйләнер дә үз балаларын үстерер. Энекәшләре алдында аның абруе да зур, сүзе дә сүз. Ни дисәң дә, өлкән абыйлары! Аңа исеме белән дәшүче дә юк. Хәтта Рәхимә белән Гафур да олы улларын ярым шаяртып «Дәү абый» дип йөртә. Зифа карчык үлгәч, Шәүкәте булмаса, бик кыенга каласы иде Рәхимәгә. Булыр баланың ун яшеннән баш булуы хактыр шул. Күп балалы ана белән атага аларны үстерүе, әлбәттә, җиңел түгел. Икенче яктан, ул балалар бер-берсен үстерешә, бер-берсеннән өйрәнә, берсенә берсе күз-колак була. Берсеннән калган киемне икенчесе кию турында әйтәсе дә юк. Үскән чакта кул арасына кереп хезмәт мәктәбе үтүләре ни тора. Күп балалы гаиләдә туганлык тойгысы көчле. Бер-береңә ярдәм итү кебек сыйфат зур гаиләләрдә үскән балаларның каннарына балачактан сеңгән. «Бер бала – мең бәла» дигән сүз юкка тумагандыр шул. Алтынчы улын язмышына күнгән Рәхимә инде элеккечә, кыз табам, дип атлыгып тапмады, ә, кем булса, шул булыр, таза-сау гына тусын, бәхете белән дөньяга килсен, дип теләде. Инде кыз бала таба алмавы белән дә килеште Рәхимә. Балаларның кызмы-малаймы булуында түгел, ә таза-сау, акыллы, тәүфыйклы булып үсүләрендә түгелмени эш? Ире әйтмешли, юк өчен кайгырганчы, бары өчен сөен. Сөенмәслекмени?! Алты ул, алты өлеш бәхет кемдә бар әле ул? Әйе, Рәхимә өчен алты баласы зур бер бөтен бәхет булса да, ул бу бәхетен алты өлешкә бүлә. Чөнки бер балаң өчен куанганда, икенчесе өчен йөрәгең сызлый. Алты баланы үстергәндә Рәхимә белән Гафур да төрлесен күрделәр. Алты төрле холык, алты төрле фигыль. Аттан ала да туа, кола да туа дигәндәй, кемгәдер охшап, Искәндәрләре сугыш чукмары булып үсте. Беркемгә дә буйсына белмәгән үсмер дөньяда үзе дөрес санаган ниндидер хаклыкны йодрык аша урнаштырып йөрде: ничә кат башын тиште, борынын канатты, кулын сындырды. Әтисенең һәм абыйсы Шәүкәтнең абруе гына малайны ярамаган сукмакка басудан йолып калды – агачны яшьлектә бөк. Игезәк сыңары Рәвил нигәдер чирләш туды. Рәхимәгә улы белән еш кына хастаханәдә ятарга туры килде. Баласы чирләгәндә ана кеше мең кат үлеп, мең кат терелә. Бер балаң сөендерсә, икенчесе көйдерә. Шуңа да Рәхимә балаларны алты өлеш бәхетем дип саный. Бүген дүрт балаң исән-сау, имин, ә калган икесе чирли яисә борчый икән, димәк, иртәгә тагын ике өлеш бәхет өстәләсен көтеп яшисең. Өзелеп кыз теләгән хатынны язмышы барыбер кызсыз калдырмады. Уллары ир-егет булып җитлегә торды, насыйп парларын ияртеп кайта тордылар. Һәр киленен Рәхимә үз кызы кебек итеп кабул итте. Үрнәк буларак, акыллы кайнанасы Зифа карчык күз алдыннан китмәде. Кайнана-килен мөнәсәбәтләренә бианасы Зифа өйрәтеп китте. Һәр килене белән Рәхимә уртак тел тапты. Ә инде бер-бер артлы кызлар-малайлар ияртеп кайта