– Әни, әни, бу әби синең янга килгән. Бик кирәк иде ди, – диеп сүз башлады Салават.
– Әни, әни, бу әби синең янга килгән. Бик кирәк иде ди, – диеп сүз башлады Салават. – Ул безнең туган көнебезне дә белә әле, – диде Самат. Шулай диештеләр дә балалар, кире урамга йөгерделәр. Кайнанасын күргәч, беразга югалып калды Зилә. Хәтта чәй тәкъдим итәргә дә онытып җибәрде. Булатның үлемендә Зиләне гаепләп, пычрак сүзләр әйткән, оныкларының бар икәнен дә белми яшәгән кешенең алты ел вакыт үткәч, йортына килеп керүе бик сәер тоелды Зиләгә. – Ни йомыш? – диде Зилә коры гына итеп. – Малайлар нәкъ Булат кебек икән. Бер тамчы су кебек әтиләренә охшаганнар. Хәтта тавышлары да Булатныкы кебек, – дип сүз башлады көтелмәгән кунак. – Булатка охшамый, кемгә охшасын инде алар? – диде Зилә төкселәнеп. Ә үзе күз кырые белән генә кайнанасын күзәтте. Бала хәсрәте бигрәк бетергән үзен: җыерчыклы битләре саргайган, гәүдәсе тире белән сөяктән генә тора. Килен белән кайнананың әңгәмәсе нигәдер ялганып китә алмады. Зилә, кайнанасына сынаулы караш ташлап, дәшкәнен көтте, ә кайнана, килүенең сәбәбен җиткерү өчен, тиешле сүзләр таба алмый интекте. – Авыру мин, Зилә. Табиблар ике-өч ай гомерең калды, диделәр. Сезнең янга гафу үтенергә килдем, – дип, күз яшьләрен сөртә-сөртә, сүзен башлады кайнана. – Булатның үлемендә дә, синең тол калып, балаларның ятим үсүендә дә мин генә гаепле. Шул сүзләрне ишеткәч, Зилә күзләрен шар ачып, кайнанасына текәлде. Ә тегесе, яшьләрен сөртә-сөртә, сүзен дәвам итте: – Булатны миннән тартып алырсың, дип курыктым. Үз ягыңа авыштырырсың да, мине яратмый башлар, дип уйладым. Шуңа күрә, җае чыккан саен Булатны сиңа каршы котырттым. Ул бит минем аркада, минем котыртуларыма түзә алмыйча, бауга менде. Син бәбиләгән көнне дә Булатка: "Ул балалар синеке түгел. Нәселебездә игезәкләр юк безнең. Балалар – башканыкы", – дип, мин тәкрарладым. Минем телемә түзә алмый асылынды бит ул, балакаем. Тыела алмыйча елаган кайнанасын тамчы да кызганмады Зилә. – Синмени ул безнең язмыш белән уйнаучы?! Ә мин ничә еллар буе Булатның үлем сәбәпләрен эзләп изаланам. Бер гаепсез кешеләрдән шикләнеп яшәдем. Син икән бит ул үтерүче. Газиз баласын үтерүче, – дип ярсыды Зилә, яшьләрен сөртеп. – Зилә, балакаем. Кичерә күр мине, зинһар өчен. Мин синең бәхиллегеңне алырга килдем. Күп гомерем калмады бит мине-е-ем... – дип, Зиләнең каршысына тезләнде кайнана. – Кайтар син миңа бәхетемне, кайтар Булатымны, әгәр дә бәхиллек аласың килсә, – дип кычкырды Зилә, үзе дә ни сөйләгәнен аңламастан. – Теләсәң нәрсә әйт миңа, тик кичер, бәхиллек кенә бир миңа, – дип өзгәләнде кайнана. Әлеге күңелсез сөйләшүне өй тирәсенә килеп туктаган машинаның берөзлексез кычкырган гудогы бүлде. – Китсәң, яхшырак булыр, – диде Зилә, азрак тынычлана төшеп. Аннан ишетелер-ишетелмәс итеп: "Хуш! Сау бул! Һәм... Бәхил бул!" – дип өстәде. Ә капка төбендә, үзенең алсу машинасы янында, чәчәк букеты тотып, Салават белән Саматның дусты – Марат басып тора иде. Гузель Хабибуллина