табиб сәламәтлегеңне тикшереп тора. Шуның өчен пенсияңнең бер өлешен генә тотып калачак...
табиб сәламәтлегеңне тикшереп тора. Шуның өчен пенсияңнең бер өлешен генә тотып калачаклар. Анда эләгү өчен картлар чират тора. Ризалаш, бабай, тизрәк. Менә кирәкле кәгазьләрне дә алып кайттым. Имзаң гына кирәк. Кыш чыккач, ошамаса, язын кайтырсың. Оҗмах дигән нәрсәнең җирдә булмавына күптән инанган карт ничек каршы килергә дә белмәде. − Аяк тартмый бит әле, дип, – чал башын кашыды Әбүзәр карт. Римма аның саен өтәләнде: − Кит инде, ни сөйлисең, бабакаем! Салкын кышларны ничек ялгызың чыгарсың! Минем сине кайтып карарга да, үземә алырга да мөмкинчелегем юк. Өебез зур булса да, без бит эш кешесе. Таңнан алып төнгә хәтле эштәбез. – Римма бер-бер артлы кире кагып булмаслык, мөһим дәлилләрен китерде. – Аннары, бабай, мин авыл сәвитендә булдым. Андагылар синең ялгышып ут-күз чыгаруыңнан, авылга зыян килүеннән бик куркалар... Сүзнең башы бозауда, койрыгы төлкедә – шул булдымы икән, Римма картны торган саен ныграк күндерә барды. Аның үҗәттән үҗәт басымына бирешә барганын тоеп, Әбүзәр карт ишегалдында һаман тынычлана алмый өргән Сарбаена ымлады: − Этне ничек ташлап китим? Җан иясе бит... Римма бу сорауларга җавапны кайтканда ук әзерләп куйдымы, югалып калмады: − Бабай, күршеләрең белән сөйләштем инде. Алар карап торыр. Бабасының ничек картайганлыгын, сәламәтлеге какшаганлыгын, аңа ярдәм бик тә кирәклеген туктаусыз кабатлаган Римманы тыңлап, Әбүзәр картка ризалашудан башка чара калмады. Йомшакка кызыкма, тешеңне сындырыр да бит... Кышларны ничек чыгасы турында уйламады түгел, уйлады ул үзе дә. Утынын ташырга, мичен ягарга, суын кертергә, ашарга пешерергә кирәк. Элек җиңел генә эшләнгән эшләрне башкаруы елдан елга авырлаша бара. Кул-аяклар, сызланган буыннар тыңламый. Калтыранган бармаклардан әйбер төшеп-төшеп китә. Зиһене, акылы да вакыт-вакыт алышына. Бала акылы керә. Алтмыштагы − алтыда, димәсләр иде. Ә Әбүзәр карт инде яз көне җитмеш сигезгә чыкты. Картлык шатлык түгел шул. Булмады бит хет бер балалары да Мәфрүзәсе белән. Үзара аңлашып, яхшы гына гомер итсәләр дә, үкенечләре гомерлек булды – балалары булмады. Карт көнеңдә үзен ничек сиздерә икән бу баласызлык дигән ятимлек... Хәер, балалары булып та, алардан карт көнендә игелек күрмәгән ата-ана юк түгел. Ни дисәң дә, карчыгын да инде кире кайтарып булмый. Әллә күнәргәме соң туганының тәкъдименә? − Менә, бабакаем, шушында гына куй имзаңны, яме? Барысы да яхшы булыр. Мин бит сиңа чит кеше түгел. Кәгазьләр әзер булгач, хатын никтер чәй дә эчеп тормады, юлга ашыкты: − Бабакаем, гафу ит, вакытым юк. Бу документлар артыннан йөрисе дә йөрисе әле. Мәшәкате күп. Син борчылма, мин аларны эш итәрмен. Әзер булгач та хәбәр итәрмен, ярыймы? − үзен озатырга чыгарга азапланган картның киенгәнен Римма көтеп тормады. Саубуллашып ишекне япты, һәм бераздан урам яктан машина гөрелдәп кузгалуы ишетелде. Римма эшне кызу тотты. Бер-ике атнадан Әбүзәр карт картлар йортында иде инде. Алмаш киемнәреннән, эчкән даруларыннан, таныклыгыннан башка аңа үзе белән берни дә алырга рөхсәт итмәделәр. Әбүзәр карт чыгар алдыннан гомере үткән йортына капка төбеннән борылып карады. Аның яше корыган күзләрен бары ачы томан каплады: "Сау бул инде, йорткаем. Рәхмәт сиңа. Кичер мине, Мәфрүзәм..." Сарбай, чылбырын өзәрдәй булып, ары ташланды, бире йөгерде, улады, чинады. Үзе кебек олыгайган күршеләре Әбүзәрне озатып калды: "Исән кайтырга язсын инде. Хәерле юл..." Каршы як күршесе − мәрхүмә карчыгының ахирәте Рауза гына шиген сиздерде: "Юкка йөрисең түгелме соң, күрше? Бергә яшәр, бергә үләр идек әле..." Тик инде барлык сораулар да чишелгән, көйләнгән, Римманың затлы машинасына утырып, кузгаласы гына калган иде. Картны дивар буйлап карават-тумбалар куелган дүрт кешелек бүлмәгә урнаштырдылар. Беренче карауга бүлмә җылы, якты күренде. Аның әйберләрен ташып бетергәч тә, Римма бабасының кулына үзенең телефон номерын тоттырып китеп барды: "Кыен булса, килеп алам. Шалтырат, яме".