– Бәхетең бар синең, дускаем. Күрәм, эшләр туйга таба тәгәри, – диде беркөнне Айсинә, Д...
– Бәхетең бар синең, дускаем. Күрәм, эшләр туйга таба тәгәри, – диде беркөнне Айсинә, Дамир машина тотарга читкәрәк киткән арада. Гөлфирә кычкырып көлде. Көлүе ихлас түгел, ниндидер ят аһәң бар иде тавышында. Мыскыл да түгел ул, кимсетү дә, ниндидер гаҗизлек... – Туй, туй! Ә туйдан соң тукмакмы? – Юка иреннәрен бөрештереп кискен сүз әйтте. – Дамир бүген өйләнер иде дә, ашыкмыйм әле. Өч тиенне дә көттереп бирә торган заводына чатырдап ябышкан бит тәки. Үз эшен ачарга кодалыйм, ризалашмый. Куркамы? Белмим. Кыюсыз. Җебегән. Югыйсә эш мәне белгән ир-атка нинди офыклар ачыла бит. Кулы да, уе да чиста, имеш... Әйтерием... – Тукта әле. Яратасыңмы соң син Дамирыңны? Гөлфирәнең көләч йөзен болыт каплады. – Ярата-яратмый... Нә-нәрсә соң ул ярату? Җигүле тимер аты да кешнәмәгән егет кем соң ул? Андыйларның бу заманда кыйммәте... – Нинди кыйммәтләр турында сөйлисең син? Кеше булсын! Алайса ник баш катырып йөрисең? – Баш катыру түгел, тормыш итәргә өйрәтү бит бу. Заманы башка, елгырлар, үткеннәр, көрәшчеләр кирәк! – Җаныңның ваклыгын сылтама заманга... – И-и, синең шул булыр инде! Бай, мул тормышта рәхәтләнеп яшисем килә минем. Матурлыгым бар. Аны арзан хакка сатып әрәм итимме, үкенеп яшимме? Карыйм әле мин. Үлчим. Офыкта әллә нинди... Эзләгән таба. Мин дә... – Беләме соң Дамир синең уй-теләкләреңне? – Каян белсен? Ул матурлыкка гашыйк. Ә матурлык корбаннар сорый. Чыннан да, чибәр иде бу мизгелдә Гөлфирә, сердәшенә гаҗәпләнеп карап торды. Андый ук җүләр түгел бит ул, янәсе. Матур һәм явыз икән бит ул. Әмма аның уен укыгандай, Гөлфирә дәвам итте: – Дамир миңа кирәк. Әлегә кирәк. Ул мине ярата. Саклый. Иясез әйбергә теләсә кем кул сузарга тора. Янымда сөйгән яр – егетем булгач, сөйкемсезләр, сөймәгәннәр миңа килеп бәйләнә алмый. Бик беләсең килсә, минем трамплин ул. Басма, ягъни мәсәлән! Спортчыларга ераккарак, биеккәрәк сикерү өчен бик тә кирәкле нәрсә ул трамплин дигәннәре. Ә менә син уйла һәм колагыңа киртләп куй: ир кешене ничек кулга төшерергә, тыңлаучан, үзеңнеке генә итәргә дигән әзер фән бармы дөньяда? Юк шул. Аны һәр хатын-кыз үзе таба, хыялында тудыра, барлыкка китерә. Үзе! Фәкать үзе генә! Хатын-кыз сере ул! Чәчәкле җәйләр тиз уза. Агачтагы яшел яфраклар да сиздермичә генә саргая. Берән-сәрән очкан яфракларны җил әллә кайларга очыртып алып китә. Күбесе аяк астында ятып та кала. Алтын яфраклар очканда күңелле, әмма кәүсә шәрәләнеп калгач, күңелгә дә суык үрмәли. Шундый көннәрнең берсендә Айсинә күптән күрешмәгән дустын эзләп, Гөлфирә торган фатирга килсә... Ишек төбендә чак кына Дамир белән маңгайга-маңгай бәрелешмәде. Дамирны танырлык та түгел. Сөмсере коелган, олыгаеп киткән, хәтта гәүдәгә дә кечерәеп калган кебек. Айсинәне күрүгә җилкәсеннән эләктереп алды да җилтерәтергә тотынды. Кыяфәте... Күзләре аларган. Аның мондый чагын күргәне булмагангамы – кыз каушап югалып калды. – Нишләвең бу? Нәрсә булды? Нишлисең син? – Ха! Нәрсә булганын белми, имеш! Сез бит икәү... Икәү... сүз куешып! Миннән көлеп йөргәнсез ич! – Кит әле! Ни сөйлисең син? – Аңламый, имеш. Син бит аның сердәше, якын дусты. Авылдашы. Әйт, кая китте? Кем белән? Ник... – Айсинәне башыннан аягына кадәр мыскыллы карашы белән коендырды. Әйтерсең, өстенә чиләге белән салкын су койды. Авыр кулын кызның җилкәсеннән алды. Хәлсезләнеп таш стенага сөялде. Кызганыч иде аның төс-кыяфәте. – Берни аңламыйм. – Аңламыйсың?! Бай кияү каптырырга кармак салып йөргәнен дә сизмәдең инде! Юк ла, ни сөйлим мин? Ул мине юри ирештерә дип уйладым. Ялгыштым. Кичә үк «мерс»ка утырып качкан аэродром кадәр фуражка кигән сөяркәсе белән! Кул изәп озатып калдыңмы... – Юк, юк, тагын бер кат юк! Ике атна инде күргәнем дә юк. Берсен дә! (Ахыры бар.)