– Нигә инде кызым? Өйдә генә юып ал башыңны? Без бит әзерләнмәдек тә, – диде әнисе.
– Нигә инде кызым? Өйдә генә юып ал башыңны? Без бит әзерләнмәдек тә, – диде әнисе. – Үзем әзерлим мин, әни, борчылма, – диде кыз. Шундый иде шул Назгөл, иртә таңнан суын үзе ташыды, үзе ягып җибәрде. Беренче генә эшләве түгел, шуңа барысы да гадәти иде. ...Аны иртән генә юыныр дип уйлаганнар – ә ул әле таң атканчы ук мунчага киткән булып чыкты. Иртән уянгач кына кызларының өйдә түгел икәнлеген искәрделәр. – Мунчага китәм дигән иде бит! – дип Наҗия шунда йөгерде... Ишек бикле иде. Тартып ача алмагач, ул мунча алдына чыгып кычкырды. Ире йөгереп килде, ишекне каты тартып, келәсе белән суырып чыгарды. Назгөл мунча идәненә капланып төшкән иде. Фарук аны күтәреп урамга йөгерде, ясалма сулыш алдырып маташты... Әмма бар да файдасыз булып чыкты. Авыл фельдшеры да берни эшли алмады. «Үлгән», – диде ул. «Берәр нәрсә эшлә инде! – дип кычкырды Фарук. – Нәрсә кирәк, шуны эшлим! Нишлим, әйт!» Әле яңарак кына укып кайткан фельдшер кыз, авылның иң баш кешесе – колхоз председателенә ни әйтергә дә белми торды-торды да өзеп әйтте: «Ул үлгән. Бернәрсә дә эшләп булмый». Хәзер менә аларның йөрәк парәләрен якты дөньядан озаталар... Мондый үлем белән киткән кешене ярырга районга озатырга тиешләр иде. Берсенең дә ярдырасы килмәде, билгеле. Фарук колхоз рәисе булу сәбәпле, районнан бу эшне җайлаулары турында хәбәр иттеләр. Фельдшер белешмәсе аша гына бу эшне җайладылар. ...Кызны соңгы юлга озатырга бөтен авыл килгән иде бугай. Яңарак кына колхоз рәисе итеп билгеләнгән Фарукны да хөрмәт итәләр иде авылда, укытучы Наҗияне дә, Назгөлне – әйтәсе дә юк. Наҗия өйдән дә чыга алмады, корвалол эчертеп, нашатырь иснәтеп сеңлесе, күршеләре кочаклап алып калды. Фарук, җәсәдне алып киткән ирләргә ияргәч, туганы: «Калмыйсыңмы соң?» дигән иде, ул башын гына чайкады. Зиратка килгәч, әти кеше кабергә төшәргә маташа башлады. – Фарук, монда гына тормыйсыңмы? – диделәр аңа. – Ничек инде? Үз кызым белән хушлашмаскамы? – диде ул. Беркем дә каршы әйтергә базмады. Кабергә дә үзе төште ул, ләхетне куллары белән сыпырып чистартты. Аңа һәм кабергә төшкән тагын бер иргә кызның мәетен бирделәр. Ике ир, Назгөлне ләхеткә урнаштырды. Фарукка кызы кызганыч булып тоелды, битен ачты. – Исән кебек ята бит, кызым, балам... Кабергә төшкән ир дә, калганнар да, әти кешегә сүз әйтергә базмыйча, басып тордылар. Бик озак басып тордылар. Фарук селкенмәде дә. Аптырагач, теге ир аңа акрын гына төртте: – Карале, Фарук. Бәлки син чыгарсың? Кабердән дияргә теле әйләнмәде аның. Фарук, кызының йөзе ачык калган килеш, тураеп басты. Икенче ир ләхет такталарын урнаштыра башлады. – Фарук, йөзен ачык калдыру ярамый... Капла. Ир, иелеп, тагын бик озаклап кызының йөзен каплады. Аның берничек тә кызын җир астында калдырасы килми иде. Башы эшләүдән туктады, менә шуңа да үзе дә теләмәстән, бу вакытны суза иде ул. Кабер янында басып торган ирләр дә, берни әйтә алмыйлар, әмма сәгатьләренә караштыралар – болай озак беркемне дә җирләгәннәре юк иде. Кыз кызганыч, билгеле, әмма тормыш дәвам итә бит, аларның эшкә барасы бар. Ирләрнең берсе кабердә басып торган иргә төртеп, Фарукка таба ымлады. – Фарук, такталарны куй инде... – диде теге ир. – Әллә шушылай гына калсынмы? – диде Фарук. – Ничек инде? – Менә шулай калсын бүгенгә. – Күммичәме? – Әйе. – Алай ярыймы соң? – Ә менә минем кызымны шулай күмәргә ярыймы соң? Синең кызың түгел шул ул, минеке! Шуңа да тизрәк тыгып куймакчы буласың җир астына! – Фарук кабердә басып торган иргә шулай кычкырды да, чүгеп утырды. Теге ир, берни әйтә алмый телсез калды. Аннары, ярдәм сорап, кабер читендә басып торган өлкән яшьтәге агайга, Фарукның әтисенең абыйсына ымлады – нәрсә карап торасыз, янәсе. Бабай, кабер читенә килде, балчыкка тезләнеп, Фарукка иелде: – Энем. Син кычкырма алай. Берәүгә дә җиңел түгел. Назгөл үзебезнең кызыбыз төсле иде. Нишләтәсең, сабыр булырга кирәк. Язмышы андый булганга Хәбирнең дә, безнең дә бер гаебебез дә юк. Мәетне җир өстендә калдыру гаеп эш булыр иде. Җирләү гаеп була алмый. Фарук башын күтәрде. Күзләре кып-кызыл иде аның: